قصیده

نگر به زمزم سپیدار به زندگی به روز و شبها.
به شُر شُر صفای چشمه نیو ش که دل ز صخره کاود.
نشین به روی سنگ قله که چشم دل رود به غوغا.
بیا به شب به آسمان زن چو کهکشان بی کرانه.
که تا برای تو بگوید ز راز عشق و آرزوها.
شبی کسی به روز آرد که زندگی به دوش بیند.
به کوه ودشت وآب و خورشید روانه کن خیال خودرا.
به دختر ترانه برگو که تا برای تو بخواند.
به کود ک فسانه برخور که تا کند تورا تماشا.
نگر به ماهیان دریا که راز خود به تو بگویند.
به آب ژرف بی کرانه چو رقص عکس ساحلی ها.
به قمری و کبوتران گو پیام دل به تو نمایند.
بخوان تو کودکان فردا ز روشنای چشم دلها.
نشانه های خوب و زیبا بجو زروی نیک جویان.
به جنگل هوا سری زن که برگهاش بدست و شیدا.
سروده های نیک شهرام تو را به دل نشیند اکنون.
که از دل زمانهء تو کند فسون و گفت و گوها.
شهرام . ص.

اندیشه ام همنشینی با توست از ازل.
انگیزه نجوی و گواه جز از ندای جان.
زیبا زروی توست همواره بزم مهر.
روشن به روی توست هماره سنای جان.
جان پر کشد زشوق رسیدن به کوی او.
زرین زخاک کوی توست توتیای جان.
از پرتو زیبای تو پروا نمی توان.
پیداست این نمونهء گوهر ستای جان.
نیلی پرند آسمان با کهکشان و خود.
آبی ندارد گر که بخواهی جدای جان.
زان رو توانم که شوم بر عشق پیشوا.
تا کز صبا مژده آیدم از سبای جان.
از دشت عشق بدرخشید برق کوه کن.
تا آشکار شود بهای کیمیای جان.
هنگام نیست تا مرز پذیرد کیان بود.
آدم بخواست در هر جهانی هوای جان.
شادم زپیوند دستان پر امید خود.
جاوید باد جایگه دست رسای جان.
از روز گار پیش هر آنچه شنیدنی است.
باشد از این روز و باشد از نوای جان.
شیرین شود تا همه هستی به کام دل.
اندازه اگر بداند کسی روشنای جان.
از خیمهء تپش تا کند قاف باختر.
سیمرغ پرد چون فلق از کهربای جان.
چون شبنمی که ز برگ غنچه نوشد او.
یا چون به پیوند گل نسیم صبای جان.
گفته به مانندهء عشق زد چو ارغنون.
از پار و از پریر و از دوشهای جان.
چون مهر و وفا باهمند مهر و مهرورز.
مهرم به پای جان شد و عشقم فدای جان.
تا داستان نو روان کنم جانم به لب رسد.
از این قصیده تغزل جانفزای جان.
تا رنگ دست عاشق هم چنان بود به جان.
تا سر نهاده هر رشتهء روشن به پای جان.
شهرام تو روند قلم شاعرانه دار.
تا زایدت آب هنر از چشمه های جان.
شهرام. ص.

زمهریر بود و تابش هِرار.
زرنج کسان مادر مهریم.
چنگ چنگیزی و کوس سزار.
زگفت کسان مرگ بگزینیم.
جان خود راییم دشمن غدار.
باکمان نیست زانچه میداریم.
به درک می خوریم آتش پار.
به آرامش و دوستی شهره ایم.
می زنیم نیش بر عقرب جرّار.
کافران متهم همی داریم.
بریزیم خون کافر بسیار.
دشمن جانی دوستانیم.
گاه دوست از پار و از پیرار.
از خوشی خود نیز مسروریم.
آنچنانکه پز میدهد بیمار.
شهریاران تخت طاووسیم.
باز پروازیم از برای شکار.
روزگاران همه به تکاپوییم.
میوه ها چینیم به روز شمار.
گاه از هستی خود پشیمانیم.
