میراث جهانی در پاکستان شامل ۶ اثر فرهنگی در پاکستان می باشد. پاکستان ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۶ به این کنوانسیون پیوست و تا سال ۲۰۲۰ افزون بر ۶ سایت ثبت شده ۲۶ سایت نیز از این کشور در فهرست آزمایشی قرار گرفته است. [ ۱] سایت های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. طبق کنوانسیون یونسکو هر اثری پس از ثبت توسط این کمیته باید از سوی کشور نگهدارنده اثر مورد توجه ویژه قرار گیرد و انجام هرگونه دخل و تصرف یا اقدامی که باعث به خطر افتادن آن شود، ممنوع است. [ ۲]
اولین مکان هایی که در پاکستان در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند، خرابه های باستان شناسی در موهن جو دارو، ویرانه های بودایی تخت باهی و بقایای شهر سری بهلول و تاکسیلا بودند که هر سه آن ها به عنوان مکان هایی با اهمیت فرهنگی در سال ۱۹۸۰ ثبت شدند. در سال ۱۹۸۱ دو محوطه دیگر به نام های قلعه و باغ های شالامار در لاهور و بناهای تاریخی در ماکلی ثبت شدند. قلعه و باغ «شالیمار» در شهر لاهور ایالت پنجاب بدستور «شاه جهان»، امپراتور گورکانی در سال ۱۶۴۱ میلادی توسط ملا علاءالملک تونی، از معماران مشهور ایرانی قرن ۱۱ هجری ساخته شده است. آخرین سایتی که به عنوان یک سایت میراث جهانی در این کشور تعیین شد، قلعه روهتاس در سال ۱۹۹۷ بود. همه ۶ مکان ثبت شده و بیست و پنج مکان آزمایشی در زیر دسته فرهنگی فهرست شده اند. [ ۱]
در سال ۱۹۷۴، پس از درخواست دولت پاکستان، یونسکو کمپین بین المللی حفاظت از موهن جو دارو را راه اندازی کرد و تا سال ۱۹۹۷ ادامه داشت و حدود ۸ میلیون دلار آمریکا از کشورهای عضو برای اقدامات حفاظتی در مقیاس بزرگ با هدف حفاظت از سایت در برابر سیل، اجرای فعالیت های ظرفیت سازی ملی و نصب یک آزمایشگاه حفاظت و نظارت بسیج شد. کمپین حفاظتی شامل کنترل آب های زیرزمینی از طریق نصب چاه های لوله، حفاظت از بقایای ساختاری و محوطه سازی بود. این فعالیت ها توسط کارشناسان ملی و بین المللی و با مشارکت جوامع محلی انجام شد. به لطف این کمپین، حدود ۱۵۰ میلیون نفر در سراسر جهان، از جمله دانش آموزان، در مورد موهن جو دارو و تمدن باستانی سند مطلع شدند. [ ۳]
در آغاز قرن بیست و یکم، نگرانی در مورد از بین رفتن کامل دو اثر قلعه و باغ شالامار و تخریب جزئی وجود داشت. تشخیص داده شد که این ملک توسط خطر جدی و خاص تهدید می شود که نیاز به عملیات عمده برای اطمینان از حفاظت از این اجزای ضروری مجموعه بنای تاریخی و باغ در داخل ملک است؛ بنابراین، در نوامبر ۲۰۰۰، مقامات پاکستان از کمیته میراث جهانی درخواست کردند که قلعه و باغ های شالامار در لاهور را در فهرست میراث جهانی در خطر ثبت کند و ابراز امیدواری کردند که آگاهی عمومی را در سطح ملی و بین المللی در مورد اهمیت حفظ این مکان استثنایی که همچنان یک مکان زنده است افزایش دهد. [ ۴]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفاولین مکان هایی که در پاکستان در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند، خرابه های باستان شناسی در موهن جو دارو، ویرانه های بودایی تخت باهی و بقایای شهر سری بهلول و تاکسیلا بودند که هر سه آن ها به عنوان مکان هایی با اهمیت فرهنگی در سال ۱۹۸۰ ثبت شدند. در سال ۱۹۸۱ دو محوطه دیگر به نام های قلعه و باغ های شالامار در لاهور و بناهای تاریخی در ماکلی ثبت شدند. قلعه و باغ «شالیمار» در شهر لاهور ایالت پنجاب بدستور «شاه جهان»، امپراتور گورکانی در سال ۱۶۴۱ میلادی توسط ملا علاءالملک تونی، از معماران مشهور ایرانی قرن ۱۱ هجری ساخته شده است. آخرین سایتی که به عنوان یک سایت میراث جهانی در این کشور تعیین شد، قلعه روهتاس در سال ۱۹۹۷ بود. همه ۶ مکان ثبت شده و بیست و پنج مکان آزمایشی در زیر دسته فرهنگی فهرست شده اند. [ ۱]
در سال ۱۹۷۴، پس از درخواست دولت پاکستان، یونسکو کمپین بین المللی حفاظت از موهن جو دارو را راه اندازی کرد و تا سال ۱۹۹۷ ادامه داشت و حدود ۸ میلیون دلار آمریکا از کشورهای عضو برای اقدامات حفاظتی در مقیاس بزرگ با هدف حفاظت از سایت در برابر سیل، اجرای فعالیت های ظرفیت سازی ملی و نصب یک آزمایشگاه حفاظت و نظارت بسیج شد. کمپین حفاظتی شامل کنترل آب های زیرزمینی از طریق نصب چاه های لوله، حفاظت از بقایای ساختاری و محوطه سازی بود. این فعالیت ها توسط کارشناسان ملی و بین المللی و با مشارکت جوامع محلی انجام شد. به لطف این کمپین، حدود ۱۵۰ میلیون نفر در سراسر جهان، از جمله دانش آموزان، در مورد موهن جو دارو و تمدن باستانی سند مطلع شدند. [ ۳]
در آغاز قرن بیست و یکم، نگرانی در مورد از بین رفتن کامل دو اثر قلعه و باغ شالامار و تخریب جزئی وجود داشت. تشخیص داده شد که این ملک توسط خطر جدی و خاص تهدید می شود که نیاز به عملیات عمده برای اطمینان از حفاظت از این اجزای ضروری مجموعه بنای تاریخی و باغ در داخل ملک است؛ بنابراین، در نوامبر ۲۰۰۰، مقامات پاکستان از کمیته میراث جهانی درخواست کردند که قلعه و باغ های شالامار در لاهور را در فهرست میراث جهانی در خطر ثبت کند و ابراز امیدواری کردند که آگاهی عمومی را در سطح ملی و بین المللی در مورد اهمیت حفظ این مکان استثنایی که همچنان یک مکان زنده است افزایش دهد. [ ۴]
