قاسم غنی
لغت نامه دهخدا
فرهنگ فارسی
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] «قاسم غنی»، پزشک و ادیب و نویسنده ایرانی، در سال ۱۲۷۲ ش، در سبزوار متولد شد. پدرش، میرزا عبد الغنی از ملاکان بزرگ منطقه بود.
قاسم غنی، تحصیلات ابتدایی و مقدماتی را در مکتب خانه طی کرد و در سن ۱۲ سالگی بعد از فوت پدرش، توسط دایی خود به مدرسه دارالفنون فرستاده شد. اخذ دیپلم از این مدرسه، پنج سال به طول انجامید. قاسم غنی، برای ادامه تحصیل رهسپار لبنان شد و در مدرسه سن ژوزف بیروت، علاوه بر آموختن زبان انگلیسی و عربی، مقدمات طب را نیز طی کرد و وارد کالج آمریکایی شد و در سال ۱۲۹۹ ش، دوره دانشکده پزشکی را به پایان رساند.وی در سن ۲۷ سالگی به ایران بازگشت و به امر طبابت پرداخت. سال ۱۳۰۲ ش، برای گذراندن دوره تخصصی به فرانسه رفت و سال ۱۳۰۷ ش، مجددا به کشور مراجعت کرد. او در ۱۳۰۹ ش، در سبزوار میزبان رضاخان بود و علی رغم مخالفت مردم با کاندیداتوری اش به دلیل بهایی بودن مادرش، با حمایت پهلوی اول، در سال ۱۳۱۲ ش، به مجلس راه یافت و چهار دوره پیاپی، عنوان نماینده مشهد را حفظ نمود. غنی در تهران به گونه ای اطمینان رضاخان را جلب کرد که سمت معلمی ولیعهد را از آن خود ساخت و همین نزدیکی، او را قادر کرد تا در فراهم کردن مقدمات ازدواج محمدرضا مشارکت جوید؛ بر همین اساس، دو سفر در سال های ۱۳۱۷ و ۱۳۱۸ ش، به مصر داشت. غنی در آذر ۱۳۲۲ ش، در ترمیم کابینه علی سهیلی به جای امان الله اردلان، به وزارت بهداری تعیین گردید. فروردین ۱۳۲۳ ش که محمد ساعد، نخست وزیری را عهده دار بود، وی در وزارت بهداری ابقا شد. به دلیل مخالفت مجلس با این کابینه، غنی مجددا به عنوان وزیر فرهنگ معرفی شد.
← سفیر کبیر
از دکتر غنی، آثاری به صورت ترجمه و تالیف بر جای مانده که «یادداشت های دکتر قاسم غنی» و به ویژه گزارش های مشاهده ای او از تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران از انقلاب مشروطیت تا نهضت ملی کردن صنعت نفت ، از مهم ترین آثار وی به حساب می آید و تاکنون دوازده مجلد آن انتشار یافته است.از دیگر آثار وی می توان به « بحث در آثار و افکار حافظ »، « معرفة النفس »، « تاریخ تصوف در ایران »، « تاریخ عصر حافظ »، « بحثی در تصوف »، « من تاریخ الطب الاسلامی »، « بریان پزی ملکه سبا (ترجمه از اثر آناتول فرانس)»، « عصیان فرشتگان (ترجمه از اثر آناتول فرانس)»، «تائیس (ترجمه از اثر آناتول فرانس)» اشاره کرد.