گاه از نیستی می شویم سرشار.
حق مردم را باشگردی خوریم.
تا گلیم خود بکشیم ز سزار.
خوب وبد در دهان و در چشمیم.
همچو بوزینگان بی رخسار.
چون درست آشکار می یابیم.
کژ دم خویشتنیم و کور مار.
زیِ جان به آراست می آریم.
اهرمن بینی ناگهان به کنار.
گاه سر به هوا همی داریم.
به یمین نیست کارمان و یسار.
زچه سر تافته ز رحمانیم.
لشگر ابلیس و هم بیگار.
گاه هم رستم رخش رخشانیم.
ناگهان به شغاد گشته دچار.
همگان در سپاس یزدانیم.
از وزیر و دبیر و از بیکار.
گاه از رزم روی گردانیم.
کنده گردیم از کمند دوتار.
نیز گلهای باغ انجمنیم.
نیز شمع بزمان پرتو نگار.
نگران بهر مهر مزداییم.
مرگ اهریمن تا رسد یکبار.
لب گَزیده ز چام شهرامیم.
که تواند به راست کند پیکار.
شهرام. ص.
ص. شهرام.
صمد توحیدی.
صمد شهرام نیا.

نه آسمان و هر آنچه کهکشان بود.
با ارج بگیرند کله نزد بام من.
پیر فلک نگر که تدبیر چون کند.
نزد نخستین سخنان و گفت خام من.
خورشید و مه اگر منشور سر کنند.
هر گز بناشد سیاه و سپیدش چو فام من.
صد طرّه گر شب بیفشاند و بر گرفت.
گویش بگیر پوشه نزد ابروی شام من.
زان روز که چرخ زاده های خود نهاد.
نامی نداد به کس چنانکه به نام من.
گر هر منش که تواند نماید جهان عشق.
آتش چو عشق و خاک خرد نرم و رام من.
کج بازی فلک رانباشد روای برد.
بین زهرهء بدریده اش نزد سام من.
شهرام را خود نمایی نباشد کنون سرود.
بنگر به ژرف گفته و اوجای چام من.
شهرام. ص.

هم به عقل و جان می خوانم تورا.
در نوشتن شرح می گویم تو را.
در سرودن نیز میخوانم تو را .
چون ببینم هم ببینم روی تو.
چون ببینم خویش می خوانم تو را.
هر قدم دستم به سوی دست توست.
هم به پای ودست می خوانم تو را.
چون نشینم یا باستم روز وشب.
رین نشست و خاست می خوانم تو را.
هر چه خواهی من بخواهم از تو هم.
هر خواهم نیز می خوانم تو را.
تانیازم هست نیازمند تو ام.
تا تو را دارم می خوانم تو را.
تندتر از نور می خوانم تو را.
خوب تر از حور می خوانم تورا.
این جهان خود جای فریاد است و بس.
زان جهان هم نیز می خوانم تورا.
چون صفا یابم زصافی سرشت.
پاک تر از آب می خوانم تورا.
می شوم شادان زمهر آشنا.
در غم وشادیم می خوانم تو را.
در زبان وبی زبانی گفته هاست.
تا توانم گفت می خوانم تورا.
در شنودن چون غنودن با توام.
از نوشیدنم می خوانم تو را.
رهروم در هر نمود آشکار.
دیده و دیدار می خوانم تورا.
خواندن بلبل به روی باغ گل.
کوه و باغ راغ می خوانم تو را.
از عرض یا گوهر از روی دگر.
برتر از هر جور می خوانم تو را.
سر به سر از پا به سر گشته دهان.
با دهان سر می خوانم تورا.
چون درخت و چون پرنده یا چو آب.
درکم این است بیش می خوانم تورا.
هرزمان در فکر خویشم وین عجب.
هوشیار ومست می خوانم تو را.
چون به خود آیم فراموشم ز خود.
چون فراموشم می خوانم تورا.
آفرینش را به من تو داده ای.
آفرین برتوست می خوانم تو را.
از عدم حرفی ندارم راست وش.
