ووشو
/voSo/
فرهنگ معین
دانشنامه عمومی
ووشو ( به زبان چینی: 武術 - پین یین: whǔshù، ) به مجموعه هنرهای رزمی چینی گفته می شود که امروزه برخی آن را سی ام ای ( CMA ) نیز می نامند. مسابقات ووشو به دو صورت مدرن و سنتی برگزار میشود. ووشوی مدرن در دو بخش ساندا ( بخش مبارزه که در گذشته سانشو نام داشت ) و تالو ( بخش اجرای فرم های استاندارد ووشو ) برگزار می شود. در مسابقات سنتی ووشو که تحت عنوان مسابقات کونگ فو شناخته میشود ورزشکاران به اجرای فرم های سنتی چینی و انجام حرکات رکوردی و نمایشی مانند شکستن اجسام، اجرای فنون دفاع شخصی و. . . میپردازند.
ووشو از کهن ترین و بهترین هنرهای رزمی است که پیدایش آن را به یک راهب بودایی به نام بودی دارما بنیانگذار مکتب ذن و احتمالا اهل هندوستان یا شرق ایران نسبت میدهند.
پس از انقلاب کمونیستی چین در ۱۹۴۹ این ورزش تحول یافت و دولت چین کلاس های آموزشی، کمربند و فنون جدید را به این ورزش رزمی اضافه کرد و نام هنرهای رزمی چینی را به ووشو تغییر داد. ووشو امروزه یک ورزش بین المللی است که زیر نظر فدراسیون بین المللی ووشو IWUF اداره می شود. مسابقات قهرمانی جهان این رشته از سال ۱۹۹۱ هر دو سال یک بار برگزار می شود و همچنین از ۱۹۹۰ در برنامهٔ بازی های آسیایی قرار گرفته است.
کمربندهای ووشو در فدراسیون بین المللی ووشو به ترتیب به شرح زیر نامگذاری شده اند: سفید، زرد، نارنجی، سبز، آبی، بنفش، قهوه ای، قرمز، مشکی - مشکی دان 1 - مشکی دان 2 - مشکی دان 3 - مشکی دان 4 - مشکی دان 5 - مشکی دان 6 - مشکی دان 7 - مشکی دان 8 - مشکی دان 9. البته در بعضی از سبک ها کمربند بنفش حذف می شود. همچنین نوع کمربندها در ووشو سنتی یا همان کونگ فو، با توجه به نوع سبک بسیار فرق می کند.
یکی از تمایز های ورزش ووشو با دیگر ورزش های رزمی تعداد سبک های آن است. ووشو دارای بیش از 1600 سبک است. برخی دلیل زیاد بودن تعداد سبک های ووشو را پهناور بودن کشور چین و تفاوت فرهنگی مردم این کشور در استان های مختلف قلمداد میکنند.
در مسابقات ووشو یازده سبک استاندارد و یک فرم ترکیبی در بخش تالو اجرا میشوند. این سبک ها عبارت اند از چانگ چوان ، دائو شو ، گوئن شو ، جیان شو ، چیانگ شو ، نان چوان ، نن دائو ، نن گوئن ، تای چی چوان ، تای جی جیان، شینگ یی چوان و فرم ترکیبی دوئلین.
علاوه بر این سبک ها ( که سبک های مدرن محسوب می شوند ) ووشو سبک های متعدد دیگری نیز دارد که از آنها به عنوان سبک های سنتی ووشو یاد می شود. از جمله سبک های سنتی می توان به لی چوان کونگ فو ، چا چوان کونگ فو ، خواچوان کونگ فو ، خونگ چوان کونگ فو ، دی تانگ چوان کونگ فو ، شائولین چوان کونگ فو ، فنزی چوان کونگ فو ، لوهان چوان کونگ فو ، فانگ من چوان کونگ فو ، چین نا و هوپگار ووشو اشاره کرد.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفووشو از کهن ترین و بهترین هنرهای رزمی است که پیدایش آن را به یک راهب بودایی به نام بودی دارما بنیانگذار مکتب ذن و احتمالا اهل هندوستان یا شرق ایران نسبت میدهند.
پس از انقلاب کمونیستی چین در ۱۹۴۹ این ورزش تحول یافت و دولت چین کلاس های آموزشی، کمربند و فنون جدید را به این ورزش رزمی اضافه کرد و نام هنرهای رزمی چینی را به ووشو تغییر داد. ووشو امروزه یک ورزش بین المللی است که زیر نظر فدراسیون بین المللی ووشو IWUF اداره می شود. مسابقات قهرمانی جهان این رشته از سال ۱۹۹۱ هر دو سال یک بار برگزار می شود و همچنین از ۱۹۹۰ در برنامهٔ بازی های آسیایی قرار گرفته است.
کمربندهای ووشو در فدراسیون بین المللی ووشو به ترتیب به شرح زیر نامگذاری شده اند: سفید، زرد، نارنجی، سبز، آبی، بنفش، قهوه ای، قرمز، مشکی - مشکی دان 1 - مشکی دان 2 - مشکی دان 3 - مشکی دان 4 - مشکی دان 5 - مشکی دان 6 - مشکی دان 7 - مشکی دان 8 - مشکی دان 9. البته در بعضی از سبک ها کمربند بنفش حذف می شود. همچنین نوع کمربندها در ووشو سنتی یا همان کونگ فو، با توجه به نوع سبک بسیار فرق می کند.
یکی از تمایز های ورزش ووشو با دیگر ورزش های رزمی تعداد سبک های آن است. ووشو دارای بیش از 1600 سبک است. برخی دلیل زیاد بودن تعداد سبک های ووشو را پهناور بودن کشور چین و تفاوت فرهنگی مردم این کشور در استان های مختلف قلمداد میکنند.