قاسم غنی، تحصیلات ابتدایی و مقدماتی را در مکتب خانه طی کرد و در سن ۱۲ سالگی بعد از فوت پدرش، توسط دایی خود به مدرسه دارالفنون فرستاده شد. اخذ دیپلم از این مدرسه، پنج سال به طول انجامید. قاسم غنی، برای ادامه تحصیل رهسپار لبنان شد و در مدرسه سن ژوزف بیروت، علاوه بر آموختن زبان انگلیسی و عربی، مقدمات طب را نیز طی کرد و وارد کالج آمریکایی شد و در سال ۱۲۹۹ ش، دوره دانشکده پزشکی را به پایان رساند.وی در سن ۲۷ سالگی به ایران بازگشت و به امر طبابت پرداخت. سال ۱۳۰۲ ش، برای گذراندن دوره تخصصی به فرانسه رفت و سال ۱۳۰۷ ش، مجددا به کشور مراجعت کرد. او در ۱۳۰۹ ش، در سبزوار میزبان رضاخان بود و علی رغم مخالفت مردم با کاندیداتوری اش به دلیل بهایی بودن مادرش، با حمایت پهلوی اول، در سال ۱۳۱۲ ش، به مجلس راه یافت و چهار دوره پیاپی، عنوان نماینده مشهد را حفظ نمود. غنی در تهران به گونه ای اطمینان رضاخان را جلب کرد که سمت معلمی ولیعهد را از آن خود ساخت و همین نزدیکی، او را قادر کرد تا در فراهم کردن مقدمات ازدواج محمدرضا مشارکت جوید؛ بر همین اساس، دو سفر در سال های ۱۳۱۷ و ۱۳۱۸ ش، به مصر داشت. غنی در آذر ۱۳۲۲ ش، در ترمیم کابینه علی سهیلی به جای امان الله اردلان، به وزارت بهداری تعیین گردید. فروردین ۱۳۲۳ ش که محمد ساعد، نخست وزیری را عهده دار بود، وی در وزارت بهداری ابقا شد. به دلیل مخالفت مجلس با این کابینه، غنی مجددا به عنوان وزیر فرهنگ معرفی شد.
← سفیر کبیر
از دکتر غنی، آثاری به صورت ترجمه و تالیف بر جای مانده که «یادداشت های دکتر قاسم غنی» و به ویژه گزارش های مشاهده ای او از تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران از انقلاب مشروطیت تا نهضت ملی کردن صنعت نفت ، از مهم ترین آثار وی به حساب می آید و تاکنون دوازده مجلد آن انتشار یافته است.از دیگر آثار وی می توان به « بحث در آثار و افکار حافظ »، « معرفة النفس »، « تاریخ تصوف در ایران »، « تاریخ عصر حافظ »، « بحثی در تصوف »، « من تاریخ الطب الاسلامی »، « بریان پزی ملکه سبا (ترجمه از اثر آناتول فرانس)»، « عصیان فرشتگان (ترجمه از اثر آناتول فرانس)»، «تائیس (ترجمه از اثر آناتول فرانس)» اشاره کرد.
wikifeqh: قاسم_غنی
پیشنهاد کاربران
منوچهر نظری در کتاب رجال پارلمانی ایران:از مشروطه تا انقلاب اسلامی ( تهران: فرهنگ معاصر، 1390 ) صفحه 594 تا 596، چنین آورده است:
غنی، قاسم ( ۱۲۷۱ - ۱۳۳۱ )
فرزند میرزا عبدالغنی سبزواری ( مالک ) ، در سال ۱۲۷۱ خورشیدی در محله گودانبار سبزوار به دنیا آمد. در شش سالگی به مکتب خانه رفت تا خواندن و نوشتن بیاموزد. نخستین معلم وی بانویی به نام معصومه خانم مشهور به مادر آقا بود. شخصیت و اخلاق این زن مکتب دار به اعتراف دکتر غنی در روحیه او بسیار مؤثر بود. پس از آموختن قرآن و خواندن و نوشتن فارسی مدتی از شیخ عباس دامغانی و شیخ عبدالعظیم اردبیلی از علمای آذربایجانی که در سرای آقا، مکتب داشته اند، درس گرفت. چندی هم نزد آقا روح الله خوشنویس، خوشنویسی آموخت. دوازده ساله بود که پدرش آقا میرزا عبدالغنی در راه تهران بر اثر وبا جان سپرد؛ از آن پس مراقبت و تربیت او را دایی اش عزیز الله خان خضرائی بر عهده گرفت.
... [مشاهده متن کامل]
قاسم غنی در چهارده سالگی در آغاز استبداد صغیر ( ۱۲۸۷ - ۱۲۸۸ خ ) ، همراه دایی اش به تهران آمد و در مدرسه دارالفنون نام نویسی کرد. وی پس از پنج سال تحصیل در دارالفنون و فراگیری زبان فرانسه و سایر علوم در سال ۱۲۹۲ برای ادامه تحصیل راهی بیروت شد؛ در بیروت ابتدا به مدرسه فرانسوی سن ژوزف وارد شد و رشته طب را برای ادامه تحصیل انتخاب کرد؛ ولی پس از یک سال به علت وقوع جنگ جهانی اول، مدرسه فرانسویها از طرف دولت عثمانی بسته شد و کار تحصیل او معطل ماند. او پس از یک سال توانست به زحمت زبان انگلیسی را یاد بگیرد و با کمک و راهنمایی دکتر هوارد پلیس، رئیس دانشگاه آمریکایی بیروت در کالج آمریکا ثبت نام کند. وی در این کالج به راهنمایی پروفسور واندیک برای نخستین بار با آثار و افکار آناتول فرانس نویسنده معروف فرانسوی آشنا شد و بعدها برخی از آثار این نویسنده چیره دست را به فارسی ترجمه کرد. دکتر غنی اولین کسی بود که آثار آناتول فرانس را به زبان فارسی برگرداند.