از زبان عدم می خوانم تو را.
نقطه نقطه از کتاب و دفترم.
از چراغ و شمع می خوانم تو را.
گشت تاریکی ز تندر تند تر.
تندتر از رعد می خوانم تو را.
هر چه دهر وشهر می خوانند تو را.
بیشتر از دهر می خانم تو را.
دوستی از راستی نیکو تراست.
بهتر از این دوست می خوانم تورا.
ریزه را جوشان کنی چون هفت بحر.
من ز ریز و بحر می خوانم تورا.
لحظه ای آغاز گشتم نقطه وار.
سه زمان هم راز می خوانم تو را.
این افق آیینهء آیین نماست.
آینه آیین می خوانم تو را.
بر فراز زندگی سرشار ذوق.
همتراز عشق می خوانم تورا.
من ز چینش با همه می خوانمت.
گر منم چینش می خوانم تورا.
نیستی هستی که بی فریاد بود.
یاد و هست و نیست می خوان تورا.
روی کیهان نمود می خوانمت.
در کیان بود می خوانم تو را.
چون رهانم خویش را از هرچه هست.
هست من آهسته می خوانم تو را.
تا به بی مرزی زاندیشه رسم.
مرز اندیشه می خوانم تورا.
یک زمانی یاد کردستی زمن.
تا ابد زان یاد می خوانم تورا.
عقل و جانم هرچه می جویم تویی.
چون که می خوانیم می خوانم تو را.
جرعهء دریا و نام آفتاب .
زین میان ای ماه می خوانم تو را.
گر هم هستی عقل من شود.
از خرد دوری می خوانم.
دانش و فرزانش و آیین و راز.
از چهار دانست می خوانم تورا.
همچنان شهرام می خواند تورا.
هم چنان شهرام می خوانم تورا.
ص. شهرام.

خوشا دستان نیکو گوهر افشان.
خوشا باد صبا در دشت وگلزار.
خوشاآن چشمهء جان زای کوهان.
خوشا مر غان پر زن در کرانه.
خوشا آهو ودشت تیهو و بازان.
خوشا آن صخرهء غلتیده از کوه.
خوشا سبزی که روییده به دامان.
همه هر جاببینی شادمانند.
چو بانگ دلگشای شاد خواران.
هوا پاکیزه تر از سبزهء جوی.
به مانند هوای جویباران.
پر از آب است جوی باغ لاله.
فراوان است آب آبشاران.
جوانان را ببینی نیک آیین.
به تعطیلات پیری نزد نیکان.
همه ایرانیان در رفت و آمد.
به شهر و روستا کوی و خیابان.
گروهی گشته راهی روی تپه.
گروهی در روند جویباران.
گروهی بر فراز کوه رفته.
گروهی سوی دریایند شتابان.
گروهی آن طرف در کار بازی.
گروهی این طرف بنشسته برخوان.
شود صوفی به سوی جام لبریز.
رود عابد به طرف لاله زاران.
همه هر جا به فکر زندگانی.
نباشد خوبتر از این و از آن.
نباشد خوب تر از این واز آن.
نداردکس خبر از راز یاران.
درختان را شکوفه بر سر و بر.
به برگ سبز پوشیده چو نیکان.
پس از نه ماه سه ماه سبزه پرور.
سفید وسرخ و زرد، شبرنگ و شبخوان.
به باغ تاک اکنون به پای است.
انار وسیب و دیگر شیر زایان.
متکا سبزهء پوشیده ململ.
نشیمن سبزه و گفتار خوبان.
به ناگه تندر رعدی خروشی.
فروریزد تگرگ هم چو باران.
هزاران چشمهء جاری روانه.
به دریای خزر دریای عمان.
شود دریا به سان موج قلزم.
شتابد چون بدان کولاک ریزان.
زنور ماهتاب اندر دل شب.
بنوشند و برقصند هم گیاهان.
همه چشمی زدور باچشم پیدا.
نمی ماند یکی ازچشم پنهان.
بود فصل نمایش بر خلایق .