در مسابقات ووشو یازده سبک استاندارد و یک فرم ترکیبی در بخش تالو اجرا میشوند. این سبک ها عبارت اند از چانگ چوان ، دائو شو ، گوئن شو ، جیان شو ، چیانگ شو ، نان چوان ، نن دائو ، نن گوئن ، تای چی چوان ، تای جی جیان، شینگ یی چوان و فرم ترکیبی دوئلین.
علاوه بر این سبک ها ( که سبک های مدرن محسوب می شوند ) ووشو سبک های متعدد دیگری نیز دارد که از آنها به عنوان سبک های سنتی ووشو یاد می شود. از جمله سبک های سنتی می توان به لی چوان کونگ فو ، چا چوان کونگ فو ، خواچوان کونگ فو ، خونگ چوان کونگ فو ، دی تانگ چوان کونگ فو ، شائولین چوان کونگ فو ، فنزی چوان کونگ فو ، لوهان چوان کونگ فو ، فانگ من چوان کونگ فو ، چین نا و هوپگار ووشو اشاره کرد.

wiki: ووشو
پیشنهاد کاربران
ووشو امروزه یک ورزش بین المللی است که زیر نظر فدراسیون بین المللی ووشو IWUF اداره می شود. مسابقات قهرمانی جهان این رشته از سال ۱۹۹۱ هر دو سال یک بار برگزار می شود و همچنین از ۱۹۹۰ در برنامهٔ بازی های آسیایی قرار گرفته است. ضمنا مسابقات جهانی کونگ فو نیز زیر نظر همین فدراسیون برگزار میشود. کلمه چینی ووشو به عنوان هنرهای رزمی و یا نظامی به زبان فارسی ترجمه می شود. این ورزش دارای سبک ها و تکنیک های خاصی است که باعث خواهد شد شیوه مبارزه و اجرای حرکات ووشوکاران در هر سبکی متفاوت باشد. هدف اصلی حرکات رزمی در ورزش Wushu سلامتی جسم، روح و دفاع شخصی خواهد بود. درصورتی که علاقه مند به این رشته ورزشی و آشنایی با سبک ها و حرکات مهم ووشو هستید با این مقاله از سایت کالاورزش همراه باشید.
... [مشاهده متن کامل]
ورزش ووشو چیست؟
ووشو ( ( Wushu ) ) به عنوان یکی از ورزش های رزمی و زیرمجموعه کنگ فو بوده که تاریخچه طولانی دارد. فلسفه وجودی این ورزش به حدود 4000 سال پیش در کشور چین بازمی گردد. ریشه سبک های رشته ورزشی ووشو از معبد شائولین سرچشمه می گیرد، متأسفانه در یک برهه زمانی امپراتور وقت به دلیل احساس ترس از افراد داخل معبد دستور آتش سوزی کامل آن را صادر کرد. دراین بین تعداد بی شماری از افراد جان خود را از دست دادن و تنها به تعداد انگشت شمار توانستند از این مهلکه جان سالم به دربرند. سرانجام توسط همین تعداد افراد باقیمانده جرقه های اصلی ورزش ووشو زده شد.
نهایتاً در دوران امپراطوری سلسله شانگ ژو این ورزش از حالت مخفی بودن درآمد و به صورت عمومی در بین سربازان گسترش یافت و تقریباً در این دوران بود که برخی سبک های سنتی به قوانین ووشو افزوده شد. روند توسعه اصلی این ورزش در کشورهای مختلف مربوط به سال 1990 میلادی هم زمان با تشکیل فدراسیون جهانی ووشو بود. هم اکنون دو دفتر اصلی فدراسیون جهانی ووشو یکی در لوزان سوئیس و دیگری در کشور چین می باشد؛ اما جالب است بدانید برای اولین بار این رشته ورزشی در ایران توسط استاد حسین داوودی پناه در حدود سال 1368 پایه ریزی شد.
... [مشاهده متن کامل]
ورزش ووشو چیست؟
ووشو ( ( Wushu ) ) به عنوان یکی از ورزش های رزمی و زیرمجموعه کنگ فو بوده که تاریخچه طولانی دارد. فلسفه وجودی این ورزش به حدود 4000 سال پیش در کشور چین بازمی گردد. ریشه سبک های رشته ورزشی ووشو از معبد شائولین سرچشمه می گیرد، متأسفانه در یک برهه زمانی امپراتور وقت به دلیل احساس ترس از افراد داخل معبد دستور آتش سوزی کامل آن را صادر کرد. دراین بین تعداد بی شماری از افراد جان خود را از دست دادن و تنها به تعداد انگشت شمار توانستند از این مهلکه جان سالم به دربرند. سرانجام توسط همین تعداد افراد باقیمانده جرقه های اصلی ورزش ووشو زده شد.
نهایتاً در دوران امپراطوری سلسله شانگ ژو این ورزش از حالت مخفی بودن درآمد و به صورت عمومی در بین سربازان گسترش یافت و تقریباً در این دوران بود که برخی سبک های سنتی به قوانین ووشو افزوده شد. روند توسعه اصلی این ورزش در کشورهای مختلف مربوط به سال 1990 میلادی هم زمان با تشکیل فدراسیون جهانی ووشو بود. هم اکنون دو دفتر اصلی فدراسیون جهانی ووشو یکی در لوزان سوئیس و دیگری در کشور چین می باشد؛ اما جالب است بدانید برای اولین بار این رشته ورزشی در ایران توسط استاد حسین داوودی پناه در حدود سال 1368 پایه ریزی شد.
نوعی ورزش
ووشو بهترین ورزش است