قاسم غنی در سال ۱۲۹۸ ( ژوئن ۱۹۱۹ ) ، دوره دانشکده پزشکی را به پایان رساند و در هجدهم ژوئن همان سال دیپلم نیویورک را گرفت. وی در مدت اقامتش در بیروت موفق شد علاوه بر تکمیل زبان فرانسه، زبان انگلیسی و عربی را به خوبی فراگیرد. او در سال ۱۲۹۹ به ایران بازگشت و راهی سبزوار شد.
هنگام ورود او به سبزوار، بیماری اپیدمی آنفلوانزا در شهر شایع شده بود و دکتر غنی به ناچار به مداوای بیماران پرداخت. آن موقع هنوز دارو به اندازه کافی در دسترس نبود و او برای بیشتر بیماران ماده اولیه داروها را تجویز میکرد که به صورت گرد بود و می بایست در آب می ریختند و میخوردند؛ این دارو در ذهن مردم ساده بیش از هر چیز به دوغ میمانست؛ به همین جهت دکتر غنی در میان عوام به حکیم دوغی معروف گردید. وی به کمک سالار حشمت، حاکم سبزوار، بیمارستانی بنا کرد که حشمتیه نام گذاری شد.
بدین ترتیب دکتر غنی با آن که قصد اقامت در سبزوار را نداشت با مشغله ای که به خاطر تأسیس بیمارستان و درمان بیماران پیدا کرده بود مجبور شد بیش از سه سال در سبزوار بماند تا اینکه در سال ۱۳۰۲ شوق فرنگ در سرش افتاد و برای تکمیل معلومات خود به فرانسه رفت؛ در همین سفر بود که با علامه محمد قزوینی آشنا شد و از هم صحبتی او بهره گرفت. پس از یک سال و چند ماه اقامت در فرانسه در سال ۱۳۰۴ به سبزوار بازگشت و به طبابت و معالجه بیماران پرداخت و طولی نکشید که از پزشکان پرآوازه خراسان شد؛ او همچنین در سبزوار به ترجمه آثار آناتول فرانس ادامه داد و تائیس را به عنوان نخستین اثر ادبی خود ترجمه و در سال ۱۳۰۸ منتشر کرد. دکتر غنی در سال ۱۳۰۹ مطب خود را از سبزوار به مشهد منتقل کرد و در مشهد دبیرستان و درمانگاهی به نام دکتر قاسم غنی تأسیس کرد. وی از آنجا که طبیبی حاذق بود مورد توجه مردم واقع شد و در سال ۱۳۱۴ در دوره دهم قانون گذاری از مشهد به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب گردید و این سمت را به طور متوالی تا دوره سیزدهم قانون گذاری ( ۱۳۲۲ ) حفظ کرد. او در دوره دهم با کسب ۴۳۱۴۹ رأی، دوره یازدهم با کسب ۵۱۱۶۸ رأی، دوره دوازدهم با کسب ۴۳۵۵۳ رأی و در دوره سیزدهم با کسب ۳۵۶۹۸ رأی حائز اکثریت آراء شد.
دکتر غنی هنگامی که در مشهد بود داستان دیگری از آناتول فرانس به نام عصیان فرشتگان را ترجمه کرد و در سال ۱۳۰۹ به چاپ رساند. در تهران هم در عین اشتغال به طبابت و وکالت مجلس، دست از مطالعه و نگارش برنداشت. او در اسفند ۱۳۱۴ به سمت استادی دانشکده پزشکی منصوب شد و در دانشکده معقول و منقول نیز به تدریس روان شناسی پرداخت. وی در ۱۹ مهر ۱۳۱۵ به عضویت فرهنگستان ایران درآمد و رساله ابن سینا را برای خطابه ورودی اش به فرهنگستان تهیه کرد، سپس به مطالعه حافظ پرداخت و در شهریور ۱۳۱۸ که علامه قزوینی از پاریس به تهران آمد، به کمک او دیوان حافظ را تصحیح و چاپ کرد؛ این دیوان یکی از برترین نسخه های تصحیح شده حافظ به شمار می آید.