شودخرداد گه خورشید تابان.
گهی پوشیده از ابر روی خورشید.
گهی هم ابرها چون سایه تازان .
به صحرا رو که بینی مهوشان را.
به یاد آور ز کار لاله کاران.
ببینی پر کشان پروانگان را.
سر تخت چمن افتان و خیزان.
بشویند پیکر خو پردگیها.
به ناز شبنم و با لطف باران.
ز چشم تندرو از غرش ابر.
بروید ناگهانی صد هزاران.
بهشت جاودان با باغ پر گل.
بر این خاک خدا گشته نمایان.
شراب ناب وپاک در جام زرین.
قدح چون نرگس زیبای حوران.
تمام مردمان در کار شادی.
نیاید زندگی هرگز به پایان.
همی بینی نکویی از چنین فصل.
نمی بینی مگر پیروز انسان.
کدامین زندگی بهتر ز بودن.
کدامین یافته بهتر ز ابدان.
کدامین دولتی نیکو تر از نیک.
کدامین باوری خوشتر ز یزدان.
کدامین بهره ای زیباتر از حق.
کدام حکمت فرا مرگ ناپذیران.
کدامین بهره ای زیباتر از هوش.
کدامین لوح زر نیکو تر از جان.
نگر برآسمان پر ستاره.
نشد پیدا کجا شد انتهاشان.
همه سر سبزی و از سبزی دل.
همه بخشش به مهر پاک بازان.
نسیم اندر بهار درشب چو اکسیر.
نسیم اندر بهار در روزت ارزان.
بنوشد جان غنچه آب شبنم.
نهد دیده به هم تا خور از اینان.
ویا چون کودکی از روز تا شب.
کند بازی تُرَنگ روی درختان.
سپس چون شب شود زودی بخوابد .
ندیده مشتری نادیده کیوان.
یکی چون اختران مانده به خانه.
یکی سیاره گون گردد شتابان.
به نوک قله ها از برف جاری.
سرابی برزمین چون زمهریران.
سپاه اورمزد نزدیک وپیدا.
سپاه اهرمن رو سوی نیران.
نماند زندگی بر کام دشمن.
گزی نیک خوان از زی شناسان.
به گاه روشنی تاریک بمیرد.
چودانش شعله زد مُردست نادان.
شود اخبار گیتی نزد هرکس.
چو یکصد شد سواد از بی سوادان.
چو آزادی بیارد آن فرشته.
گل از گل واشکافد روزگاران.
ز توصیف نخستین پردهء سال.
هزاران پرده زن دستی بر افشان.
منم چون پردگی دایم به خانه.
ولیکن با بسی فرزین فرزان.
به دفتر مینویسم شعر نیکو.
ویا فرزانگی یا نقد برهان.
به پارسی و به تازی و فرنگی.
همی خوانم کتاب شبها وروزان.
نمی خواهد زمانه یک زبانی.
هنر با دانش است دانش نویسان.
زسوسن پرس تا از ره نیفتی.
هم آزاد است هم از صد زبانان.
شماران در شما گل در جهان است.
کدامین خوب تر از گلعذاران.
فدای گل شود چشمان نیکو .
همه گلها به پای مه جبینان.
زن و مرد در ترازوی خدایی.
مساوی و برابر هست ومیزان.
دو هم خوی دو هم جوی و دو همگن.
دو هم خواه و دو هم راه و دوهم خوان.
دو هم عهد و دو هم دردو دو هم جوش.
دو هم خواب و دو هم باب ودو هم سان.
دو هم ساز و دو هم راز و دو همسر.
دو هم زی و دو هم زانو دو جانان.
دو هم رای و دو هم خای و دو هم نام.
دو هم هوش و دو همکوش و دو هم نان.
به عصری از نمود آفرینش.
که آزاد است همه نیروی میدان.
بهاری بی کم و بی کاست روشن.
بهار زندگی آنگاه می دان.
هنر مندی که نقاش جهان است.
به علم وحکمتش رو آفرین خوان.
ز دانش ارج دانشمند پیدا.
