فلسفه و ادبیات شامل برخوردهای ادبی با فیلسوفان و مضامین فلسفی ( ادبیات فلسفی ) و برخورد فلسفی با مباحث مطرح شده توسط ادبیات ( فلسفه ادبیات ) است.
به طور دقیق، فلسفهٔ ادبیات شاخه ای از زیبایی شناسی است، در واقع شاخه ای است از فلسفه که با این سؤال سر و کار دارد که هنر چیست"؟ به طور سنتی بخش عمدهٔ از فلسفهٔ زیبایی شناسی بر هنرهای پلاستیکی یا موسیقی متمرکز بوده است این توجه و تمرکز اما به قیمت بی توجهی به هنرهای کلامی صورت گرفته است. درواقع بخش عمدهٔ از بحث های سنتی فلسفه زیبایی شناسی به دنبال ایجاد معیارهایی از کیفیت هنری هستند که نسبت به موضوع بی تفاوت باشند. از آنجایی که همهٔ آثار ادبی، تقریباً و طبعاً، حاوی محتوای تصوری هستند، نظریه های زیبایی شناسی که متکی به صفات کاملاً صوری هستند، گرایش به چشم پوشی از ادبیات دارند.
در واقع وجود روایت مسبب طرح مسائل فلسفی می شود. در روایت، خالق می تواند تجسیم کننده باشد و اذهان خوانندگان را به سمت تصور شخصیت های خیالی، و حتی موجودات یا فناوری های فانتزی سوق دهد. توانایی ذهن انسان در تصور، و حتی تجربهٔ همدلی با این شخصیت های خیالی، خود نمایانگر ماهیت ذهن انسان است. برخی از حکایات را می توان نوعی آزمایش فکری در فلسفه اخلاق دانست: این حکایات شخصیت های خیالی، انگیزه های آنها، اعمال و عواقب اعمالشان را توصیف می کنند. از این منظر است که برخی از فلاسفه اشکال مختلف روایی را برای آموزش فلسفه خود برگزیده اند ( پایین را ببینید ) .
به عنوان مثال افلاطون معتقد بود که فرهنگ ادبی تأثیر چشمگیری بر دیدگاه اخلاقی استفاده کنندگانش دارد. افلاطون در جمهور، خصومت شدیدی با محتوای فرهنگی دوره خود نشان می دهد و سانسور شدیدی بر ادبیات عامه پسند در آرمان شهر خود ارائه و اعمال می کند.
با این حال اخیراً، فیلسوفان دارای نگرش های متفاوت رویکردهای متنوع و کمتر خصمانه ای نسبت به ادبیات داشته اند. از اواخر قرن هجدهم میلادی، با ظهور تجربه گرایان انگلیسی و ایمانوئل کانت، فلسفه غرب با یک سؤال اساسی در حیطه یمعرفت شناسی مواجه شده است: مسئله رابطه بین ایده ها در ذهن انسان باجهان خارج از ذهن، اگر در واقع چنین جهانی وجود داشته باشد. در سالهای اخیر، این مباحث معرفتی در عوض به مباحثی گسترده و دنباله دار دربارهٔ لغات و معانی تبدیل شده اند: آیا در واقع زبان می تواند سد بین ذهنها باشد؟ این مجموعه مسائل مربوط به معنای زبان و " نوشتارها " گاهی با عنوان چرخش زبانی مطرح شده اند.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفبه طور دقیق، فلسفهٔ ادبیات شاخه ای از زیبایی شناسی است، در واقع شاخه ای است از فلسفه که با این سؤال سر و کار دارد که هنر چیست"؟ به طور سنتی بخش عمدهٔ از فلسفهٔ زیبایی شناسی بر هنرهای پلاستیکی یا موسیقی متمرکز بوده است این توجه و تمرکز اما به قیمت بی توجهی به هنرهای کلامی صورت گرفته است. درواقع بخش عمدهٔ از بحث های سنتی فلسفه زیبایی شناسی به دنبال ایجاد معیارهایی از کیفیت هنری هستند که نسبت به موضوع بی تفاوت باشند. از آنجایی که همهٔ آثار ادبی، تقریباً و طبعاً، حاوی محتوای تصوری هستند، نظریه های زیبایی شناسی که متکی به صفات کاملاً صوری هستند، گرایش به چشم پوشی از ادبیات دارند.
در واقع وجود روایت مسبب طرح مسائل فلسفی می شود. در روایت، خالق می تواند تجسیم کننده باشد و اذهان خوانندگان را به سمت تصور شخصیت های خیالی، و حتی موجودات یا فناوری های فانتزی سوق دهد. توانایی ذهن انسان در تصور، و حتی تجربهٔ همدلی با این شخصیت های خیالی، خود نمایانگر ماهیت ذهن انسان است. برخی از حکایات را می توان نوعی آزمایش فکری در فلسفه اخلاق دانست: این حکایات شخصیت های خیالی، انگیزه های آنها، اعمال و عواقب اعمالشان را توصیف می کنند. از این منظر است که برخی از فلاسفه اشکال مختلف روایی را برای آموزش فلسفه خود برگزیده اند ( پایین را ببینید ) .
به عنوان مثال افلاطون معتقد بود که فرهنگ ادبی تأثیر چشمگیری بر دیدگاه اخلاقی استفاده کنندگانش دارد. افلاطون در جمهور، خصومت شدیدی با محتوای فرهنگی دوره خود نشان می دهد و سانسور شدیدی بر ادبیات عامه پسند در آرمان شهر خود ارائه و اعمال می کند.
با این حال اخیراً، فیلسوفان دارای نگرش های متفاوت رویکردهای متنوع و کمتر خصمانه ای نسبت به ادبیات داشته اند. از اواخر قرن هجدهم میلادی، با ظهور تجربه گرایان انگلیسی و ایمانوئل کانت، فلسفه غرب با یک سؤال اساسی در حیطه یمعرفت شناسی مواجه شده است: مسئله رابطه بین ایده ها در ذهن انسان باجهان خارج از ذهن، اگر در واقع چنین جهانی وجود داشته باشد. در سالهای اخیر، این مباحث معرفتی در عوض به مباحثی گسترده و دنباله دار دربارهٔ لغات و معانی تبدیل شده اند: آیا در واقع زبان می تواند سد بین ذهنها باشد؟ این مجموعه مسائل مربوط به معنای زبان و " نوشتارها " گاهی با عنوان چرخش زبانی مطرح شده اند.
wiki: فلسفه و ادبیات