دکتر قاسم غنی در سال ۱۳۱۷ به اتفاق غلامرضا رشید یاسمی، مؤدب الدوله نفیسی و محمود جم نخست وزیر برای فراهم نمودن مراسم نامزدی و ازدواج فوزیه دختر ملک فؤاد پادشاه مصر و محمدرضا پهلوی ( ولیعهد ) به مصر رفت.
بزرگترین خدمت و فعالیت دکتر غنی همان تحقیق جامع و کاملی است که راجع به حافظ کرده است. غنی در مطالعه آثار و احوال و افکار حافظ همه جریانهای سیاسی و تاریخی روزگار حافظ را که خواه ناخوا، ه شاعر بزرگ شیراز را متأثر می ساخته است آگاهانه تشریح کرده است.
با پیش آمدن وقایع شهریور ماه ۱۳۲۰، وضع ایران و دکتر غنی به کلی دگرگون شد؛ وی در کابینه سوم سهیلی که در ۲۳ آذر ۱۳۲۲ تشکیل شد، وزیر بهداری و در کابینه اول محمد ساعد ( ۸ فروردین ۱۳۲۳ ) مجدداً به همان سمت و در کابینه دوم ساعد ( ۱۳۲۳ ) وزیر فرهنگ شد؛ اما به علت کسالت در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۲۳ استعفا کرد.
در سال ۱۳۲۳ یکی دیگر از آثار آناتول فرانس به نام بریان پزی ملکه سبا را ترجمه و چاپ کرد. دو بخش مهم از مطالعات حافظ شناسی او نیز در همین سالها به چاپ رسید.
دکتر قاسم غنی در ۲۶ فروردین ۱۳۲۴ با سمت عضو هیئت نمایندگی ایران برای تنظیم اساسنامه سازمان ملل به آمریکا رفت و به نمایندگی دولت ایران در کمیسیونهای مختلف این کنفرانس از جمله کمیسیون حقوق بشر و جمعیت بهداشت جهانی حضور یافت. وی در مدت اقامت در آمریکا با برخی از دانشمندان همچون پروفسور آلبرت اینشتین و پروفسور ارنست هر تسفلد ملاقات هایی داشته است.
در آمریکا ترکیدن لاستیک و واژگونی خودروی حامل دکتر غنی موجب شکستگی ران چپ او شد. وی پس از سه ماه معالجه در بیمارستان کریستال سیتی آمریکا به عنوان سفیر ایران در مصر تعیین و به قاهره رفت سپس در ۱۵ بهمن ۱۳۲۷ به سمت سفیر ایران در ترکیه منصوب شد؛ ولی در آنجا به علت درد پا و تصادف سابق در آمریکا مجدداً در بستر بیماری افتاد و ناچار برای معالجه به آمریکا بازگشت و جهت مداوا بستری شد؛ اما سرانجام معالجات اثری نبخشید و این دانشمند ایرانی در ۹ فروردین ۱۳۳۱ در آمریکا درگذشت و در یکی از قبرستانهای سانفرانسیسکو به خاک سپرده شد.
منابع: اعتبارنامه نمایندگان مجلس شورای ملی، دوره ۱۰، ش ۴۷؛ دوره ۱۱، ش ۵۶؛ دوره ۱۲، ش ۵۳؛ دوره ۱۳ ش ۵۸؛ پژوهشگران معاصر ایران، ج ۳، صص ۱ - ۸۰؛ خاطرات و یادداشت های روزانه ( غنی ) ؛ زندگینامه رجال و مشاهیر ایران، ج ۵، صص ۲۵ - ۲۹؛ شرح حال رجال ایران، ج ۵، ص ۱۷۹؛ شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران، ج ۲، صص ۱۰۶۲ - ۱۰۶۳
غنی، قاسم ( ۱۲۷۱ - ۱۳۳۱ )
فرزند میرزا عبدالغنی سبزواری ( مالک ) ، در سال ۱۲۷۱ خورشیدی در محله گودانبار سبزوار به دنیا آمد. در شش سالگی به مکتب خانه رفت تا خواندن و نوشتن بیاموزد. نخستین معلم وی بانویی به نام معصومه خانم مشهور به مادر آقا بود. شخصیت و اخلاق این زن مکتب دار به اعتراف دکتر غنی در روحیه او بسیار مؤثر بود. پس از آموختن قرآن و خواندن و نوشتن فارسی مدتی از شیخ عباس دامغانی و شیخ عبدالعظیم اردبیلی از علمای آذربایجانی که در سرای آقا، مکتب داشته اند، درس گرفت. چندی هم نزد آقا روح الله خوشنویس، خوشنویسی آموخت. دوازده ساله بود که پدرش آقا میرزا عبدالغنی در راه تهران بر اثر وبا جان سپرد؛ از آن پس مراقبت و تربیت او را دایی اش عزیز الله خان خضرائی بر عهده گرفت.