بسان فلسفه هم فیلسوفان.
کسی داند اگر نیکو چنین سیر.
که علم او فراست از علم امکان.
ویا در انتظار دادهء علم.
که دانشها چه می گویند الآن.
سراسر آفرینش زین قرار ار.
مسیری را شود پویان و پیمان.
چو مر غابی به روی آب دریا.
به زیر آفتاب رگبار ریزان.
سیه چوبی شود در آب پیدا.
شود نزدیک بیند مار وثعبان.
کند یورش به مر غابی ولیکن.
کشد پر مرغ تر از وی گریزان.
به ناگه مار اژدر وش بیفتد.
به دام گله ای از لاک پشتان.
بگیرند و بدرندش چو گاوی.
که جُلا بش کشد زودی به دندان.
سپس چون دانه های ریگ چشمه.
که وارو اوفتند در ژرف آبان.
رود ابر و شود آرام دریا.
شود آسوده ابر از پیش توفان .
زبر و بهر واز دور وزنزدیک.
همینگون است فلک تا هست وچرخان.
بدن را خویش باشد پرورشگاه.
از این آیینه آن تصویر شادان.
زهر خاکی گلی سروی گیاهی.
به مهر و ناز و چهر و شاد و خندان.
ز هر جوری هوا یک گونه پیدا.
گل پیچک گل باغی گل غان.
زهر آبی برآید آبگونی.
تراز و میخوش و میگون و میزان.
یکی بانگ طرب اندر میانه.
به هر بن پار اندازه است و میزان.
از این بانگ مردمان سرگشته گانند.
ز دانا وز دانشمند و عرفان.
از این بانگ طرب گلها تراود.
از این رو گل بود رقصان وپیچان.
کسی را که نداند باغبانی.
نمیباید شود گلچین و گلبان.
کسی باید شود گلبان گلها.
که گلها را رفیق است خوی و گلبان.
زبانت گر گل است گل ریزد از آن.
چو گل گفتی شنو گل از دهانان.
گلی تو سنبلی تو خوش گلی تو.
گل و سنبل بمانی روز گاران.
مگر رای خرد رایی نباشد.
بهار گل رسد رنگی خورد زان.
اگر چار فصل را در هم کنی گِرد.
بهار آید ز گرد از دور هایشان.
بهاران چون شود زی گیتی جان.
روان تو پیش رو کرده کوچان.
بهار جان بود نیکو تر از تن.
روان زیباتر است از آخشیجان.
اگر نور است جهان جان بهار است.
بهار آرد به دوران نور یزدان.
اگر سایه بود سایه زجان است.
اگر ماده بود باشد ستیزان.
اگر آب است آب زندگانی است.
اگر آتش بود عشق است سوزان.
اگر خاک است گل از آن بچینی.
اگر باد است بود در حلقهء آن.
اگر زنده است پس فصل بهار است.
اگر باشد خدا گفتی ز خلقان.
به کشف یکصد و چندینه بن پار.
بیاغازید کار خویش از کان.
ولیکن باز و بست دایم پذیرد.
نهان و آشکار چون علم وادیان.
زدایید دانش و هوش از کژایه.
بسان آذرنگ از عبهرستان.
بزن آتش به جان خرمن افک.
چنان که آذرخش در خرمنستان.
هزاران نکته در زیبا فرازش.
شنیدستی بسی تو دم به دم زان.
زفنها آسمان در دست انسان.
زکار آسمان رخ بر مپیچان.
گلو بند فلک نزد ثریاست.
بهاری صحنه و گل باغساران.
بهاری شو بهاری شو بهاری.
گل اندام و گل افشان و گل اتقان.
هنر پندار هوش بر کالبدهاست.
هنر بودی است که هستی زوست بالان.
کران اندر کران چون راه شیری.
سکون اندر سکون پیمان و پویان.
اگر پیدا شود سیارهء زیست.
شود آنجا شتاب از میر و آریان.
کنون گل غبطه دارد از هنر مند.
کنون آمد بهار فرشی به پاشان.
