فلسفه تائوئیستی

فلسفه تائوئیستی ( به انگلیسی: Taoist philosophy؛ چینی: 道家؛ پین یین: Dàojiā ) که با نام تائولوژی نیز شناخته می شود، به جریان های مختلف فلسفی تائوئیسم اشاره دارد؛ سنتی با منشأ چینی که بر زندگی که با تائو هماهنگ است، اصل اسرارآمیز و عمیقی است که سرچشمه، الگو و جوهر کل هستی است. [ ۱] [ ۲]
در آغاز شکل گیری تفکر تائوئیستی، مکاتب مختلفی از فلسفه تائو وجود داشته است که از سنت های فلسفی دیگر مانند کنفوسیوسیسم و بودیسم نشأت گرفته اند و با آن ها در تعامل بوده اند. تفاوت تائوئیسم با کنفوسیوسیسم در تأکید بیشتر بر تزکیه جسمانی و معنوی و تأکید کمتر بر سازماندهی سیاسی است. فلسفه تائوئیسم در طول تاریخ خود بر مفاهیمی مانند «وو وی» ( عمل بی دردسر ) ، زیران ( اصالت طبیعی ) ، چی ( روح ) ، مو ( عدم هستی ) ، ووجی ( غیر دوگانگی ) ، تایجی ( قطبیت ) ، یین و یانگ ( تحول ) ، فن ( معکوس ) ، تزکیه نفس از طریق مراقبه و سایر اعمال معنوی پرداخته است.
درحالی که محققان گاه تلاش کرده اند فلسفه تائویسم را از مذهب تائوئیستی جدا کنند، اما واقعاً هرگز چنین جدایی وجود نداشته است. متون تائوئیستی، ادبا و روحانیان تائوئیستی که در هر دو مورد متونی نوشته اند و نظر داده اند، هرگز بین اندیشه های «مذهبی» و «فلسفی»، به ویژه آن هایی که مربوط به متافیزیک و اخلاق بودند، تمایز قائل نشدند. [ ۳] [ ۴]
متون اصلی این سنت فلسفی به طور سنتی دائو ده جینگ و ژوانگزی هستند، اگرچه تنها در زمان سلسله هان بود که تحت عنوان تائوئیست ( دائوجیا ) در کنار هم قرار گرفتند. [ ۴] آیی چینگ نیز بعدها توسط دانشمندانی مانند وانگ بی با این سنت مرتبط شد. [ ۴] علاوه بر این، حدود ۱۴۰۰ متن دیگر به عنوان بخشی از دستورالعمل های تائوئیسم ( دائونگ ) گردآوری شده است.