... [مشاهده متن کامل]
قاسم غنی در چهارده سالگی در آغاز استبداد صغیر ( ۱۲۸۷ - ۱۲۸۸ خ ) ، همراه دایی اش به تهران آمد و در مدرسه دارالفنون نام نویسی کرد. وی پس از پنج سال تحصیل در دارالفنون و فراگیری زبان فرانسه و سایر علوم در سال ۱۲۹۲ برای ادامه تحصیل راهی بیروت شد؛ در بیروت ابتدا به مدرسه فرانسوی سن ژوزف وارد شد و رشته طب را برای ادامه تحصیل انتخاب کرد؛ ولی پس از یک سال به علت وقوع جنگ جهانی اول، مدرسه فرانسویها از طرف دولت عثمانی بسته شد و کار تحصیل او معطل ماند. او پس از یک سال توانست به زحمت زبان انگلیسی را یاد بگیرد و با کمک و راهنمایی دکتر هوارد پلیس، رئیس دانشگاه آمریکایی بیروت در کالج آمریکا ثبت نام کند. وی در این کالج به راهنمایی پروفسور واندیک برای نخستین بار با آثار و افکار آناتول فرانس نویسنده معروف فرانسوی آشنا شد و بعدها برخی از آثار این نویسنده چیره دست را به فارسی ترجمه کرد. دکتر غنی اولین کسی بود که آثار آناتول فرانس را به زبان فارسی برگرداند.
قاسم غنی در سال ۱۲۹۸ ( ژوئن ۱۹۱۹ ) ، دوره دانشکده پزشکی را به پایان رساند و در هجدهم ژوئن همان سال دیپلم نیویورک را گرفت. وی در مدت اقامتش در بیروت موفق شد علاوه بر تکمیل زبان فرانسه، زبان انگلیسی و عربی را به خوبی فراگیرد. او در سال ۱۲۹۹ به ایران بازگشت و راهی سبزوار شد.
هنگام ورود او به سبزوار، بیماری اپیدمی آنفلوانزا در شهر شایع شده بود و دکتر غنی به ناچار به مداوای بیماران پرداخت. آن موقع هنوز دارو به اندازه کافی در دسترس نبود و او برای بیشتر بیماران ماده اولیه داروها را تجویز میکرد که به صورت گرد بود و می بایست در آب می ریختند و میخوردند؛ این دارو در ذهن مردم ساده بیش از هر چیز به دوغ میمانست؛ به همین جهت دکتر غنی در میان عوام به حکیم دوغی معروف گردید. وی به کمک سالار حشمت، حاکم سبزوار، بیمارستانی بنا کرد که حشمتیه نام گذاری شد.