به هر جایی که باشند خود بهار است.
ز نام عالمان عالم شکوفان.
سرافرازی کند عالم به دانش .
فرازد سر جهان چون سر فرازان .
بسی سینه به سینه می رود هم.
چنان که نسل به نسل آمد زدوران.
درخت سرو هست آزاد و نازان.
بهار زندگی را خویش سازان.
درخت گردکان چون تپه ای سبز .
از آن گردوشکن زین دَم بجنبان.
درخت توت بخانه راه دارد.
سفد است سیاه بر درختان.
درخت کاج هست بالا و بالان.
گل خوشبوی پیچک بر تنش جان.
درخت مو که هست هم تاک وهم رز.
موستان و تاکستان و رزستان.
ز جان چشمه های سرد وگرم آب.
درختان و گیاهان و نیستان.
هزاران گون گیاه بر کوه و صحرا.
هزاران رنگ خوش بر گوی گردان.
جهان با این بزرگی یک نمود است.
که از ذهن بشر رفته به اعیان.
همه با این همه بنیاد و بنپار.
به راه خود چو انسانها شتابان.
به اضلاع و زوایا و دوایر.
شتابنده زمین آنها نجنبان.
برای سیر در انفاس ایزد.
نوان شد جان او چون گوی غلتان.
بسی زیباست این پنگان پر چرخ.
که گل بوسه است بر هستی ز یزدان.
شک پیغمبر و دهری روا نیست.
کند این سجده و آن نامسلمان.
روا شک خرد هرگز نباشد.
خرد مند ار مباد بی پایه و شان.
خور و خواب و دگرها را روا دید.
شناسد دشمنش را روزگاران.
یقین مندند که آموزند تردید.
عدوی شک یقین است ضد دیان.
کسی کو گر نماید شک هوده.
به را ه تازه ای شک روبدش هان.
اگر نیکو بن آن را بیابی.
نه سر دارد نه بن نه سر به سامان.
به پای درس شک هر گز نیاید.
گناه درس کج آموز نادان.
دو کژ راهه نمایانند و پیدا.
یکی بر خاک ویکی در برج اثمان.
نخستین فصل بروبد غنچهء گل.
ز آب و خاک چون آمیخت سبحان.
فرازد سر زگل آن شاخهء گل.
کند گلبرگ و برگ و بوی و بستان.
شود از شاخه هایش سر زنان تن.
تن یک گل تن دیگر شود دان.
بریزد برزمین در گاه ریزش.
بپوشد خاکشان در باد وباران.
بخوابد سیر او در فصل سرما.
شود بیدار پس در برج میزان.
پر از گل میشود در سال دیگر.
هوا و بوستان خاک و شکوفان.
گلی بینی شکوفان و دل انگیز.
زپیوند پسر با دخت خواهان.
گل از گل واشکافد غنچهء گل.
پسر زاید یکی چون مهر تابان.
روان روشن شد از کاووش دانش.
به نزد ایزدان و بی خدایان.
بهار گل سراسر پر گل یاس.
زکار و پیشه و درس و دبستان.
به بر اندر دو نون نو نوشته.
فرو آرد خطی در بین آنان.
بریزد شیرهء جان را به کامش.
بروید جان وتن با جان ومامان.
سخن گفتن تو از شاعر بیاموز .
بسان قمریان و عندلیبان.
اگر دختی بود مهرش ز پور است.
اگر پوری شود خواهان دختان.
به ساق اندر چو دوش وبا می ناب.
بیا بشنو کلام ساقدوشان.
بر آن ماهی که زیباتر ز باغ است.
گلاب ناب میزن مشک بیزان.
دودستانش چو دست گرم خورشید.
نوشت زندگی ابروش و چشمان.
یکی شب موی و یک روز است رویش.
از این شمع زندگی را بر فروزان.
دو نیک آیین ز پیوندی الهی.
دو نیک اختر به کردار چراغان.
به صوت و رنگ و بو نقش و نگارش.
بپردازند همه چون خودنگاران.
نه جز من آدم نه جز تو هوایی.
