در اوایل ورزش بوکس، در دسته سنگین وزن هیچگونه محدودیت وزنی وجود نداشت و قهرمانان اولیه این دسته از لحاظ تاریخی به صورت مبهمی عنوان بندی شده اند. به عنوان مثال، در قرن نوزدهم، بسیاری از قهرمانان سنگین وزن حتی وزنی کمتر از ۷۷ کیلوگرم داشته اند، گرچه بسیاری از قهرمان وزن بالای ۹۰ کیلو داشته اند.
در سال ۱۹۲۰ حداقل وزن برای یک سنگین وزن ۱۷۵ پوند ( ۷۹ کیلوگرم ) تعیین شد.
اگرچه امروز این مقدار، حداکثر وزن یک بوکسور نیمه سنگین وزن ( light heavyweight ) است. از سال ۱۹۸۰، برای بیشتر سازمان های بوکس، ۹۷ کیلوگرم حداکثر وزن برای دسته کروز ویت ( Cruiserweight ) که «دسته ای مابین نیمه سنگین وزن و سنگین وزن» هست بوده است. بوکسورهایی که وزن ۲۰۰ پوند و بیشتر دارند ( ۹۰ کیلوگرم ) توسط سازمانهای بزرگ حرفه ای بوکس نظیر: اتحادیه جهانی بوکس ( WBA ) ، شورای جهانی بوکس ( WBC ) ، فدراسیون بین المللی بوکس ( IBF ) و سازمان جهانی بوکس ( WBO ) ، در نظر گرفته می شوند.
از دهه ۱۹۶۰، عنوان سنگین وزن در بین سازمان های مختلف تحریم کننده شکسته شد و به همین ترتیب آنچه که سابقاً به عنوان «قهرمان سنگین وزن» شناخته می شد، اکنون به عنوان «قهرمان بلامنازع» به عنوان یک مبارزی که تمام دارندگان عناوین دیگر را شکست داده است، از آن یاد می شود. با این حال، تعریفی دقیق و رسمی از این اصطلاح وجود ندارد، زیرا سازمان های اصلی بوکس به کلیه بوکسورهایی که حداقل دو عنوان جهانی مرتبط خود را حفظ نموده اند به عنوان قهرمان اشاره می کنند.
بعضی از عناوین به دلایلی نظیر عدم تغییر و جابجایی به مدت طولانی، مشروعیت عنوان و غیره به عنوان دوره صاحب عنوانی رسمی شناخته نمی شوند. در مارس ۱۹۶۷، محمد علی به طور سیستماتیک از داشتن مجوز بوکس در تمامی ایالات محروم شد و به دلیل امتناع از ورود به نیروهای مسلح، گذرنامه اش باطل شد. وی از عناوین WBA و WBC محروم شد، اما با وجود نداشتن مسابقه بوکس تا اکتبر ۱۹۷۰، در رده بندی های مجله رینگ کماکان قهرمان بوکس بود. در سال ۲۰۰۵، ویتالی کلیچکو، بوکسور اوکراینی به عنوان قهرمان WBC بازنشسته شد. WBC پس از بازنشستگی وی، وضعیت «قهرمان بازنشسته» را به او اعطا کرد و به او اطمینان داد که اگر هر زمانی تصمیم به بازگشت گرفت، به یک رقیب اجباری تبدیل می شود. در ۳ اوت ۲۰۰۸، WBC به کلیچکو فرصتی داد تا بتواند عنوان قهرمانی سنگین وزن WBC خود را از ساموئل پیتر پس بگیرد. ویتالی این عنوان را بعد از اینکه او را در راند هشتم متوقف کرد از پیتر پس گرفت.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفدر سال ۱۹۲۰ حداقل وزن برای یک سنگین وزن ۱۷۵ پوند ( ۷۹ کیلوگرم ) تعیین شد.
اگرچه امروز این مقدار، حداکثر وزن یک بوکسور نیمه سنگین وزن ( light heavyweight ) است. از سال ۱۹۸۰، برای بیشتر سازمان های بوکس، ۹۷ کیلوگرم حداکثر وزن برای دسته کروز ویت ( Cruiserweight ) که «دسته ای مابین نیمه سنگین وزن و سنگین وزن» هست بوده است. بوکسورهایی که وزن ۲۰۰ پوند و بیشتر دارند ( ۹۰ کیلوگرم ) توسط سازمانهای بزرگ حرفه ای بوکس نظیر: اتحادیه جهانی بوکس ( WBA ) ، شورای جهانی بوکس ( WBC ) ، فدراسیون بین المللی بوکس ( IBF ) و سازمان جهانی بوکس ( WBO ) ، در نظر گرفته می شوند.
از دهه ۱۹۶۰، عنوان سنگین وزن در بین سازمان های مختلف تحریم کننده شکسته شد و به همین ترتیب آنچه که سابقاً به عنوان «قهرمان سنگین وزن» شناخته می شد، اکنون به عنوان «قهرمان بلامنازع» به عنوان یک مبارزی که تمام دارندگان عناوین دیگر را شکست داده است، از آن یاد می شود. با این حال، تعریفی دقیق و رسمی از این اصطلاح وجود ندارد، زیرا سازمان های اصلی بوکس به کلیه بوکسورهایی که حداقل دو عنوان جهانی مرتبط خود را حفظ نموده اند به عنوان قهرمان اشاره می کنند.
بعضی از عناوین به دلایلی نظیر عدم تغییر و جابجایی به مدت طولانی، مشروعیت عنوان و غیره به عنوان دوره صاحب عنوانی رسمی شناخته نمی شوند. در مارس ۱۹۶۷، محمد علی به طور سیستماتیک از داشتن مجوز بوکس در تمامی ایالات محروم شد و به دلیل امتناع از ورود به نیروهای مسلح، گذرنامه اش باطل شد. وی از عناوین WBA و WBC محروم شد، اما با وجود نداشتن مسابقه بوکس تا اکتبر ۱۹۷۰، در رده بندی های مجله رینگ کماکان قهرمان بوکس بود. در سال ۲۰۰۵، ویتالی کلیچکو، بوکسور اوکراینی به عنوان قهرمان WBC بازنشسته شد. WBC پس از بازنشستگی وی، وضعیت «قهرمان بازنشسته» را به او اعطا کرد و به او اطمینان داد که اگر هر زمانی تصمیم به بازگشت گرفت، به یک رقیب اجباری تبدیل می شود. در ۳ اوت ۲۰۰۸، WBC به کلیچکو فرصتی داد تا بتواند عنوان قهرمانی سنگین وزن WBC خود را از ساموئل پیتر پس بگیرد. ویتالی این عنوان را بعد از اینکه او را در راند هشتم متوقف کرد از پیتر پس گرفت.
