کتایون

به معنی دست به کار می گیریم ولی اَلیگودَرز را هم داریم که یک نام پارسی پهلوی است ( اَل ی گودَرز: دستِ گودَرز ) و نام جنگل های الیت در شما را داریم که بدبختانه بخشی از آن در آتش سوخت و واژه Elite در زبان انگلیسی را داریم. با دانستن این که گودرز یک نام شاهنامه ای پارسی است و جنگل های هیرکانی و اَلیگودرز در کجا هستند، ما به پارسی پهلوی بودن واژه اَل پی می بریم و این همان چیزی است که من کشف کردم. یا گاهی یک واژه را در جاها و جغرافیاهای ویژه می یابیم که ویژگی هَمبید ( مشترک ) دارند و آن ویژگی را با نام های دیگر در ایران و دیگر زبان های هندو اروپایی کشورهای دور و نزدیک بررسی می کنیم و به چیم ( معنی ) همبیدی دست می یابیم که نشانگر چیم آن واژگان است. مانند چیم کِلوین که یک نام اروپایی است و کِلوان و کِلوانَق ( کِلوانَگ واژه پارسی پهلوی است که در آذربایجان به دنبال کنارگذاشتن الفبای پارسی پهلوی پس از چیرگی اعراب و سپس تاتار و تیمور و مغول به این دیس درآمده است ) و کِلیو همه با هم همریشه هستند و با رود پُرآب و باریک و تنگ در پیوند می باشند. همین گونه واژه های کیز ( Kyz ) و دوگی/دویی/ دویو که همه به چیم برنج هستند و ریشه تاتار دارند و از زمان تاخت و تاز و چیرگی این قبیله مغول بر آذربایجان و جمهوری آذربایجان به جای مانده اند حال آن که در ارمنستان و تورکیه ما واژگانی مانند برنج را میبینیم که دیسهای گویشی واژه پارسی پهلوی خودمان هستند و این به یابش کیستی خودمان در آذربایجان و جمهوری آذربایجان و تورکیه تا اندازه ای یاری می رساند. آنچه در آبادیس جایی ندارد و آنچه در هیچ جایی ارزشمند نیست، ناسزا و تندخویی است و گفتن یا نوشتن تنها بر پایه تعصب و در تعصب فرو رفتن و فرو ماندن است. بگذاریم که به نیروی دانش از تاریکی ها به روشنایی برسیم. بی گومان می دانم که کسی کُشتارگر نیاکان خود را نخواهد ستود و هیچ خردمندی به جای هم میهن خود، کسی را نمی ستاید که آمد و کشت و سوزاند و برد! چه آن کس عرب باشد و چه تاتار چنگیزی و چه دیگر قبیله ای از مغولستان و تیمور، این خرَدورزی ایرانیان و ایرانشهریان را از دام هایی که با تاریخ سازی و نشان های بیگانه امروزی که همه می دانیم که از آنِ ایران و ایرانشهریان نبوده اند و یا به دروغ سازی به یغما برده شده اند، می رهاند و نشان به یغما رفته و کیستی پنهان کرده شده و راستین ایرانیان و ایرانشهریان را به آنها بر می گرداند. فرزندی از ایران که خود را پور چنگیز و تیمور می خواند، به راستی کیستی او به یغما رفته است. کشوری که نه ویژگیهای نژادی بیشتر مردم آن، و نه نام های بیشتر شهرهای آن از خاور تا باخترش، و نه فرهنگ و نه موسیقی آن تورک است و نه تاریخ آن تورکی است، ولی تورکیه نامیده شده است به راستی کیستی آن به یغما رفته است، آنچنان که کیستی خود را نه در کشورهای آریایی با زبان کهن پارسی پهلوی، که در مغولستان و چین جستجو می کند! خُنیاگرش در مغولستان نژاد مردم را در ترانه ای اوزبک و اوغوز و عثمان می شناساند که عثمان نژاد نیست و اوزبکستان بخشی از ایران و توران گذشته است که هر دو پارسی زبان بوده اند و افراسیاب و . . . همه پارسی می گفتند و می نوشتند. نشان ماه و ستاره را که بر روی سکه های ساسانی با پایتختی تیسپون ( تیسفون ( در نزدیکی بَغداد ( ترجمه: خدا آفرید به زبان کنونی ) و با ایوان مادَیان آن پایتخت ساسانیان پارسی است به نشان آی و ییلدیز و داستان بافی با نقش آفرینی گرگ و قطره خون به تورک می هاریبَد ( نسبت می دهد ) ! و از تاریخ و نشان ما و واژگان ما برای خودش کیسه می دوزد تا خود را تافته ای جدا بافته از نژاد آریایی بنماید! آی کوناه شده واژهپارسی پهلوی آییشم: ماه، و ییلدیز دگردیس شده واژه اولدوز : ستاره در گویش آذری زبان پارسی پهلوی است که از دو بخش اول: بالا و دوز: دوخته شده، نشانگر بی جنبش بودن این تَنان ( اجسام ) آسمانی ساخته شده است. یا درباره جمهوری آذربایجان که فیلم سینمایی بابک خررمدین ساخت روسیه را که بر پایه نوشته های تاریخی ساخته شده است و نشانگر کیستی مردم آذربایجان و اران است را کنار گذاشته و برای کیستی بافی فیلمی بر پایه دروغ آمیخته به تاریخ می سازد تا کیستی بابک خررمدین را پنهان کند! از کی؟ از مردم جمهوری آذربایجان و از مردم ایرانی تبار آذربایجان ایران!!! پس باید همه به دنبال حقیقت و راستی باشیم که خودشناسی و دوستی را به بار می آورد.

کتایون و کسایون ، کسانی هستند که به واسطه داشتن تنپوش فاخر دارای مقام والایی هستند
و لباس نشان دهنده ی شخصیت و معنویت و شعور فاخر میباشد