بدین ترتیب دکتر غنی با آن که قصد اقامت در سبزوار را نداشت با مشغله ای که به خاطر تأسیس بیمارستان و درمان بیماران پیدا کرده بود مجبور شد بیش از سه سال در سبزوار بماند تا اینکه در سال ۱۳۰۲ شوق فرنگ در سرش افتاد و برای تکمیل معلومات خود به فرانسه رفت؛ در همین سفر بود که با علامه محمد قزوینی آشنا شد و از هم صحبتی او بهره گرفت. پس از یک سال و چند ماه اقامت در فرانسه در سال ۱۳۰۴ به سبزوار بازگشت و به طبابت و معالجه بیماران پرداخت و طولی نکشید که از پزشکان پرآوازه خراسان شد؛ او همچنین در سبزوار به ترجمه آثار آناتول فرانس ادامه داد و تائیس را به عنوان نخستین اثر ادبی خود ترجمه و در سال ۱۳۰۸ منتشر کرد. دکتر غنی در سال ۱۳۰۹ مطب خود را از سبزوار به مشهد منتقل کرد و در مشهد دبیرستان و درمانگاهی به نام دکتر قاسم غنی تأسیس کرد. وی از آنجا که طبیبی حاذق بود مورد توجه مردم واقع شد و در سال ۱۳۱۴ در دوره دهم قانون گذاری از مشهد به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب گردید و این سمت را به طور متوالی تا دوره سیزدهم قانون گذاری ( ۱۳۲۲ ) حفظ کرد. او در دوره دهم با کسب ۴۳۱۴۹ رأی، دوره یازدهم با کسب ۵۱۱۶۸ رأی، دوره دوازدهم با کسب ۴۳۵۵۳ رأی و در دوره سیزدهم با کسب ۳۵۶۹۸ رأی حائز اکثریت آراء شد.
دکتر غنی هنگامی که در مشهد بود داستان دیگری از آناتول فرانس به نام عصیان فرشتگان را ترجمه کرد و در سال ۱۳۰۹ به چاپ رساند. در تهران هم در عین اشتغال به طبابت و وکالت مجلس، دست از مطالعه و نگارش برنداشت. او در اسفند ۱۳۱۴ به سمت استادی دانشکده پزشکی منصوب شد و در دانشکده معقول و منقول نیز به تدریس روان شناسی پرداخت. وی در ۱۹ مهر ۱۳۱۵ به عضویت فرهنگستان ایران درآمد و رساله ابن سینا را برای خطابه ورودی اش به فرهنگستان تهیه کرد، سپس به مطالعه حافظ پرداخت و در شهریور ۱۳۱۸ که علامه قزوینی از پاریس به تهران آمد، به کمک او دیوان حافظ را تصحیح و چاپ کرد؛ این دیوان یکی از برترین نسخه های تصحیح شده حافظ به شمار می آید.
دکتر قاسم غنی در سال ۱۳۱۷ به اتفاق غلامرضا رشید یاسمی، مؤدب الدوله نفیسی و محمود جم نخست وزیر برای فراهم نمودن مراسم نامزدی و ازدواج فوزیه دختر ملک فؤاد پادشاه مصر و محمدرضا پهلوی ( ولیعهد ) به مصر رفت.
بزرگترین خدمت و فعالیت دکتر غنی همان تحقیق جامع و کاملی است که راجع به حافظ کرده است. غنی در مطالعه آثار و احوال و افکار حافظ همه جریانهای سیاسی و تاریخی روزگار حافظ را که خواه ناخوا، ه شاعر بزرگ شیراز را متأثر می ساخته است آگاهانه تشریح کرده است.
با پیش آمدن وقایع شهریور ماه ۱۳۲۰، وضع ایران و دکتر غنی به کلی دگرگون شد؛ وی در کابینه سوم سهیلی که در ۲۳ آذر ۱۳۲۲ تشکیل شد، وزیر بهداری و در کابینه اول محمد ساعد ( ۸ فروردین ۱۳۲۳ ) مجدداً به همان سمت و در کابینه دوم ساعد ( ۱۳۲۳ ) وزیر فرهنگ شد؛ اما به علت کسالت در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۲۳ استعفا کرد.
در سال ۱۳۲۳ یکی دیگر از آثار آناتول فرانس به نام بریان پزی ملکه سبا را ترجمه و چاپ کرد. دو بخش مهم از مطالعات حافظ شناسی او نیز در همین سالها به چاپ رسید.
دکتر قاسم غنی در ۲۶ فروردین ۱۳۲۴ با سمت عضو هیئت نمایندگی ایران برای تنظیم اساسنامه سازمان ملل به آمریکا رفت و به نمایندگی دولت ایران در کمیسیونهای مختلف این کنفرانس از جمله کمیسیون حقوق بشر و جمعیت بهداشت جهانی حضور یافت. وی در مدت اقامت در آمریکا با برخی از دانشمندان همچون پروفسور آلبرت اینشتین و پروفسور ارنست هر تسفلد ملاقات هایی داشته است.
