گئو

فرهنگ اسم ها

لغت نامه دهخدا

گئو. [ گ َ ءُ ] ( اِ ) در اوستایی بمعنی گاو است. رجوع به گاو و رجوع به فرهنگ ایران باستان ص 80 شود. || محل سکنای چند عشیره یا قبیله را در قدیم گئو می نامیدند:... شکل حکومت در این ازمنه ملوک الطوایفی است : از چند خانواده تیره ای تشکیل میشد و مسکن آن ده بود که «ویس » میگفتند، از چند تیره عشیره یا قبیله ترکیب می یافت و محل سکنای آن بلوک بود که در آن زمان «گئو» می نامیدند. ( ایران باستان ص 160 ).

فرهنگ فارسی

گاو در اوستا آمده

پیشنهاد کاربران

در زبان لری یا بختیاری به معنای برادر.
در معنای مجازی به معنای رفیق یا هم قومیت.
پس از ورود آریاییان به فلات ایران به آبادی کوچک ویس و آبادی بزرگ تر گئو میگفتند.
در زمان آریاییان رییس تیره و ایل را ویس پت ، رییس قبیله را ده یوپت و رییس چند قبیله یا همان پادشاه کوچک و یا محلی را گئو مینامند
گَئو ( gao ) در زبان اوستایی یعنی گاو
در زبان لری بختیاری به برادر می گویند
گئو*گو*::برادر - پهلوان
گوش یا گوشورون یا گئوش یا سیاگالش یا گئو از نام های ایزدبانوی نگهبان چارپایان است.
چهاردهمین روز هر ماه در گاهشماری پارسی گوش است.
گئو *گو*::در زبان لری بختیاری به معنی
برادر
گئوم وی هونمون ::برادرم
اومد خانه ی ما
گئومات::برادر جسور