رادرفوردیم یک عنصر شیمیایی مصنوعی که به افتخار فیزیکدان نامی و برندهٔ جایزهٔ نوبل شیمی، ارنست رادرفورد نام گذاری شده است. رادرفوردیم پرتوزا است و در نتیجه رادرفوردیم هیچ ایزوتوپ پایداری ندارد. پایدارترین ایزوتوپ آن رادرفوردیم - ۲۶۷ بوده که نیمه عمری برابر با ۱٫۳ ساعت دارد که باعث می شود تصور کاربردهای زیادی برای این عنصر بسیار دشوار باشد؛ ولی با این وجود رادرفوردیم جزو سنگینترین عناصری است که نیمه عمری بیش از ۱ ساعت دارد که دامنهٔ کاربردهای آن را در تحقیقات هسته ای را گسترده تر می کند.
رادرفوردیم به علت همین نیمه عمر کم کاربرد تجاری ندارد؛[ ۱] [ ۲] برخی ایزوتوپ های آن با نیمه عمرهای نسبتاً کمتر همچون ۲۶۳Rf در پزشکی هسته ای مورد استفاده قرار بگیرد. [ ۳] از رادرفوردیم می توان برای سیکلوترون ها به عنوان هدف برای بمباران نوترونی برای کشف عناصر جدید استفاده کرد[ ۴] ولی از آنجایی که انرژی واپاشی آن چندان زیاد نیست نمی توان از آن برای تولید انرژی هسته ای به صورت گسترده ای استفاده کرد؛[ ۵] به شکلی که نسبت انرژی واپاشی رادرفوردیم - ۲۶۱ ( ۸٫۲۸ مگا الکترون ولت ) به اورانیم - ۲۳۵ ( ۲۰۲٫۴۸ مگا الکترون ولت ) تقریباً مانند نسبت ۱ به ۲۴ است. [ ۶]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفرادرفوردیم به علت همین نیمه عمر کم کاربرد تجاری ندارد؛[ ۱] [ ۲] برخی ایزوتوپ های آن با نیمه عمرهای نسبتاً کمتر همچون ۲۶۳Rf در پزشکی هسته ای مورد استفاده قرار بگیرد. [ ۳] از رادرفوردیم می توان برای سیکلوترون ها به عنوان هدف برای بمباران نوترونی برای کشف عناصر جدید استفاده کرد[ ۴] ولی از آنجایی که انرژی واپاشی آن چندان زیاد نیست نمی توان از آن برای تولید انرژی هسته ای به صورت گسترده ای استفاده کرد؛[ ۵] به شکلی که نسبت انرژی واپاشی رادرفوردیم - ۲۶۱ ( ۸٫۲۸ مگا الکترون ولت ) به اورانیم - ۲۳۵ ( ۲۰۲٫۴۸ مگا الکترون ولت ) تقریباً مانند نسبت ۱ به ۲۴ است. [ ۶]