در آمریکا ترکیدن لاستیک و واژگونی خودروی حامل دکتر غنی موجب شکستگی ران چپ او شد. وی پس از سه ماه معالجه در بیمارستان کریستال سیتی آمریکا به عنوان سفیر ایران در مصر تعیین و به قاهره رفت سپس در ۱۵ بهمن ۱۳۲۷ به سمت سفیر ایران در ترکیه منصوب شد؛ ولی در آنجا به علت درد پا و تصادف سابق در آمریکا مجدداً در بستر بیماری افتاد و ناچار برای معالجه به آمریکا بازگشت و جهت مداوا بستری شد؛ اما سرانجام معالجات اثری نبخشید و این دانشمند ایرانی در ۹ فروردین ۱۳۳۱ در آمریکا درگذشت و در یکی از قبرستانهای سانفرانسیسکو به خاک سپرده شد.
منابع: اعتبارنامه نمایندگان مجلس شورای ملی، دوره ۱۰، ش ۴۷؛ دوره ۱۱، ش ۵۶؛ دوره ۱۲، ش ۵۳؛ دوره ۱۳ ش ۵۸؛ پژوهشگران معاصر ایران، ج ۳، صص ۱ - ۸۰؛ خاطرات و یادداشت های روزانه ( غنی ) ؛ زندگینامه رجال و مشاهیر ایران، ج ۵، صص ۲۵ - ۲۹؛ شرح حال رجال ایران، ج ۵، ص ۱۷۹؛ شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران، ج ۲، صص ۱۰۶۲ - ۱۰۶۳
قاسم غنی ( ۱ فروردین ۱۲۷۲ سبزوار – ۹ فروردین ۱۳۳۱ سان فرانسیسکو ) سیاست مدار، دیپلمات، پزشک، ادیب و نویسندهٔ ایرانی بود. او به سبب همکاری با محمد قزوینی در تصحیح دیوان حافظ شهرت دارد که یکی از معتبرترین تصحیح های این دیوان به شمار می رود. قاسم غنی نویسنده ای پرکار بود و طی سال هایی که خارج از ایران سکونت داشت، با چندین نفر از چهره های برجسته زمانه خود نامه نگاری می کرد. خاطرات روزانه، یادداشت ها و نامه های او در دوازده جلد و تحت نظارت پسر او، سیروس غنی، در کتابی به نام «یادداشت های دکتر قاسم غنی» حمع آوری شده و طی سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۴ میلادی در لندن به چاپ رسیده است.
... [مشاهده متن کامل]
قاسم غنی در خانواده ای نسبتا مرفه به دنیا آمد. برخی از اقوام مادری او از اعضای برجسته مذهب بهائیت بودند که همین موضوع در ابتدای فعالیت سیاسی غنی برای او مشکلاتی ایجاد کرد. غنی تحصیلات ابتدایی خود را در مکتب خانه های سنتی گذراند و حدود سال ۱۹۰۸ او را به تهران فرستادند تا تحصیلاتش را ادامه بدهد. او وارد مدرسه «تربیت» شد که مدرسه ای بهائی بود و برنامه آموزشی مدرن داشت. سپس وارد دارالفنون شد و دو سال در آنجا درس خواند. غنی در سال ۱۹۱۳ برای ادامه تحصیل عازم بیروت شد. ابتدا دوره مقدماتی پزشکی را در مدرسه ای فرانسوی که توسط یسوعیان اداره می شد گذراند و پس از تعطیلی موسسات آموزشی فرانسه زبان در لبنان در زمان جنگ جهانی اول، انگلیسی آموخت و در سال ۱۹۱۵ وارد دانشگاه آمریکایی بیروت در رشته پزشکی شد و در سال ۱۹۱۹ مدرک پزشکی خود را گرفت.
غنی پس از فارغ التحصیلی به زادگاه خود برگشت و مشغول حرفه پزشکی شد. او در این شهر بیمارستانی تاسیس کرد و اغلب وقت خود را صرف خدمت به مردم می نمود.
غنی در سال ۱۹۲۳ عازم پاریس شد و دو سال دوره آموزشی تخصصی پزشکی داخلی را گذراند و پس از آن دوباره به سبزوار برگشت و مشغول طبابت شد. در ۱۹۲۶ مجددا به پاریس رفت تا دوره دوساله دیگری را بگذراند. آنجا با محمد قزوینی آشنا شد و دوستی نزدیکی میان این دو شکل گرفت. غنی در ۱۹۲۸ به ایران برگشت و طبابت را ابتدا در سبزوار و سپس در مشهد و تهران ادامه داد.