ببخشا بر من این را از گنا هان.
فلک آیینه ای اطلس نمای است.
به هر باغش هزاران است هزاران.
نگر برپیکر ماه دو هفته.
به سان دلبری در تیره گاهان.
که او از ابر ابریشم ببسته.
به دور گردنش روی گریبان.
نگر برشعلهء ماه دلارام.
ببین خورشید را در ماه آبان.
نگر بر گیسوان پر درخشش.
نگر بر راه شیری تاس لغزان .
نگر بر پوشش شب در نهانی.
نگر بر رویش جان نزد جانان.
نگر بر خور که دایم می شتابد.
به شهر آسمان در کوی یاران.
نگر درشب همه پویا و پایا.
به شوق عشق وصل روی خوبان.
نگر شب را به روزی زیر سایه.
گرت هستی بود در گنج اذهان.
نمی یابی مگر خوب و خدا ساز.
خدا خوی و خدا جوی و خدا خوان.
خداوندا به شعری گر کنی مهر.
جوان است و جوان خواه و جوان مان.
هزاران سود و ارزش در جهان است.
تو جاویدان بجز شادی مجویان.
زمان دوران طفلی جهان است.
فرا هنگام چه هنگامه کند هان.
دودست پرنیانش روی خورشید.
امید و بیم و ترس و شور و لرزان.
برای زندگی خوش خوی وخوش خُلق.
خوشی زندگی حرف سخندان.
دو حر ف زندگی را من بگویم.
به نیکی زندگی هستی پژوهان.
به کار آفرینش نیک پرداز.
به خوبی آفرین کن بر حکیمان.
به دانش رنج را گنج روان کن.
چنین دارند سیر افراد شایان .
فلک اندر بهار چون دفتر باغ.
زپود سرمه کرده جامه پوشان.
یکی رو روز و یک رویش چراغی.
زسرعت تندتر از آن شهابان.
به هر شکلی بگردد برسر خود.
همه تن جان بود چون دل نمایان.
همه جان جهان بر خاک آرا.
بیارد دو به دو جفت و تک آسان.
هزاران آفرین بر آفرینش.
ستایش از همه بر خالق جان.
به هنگام پسین خورشید رنگین.
یکی حلقه است چونان عارفی ژان.
سپیده چون زند سر از کرانه.
به نور آغشته است از وجد وجدان.
به گاه اوج چون آن رابیابی.
چو منشوری است تابیده به ارکان.
سر افرازی کند برکهکشانها.
دل افروزی کند بر ریز ریزان.
دهد تا زندگی خود را بکاهد.
بیفزاید چنین خوب و درخشان.
تو کانش را درختی پر ثمر گیر.
به هر برگی یکی خوشه فراوان.
به هر خوشه فراوان دانهء درّ.
به درّی دراری و لعالان.
به بوی تو گل از گل واشکافم.
قصیده آور وشوری به چشمان.
شگفتی گر کنی دشمن فزایی.
خموشی گر کنی اندیشه چندان.
به بوی تو بپرداخت و فرستاد.
بدانست که من از هستم گریزان.
هزاران معجزه در هستم ار هست.
هزارم عندلیبان نیز ودستان.
همه هستی که دستان بزرگ است.
سپاس آر خدای خوب وجدان.
به عهدی که همه نیروست آزاد.
همه جز فیلسوفانند افتان.
درخت زیست هست همواره رویان.
بر و رویش همه پر گل شکو فان.
از این رو ریز ریزان کهکشانند.
مثال کهکشانند ریز ریزان.
هزاران کهکشان بر دامن چرخ.
چو راه شیری و صد ها هزاران.
نمایم بر تو آب زندگانی.
کسی کو هست از آن هست نوشان.
ازیرا هرچه هست از آب آید.
تو سرچشمه تو نوشان و توجوشان.
سلامی چون صفای عارفی وصل.
درودی چون گلی روییده از جان.
ز تو شهرام باد بر مردمانش.
که پاسخ آیدت از مهر ایشان.
شهرام. ص.