در ایالات متحده طبق آمار رسمی ۱۱٫۱٪ از جمعیت آمریکا فقیر هستند [ ۱] . پس از اینکه برای مدت طولانی بالاتر از سایر کشورهای سازمان همکاری توسعه اقتصادی بود، نرخ فقر در ایالات متحده به طور قابل توجهی کاهش یافته است، به دلیل رشد اقتصادی قوی که این کشور پس از پایان بحران اقتصادی ۲۰۰۸ تجربه کرده است.
دو روش مختلف برای اندازه گیری فقر وجود دارد : به طور مطلق ( با تعیین آستانه درآمد لازم برای رفع نیازهای اساسی ) یا به طور نسبی ( با تعیین آستانه متناسب با درآمد متوسط مثلاً ۵۰٪ ) . ایالات متحده ( و همچنین کانادا ) از یک آستانه مطلق استفاده می کند، که مقایسه با اکثر کشورهای ثروتمند دیگر را که از آستانه نسبی استفاده می کنند، دشوار می کند.
اداره سرشماری ایالات متحده ( Census Bureau ) خط فقر را بر اساس معیارهای مختلف منتشر می کند؛ به عنوان مثال، برآوردهای ملی فقر، طبقه بندی شده بر اساس نوع مسکن، قومیت، و سایر ویژگی های جمعیتی و اجتماعی - اقتصادی. وزارت بهداشت و خدمات انسانی ( HHS ) آستانه های خود را برای اهداف اداری منتشر می کند، مانند تعیین اینکه آیا یک فرد یا خانواده واجد شرایط دریافت کمک های عمومی از یک برنامه فدرال هستند یا خیر.
از دهه ۱۹۶۰، دولت ایالات متحده فقر را به صورت مطلق تعریف کرده است. خط فقر مطلق مربوط به آستانه ای است که مردم در زیر آن قرار دارند، کمبود منابع برای رفع نیازهای اولیه برای یک زندگی آبرومندانه و نداشتن درآمد کافی برای خوردن غذای کافی و داشتن مسکن و پوشاک برای حفظ سلامتی».
آستانه ها سالانه بر اساس نرخ رسمی تورم به روز می شوند .
نرخ فقر در ایالات متحده از پایین ترین سطح خود یعنی ۱۱٫۳٪ در سال ۲۰۰۰ تغییراتی داشته است؛ ۱۲٫۷ درصد در سال ۲۰۰۴ و ۱۲٫۳٪ در سال ۲۰۰۶. این بدان معناست که ۳۷ میلیون نفر در سال ۲۰۰۴ زیر خط فقر رسمی بودند. این رقم ۵٫۴ میلیون بیشتر از سال ۲۰۰۰ است. آمار کودکان فقیر زیر سن قانونی از ۱۶٫۲٪ به ۱۷٫۸٪ در همان دوره افزایش یافته است.
در سال ۱۹۵۹، ۲۲٫۴٪ جمعیت فقیر بودند. خط فقر برای یک خانواده چهار نفره ۲۹۷۳ $ بود، در حالی که درآمد متوسط ۶۹۷۳ $ بود. بنابراین خط فقر ۴۲٫۶۴٪ کمتر از درآمد متوسط است. [ ۵]
در سال ۲۰۰۶، ۳۶٫۵ میلیون نفر زیر خط فقر زندگی می کردند، افزایش جمعیت از ۲۸۱٫۴ میلیون در سال ۲۰۰۰ به ۳۰۰ میلیون در سال ۲۰۰۶ افزایش یافت بیانگر این نکته است که با وجود کاهش نرخ فقر، تعداد افراد فقیر واقعا کمی تغییر داشته است.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفدو روش مختلف برای اندازه گیری فقر وجود دارد : به طور مطلق ( با تعیین آستانه درآمد لازم برای رفع نیازهای اساسی ) یا به طور نسبی ( با تعیین آستانه متناسب با درآمد متوسط مثلاً ۵۰٪ ) . ایالات متحده ( و همچنین کانادا ) از یک آستانه مطلق استفاده می کند، که مقایسه با اکثر کشورهای ثروتمند دیگر را که از آستانه نسبی استفاده می کنند، دشوار می کند.
اداره سرشماری ایالات متحده ( Census Bureau ) خط فقر را بر اساس معیارهای مختلف منتشر می کند؛ به عنوان مثال، برآوردهای ملی فقر، طبقه بندی شده بر اساس نوع مسکن، قومیت، و سایر ویژگی های جمعیتی و اجتماعی - اقتصادی. وزارت بهداشت و خدمات انسانی ( HHS ) آستانه های خود را برای اهداف اداری منتشر می کند، مانند تعیین اینکه آیا یک فرد یا خانواده واجد شرایط دریافت کمک های عمومی از یک برنامه فدرال هستند یا خیر.
از دهه ۱۹۶۰، دولت ایالات متحده فقر را به صورت مطلق تعریف کرده است. خط فقر مطلق مربوط به آستانه ای است که مردم در زیر آن قرار دارند، کمبود منابع برای رفع نیازهای اولیه برای یک زندگی آبرومندانه و نداشتن درآمد کافی برای خوردن غذای کافی و داشتن مسکن و پوشاک برای حفظ سلامتی».
آستانه ها سالانه بر اساس نرخ رسمی تورم به روز می شوند .
نرخ فقر در ایالات متحده از پایین ترین سطح خود یعنی ۱۱٫۳٪ در سال ۲۰۰۰ تغییراتی داشته است؛ ۱۲٫۷ درصد در سال ۲۰۰۴ و ۱۲٫۳٪ در سال ۲۰۰۶. این بدان معناست که ۳۷ میلیون نفر در سال ۲۰۰۴ زیر خط فقر رسمی بودند. این رقم ۵٫۴ میلیون بیشتر از سال ۲۰۰۰ است. آمار کودکان فقیر زیر سن قانونی از ۱۶٫۲٪ به ۱۷٫۸٪ در همان دوره افزایش یافته است.
در سال ۱۹۵۹، ۲۲٫۴٪ جمعیت فقیر بودند. خط فقر برای یک خانواده چهار نفره ۲۹۷۳ $ بود، در حالی که درآمد متوسط ۶۹۷۳ $ بود. بنابراین خط فقر ۴۲٫۶۴٪ کمتر از درآمد متوسط است. [ ۵]
در سال ۲۰۰۶، ۳۶٫۵ میلیون نفر زیر خط فقر زندگی می کردند، افزایش جمعیت از ۲۸۱٫۴ میلیون در سال ۲۰۰۰ به ۳۰۰ میلیون در سال ۲۰۰۶ افزایش یافت بیانگر این نکته است که با وجود کاهش نرخ فقر، تعداد افراد فقیر واقعا کمی تغییر داشته است.
wiki: فقر در ایالات متحده