در این مقطع، غنی بیش از پیش به ادبیات علاقه و توجه داشت و با چهره های برجسته ای همچون علینقی وزیری و کمال الملک دوستی و نامه نگاری می کرد. او با برخی از چهره های ممتاز ادبی نیز همکاری داشت از جمله با علی اکبر فیاض در نخستین تصحیح تاریخ بیهقی ( ۱۳۲۴ ) ، با محمدعلی فروغی در تصحیح رباعیات خیام ( ۱۳۱۹ ) و با عباس اقبال آشتیانی در انتشار مجله ادبی یادگار. مهم ترین کار ادبی قاسم غنی، حمایت او از محمد قزوینی در جمع آوری، مقابله و تطبیق نسخه های مختلف اشعار حافظ و انتشار دیوان حافظ در سال ۱۹۴۱ بود. این اثر تاکنون بارها و بارها تجدیدچاپ شده و از سوی بسیاری از اندیشمندان، اقدامی بزرگ و مهم در تاریخ تصحیح متون کلاسیک فارسی محسوب می شود.
... [مشاهده متن کامل]
قاسم غنی در خانواده ای نسبتا مرفه به دنیا آمد. برخی از اقوام مادری او از اعضای برجسته مذهب بهائیت بودند که همین موضوع در ابتدای فعالیت سیاسی غنی برای او مشکلاتی ایجاد کرد. غنی تحصیلات ابتدایی خود را در مکتب خانه های سنتی گذراند و حدود سال ۱۹۰۸ او را به تهران فرستادند تا تحصیلاتش را ادامه بدهد. او وارد مدرسه «تربیت» شد که مدرسه ای بهائی بود و برنامه آموزشی مدرن داشت. سپس وارد دارالفنون شد و دو سال در آنجا درس خواند. غنی در سال ۱۹۱۳ برای ادامه تحصیل عازم بیروت شد. ابتدا دوره مقدماتی پزشکی را در مدرسه ای فرانسوی که توسط یسوعیان اداره می شد گذراند و پس از تعطیلی موسسات آموزشی فرانسه زبان در لبنان در زمان جنگ جهانی اول، انگلیسی آموخت و در سال ۱۹۱۵ وارد دانشگاه آمریکایی بیروت در رشته پزشکی شد و در سال ۱۹۱۹ مدرک پزشکی خود را گرفت.
غنی پس از فارغ التحصیلی به زادگاه خود برگشت و مشغول حرفه پزشکی شد. او در این شهر بیمارستانی تاسیس کرد و اغلب وقت خود را صرف خدمت به مردم می نمود.
غنی در سال ۱۹۲۳ عازم پاریس شد و دو سال دوره آموزشی تخصصی پزشکی داخلی را گذراند و پس از آن دوباره به سبزوار برگشت و مشغول طبابت شد. در ۱۹۲۶ مجددا به پاریس رفت تا دوره دوساله دیگری را بگذراند. آنجا با محمد قزوینی آشنا شد و دوستی نزدیکی میان این دو شکل گرفت. غنی در ۱۹۲۸ به ایران برگشت و طبابت را ابتدا در سبزوار و سپس در مشهد و تهران ادامه داد.
در این مقطع، غنی بیش از پیش به ادبیات علاقه و توجه داشت و با چهره های برجسته ای همچون علینقی وزیری و کمال الملک دوستی و نامه نگاری می کرد. او با برخی از چهره های ممتاز ادبی نیز همکاری داشت از جمله با علی اکبر فیاض در نخستین تصحیح تاریخ بیهقی ( ۱۳۲۴ ) ، با محمدعلی فروغی در تصحیح رباعیات خیام ( ۱۳۱۹ ) و با عباس اقبال آشتیانی در انتشار مجله ادبی یادگار. مهم ترین کار ادبی قاسم غنی، حمایت او از محمد قزوینی در جمع آوری، مقابله و تطبیق نسخه های مختلف اشعار حافظ و انتشار دیوان حافظ در سال ۱۹۴۱ بود. این اثر تاکنون بارها و بارها تجدیدچاپ شده و از سوی بسیاری از اندیشمندان، اقدامی بزرگ و مهم در تاریخ تصحیح متون کلاسیک فارسی محسوب می شود.
