سرود

جان غافل ارزشی از مایه خونابی بست.
جان عاشق بر فرشته استی و فر و فرشید.
جان ودل دست نشان از مهربان لبخندی.
اشک ها بر رخ دل پرده زد از پیک امید.
ترز شهرام مثال برچشم جان آینه راست.
تا دل از سینه کند لعل و زر و مروارید.

چو پوکی دگران پری خود دانند.
اگر که نیست بود یا که هست مگذارید.
به من نگفت که چرا رو گرفته از آنند.
بدین روش و روند گفت است مگذارید.
به یاورت برسان اگر داوری این است.
چو این سرودهء شهرام از منست مگذارید.
ص. شهرام.

یاران همه در کار درست زندگی شدند.
وین یار تا با زندگی پی سپر نکرد.
گفتم به جاودان همره و همراز می شویم.
افسون چه باغ زندگی این ثمر نکرد.
با این همه پاسخ نشنیدم از او هنوز.
آیا روند زندگی ما را خبر نکرد.
شهرام ز مهر پروردگارت سخن بگوی.
زیرا که مهر هرگز کسی را به در نکرد.
شهرام. ص.

گویند برای فرار ز داده ایست.
یا مهرشان چه بوده که تیز می روند.
خویشی خوشند که ستایش کنند خود.
خویشی دگر برای هر چیز می روند.
دستی برای اجتهاد جهد می کنند.
یا از برای جایگاه تیز می روند.
از نیت است گروهی ناشناخته اند.
وز بهر هست به جست و یا خیز می روند.
شاید فریب این و یا آن را بسی خورند.
یا از بر پنداره ای آمیز میروند.
آماج دستهء دگر نیست آشکار.
پوزش بگویم شتاب انگیز می روند.
فرزند خویش نیاز نمود خانواده ای.
زینسان به راهشان اشک ریز می روند.
دیگر نیاز دیار و یا ایل می بوند.
گویی نشسته اند به شب دیز می بوند.
قصد گروه دگری جاه و مال هست.
کز بهر مبلمان و یا میز میروند.
برخی خوشند که ادب عربشان بود.
یا در همایشی به تمییز می روند.
بنگر مهندس و دکتر و پروفسورند.
یا مرجع و مجتهد وفقیه ریز می روند.
پیشا پیدایش خر دجال رفته اند.
یا در پسا پیدایشش به کهریز میروند.
برخند چو مرغ بر در و دیوار میزنند.
برخند رفته و عبرت انگیز می روند.
بر گو زمانی اند ویا فرای زمانی اند.
دربازهء جدول زمان نیز می روند.
یا هست باداباد و کلنجار و سرگذشت.
هر کس روند را به پی و پیز می روند.
در آرمانشهر شما نیک کیستی.
در باغ و راغ وعرف به پردیز می روند.
شهرام سرود ناب نیکو گزینه است.
شیرند و روبهند و یا جیز میروند.

غزلم.
غزلت.
غزلش.
غزلمان.
غزلتان.
غزلشان.
. . . . . . . . . . . . . . .
غزلهایم.
غزلهایت.
غزلهایش.
غزلهایمان.
غزلهایتان.
غزلهایشان.
. . . . . . . . . . . . . .

در تمام کلمات ذکر شده در قانون و قواعد ایجاد کلمات در قانون قلب ها دو حرف ( ل ر ) به دلیل نزدیکی محل صدور آوای آنها از ابزارهای کلامی در دهان در دو بُعد نرم و خشک یا لطیف و خشن یا مخلوط و مخروط قابل تبدیل به همدیگر هستند.
همچنین نگارش حرف ( س ص ) با یک آوا با دو صورت به خاطر ظاهری بودن یا باطنی بودن یا مادی و معنوی بودن ( صورت صراحت سیرت سیره ) یا باز و بسته بودن و محدود و نامحدود بودن ( عصر عنصر نصر مصرف سرعت ) یا ثابت و متحرک بودن یک عمل یا هر چیز دیگری ( ساروق سرقت مِصر ) یا به منظور نام گذاری بر روی چیزی که یک مفهوم را به صورت دو کاربرد جداگانه داشته باشد مثل صد و سد می باشد. چنانچه این حرف به صورت ( ث ) نگارش شود بُعد کمیت و تعدد و کثرت در مفهوم کلمه را منظور ایجاد می کند.
سِیْر ؛ سُریدن ، حرکت
مسیر ؛ محل سیر
سیار ؛ قابل حرکت و قابل سیر
سیاره سریر سایر ؛ این سه کلمه سه صورت از مفهوم یک واژه هستند به معنی وسیله ای که قابلیت سیر کردن داشته باشد.
مُیَسَّر ؛ فراهم شدن امکان برای سیر
ساری سرا سرای ؛ سه صورت از مفهوم یک واژه به معنی محل سیر و سیاحت
سیروان ؛ دشت سیر و سیاحت
سُرّی ؛ بسیار سرایت کننده
مَسِرَّت ؛ شادی و سرور از آن جهت که یک امر مسری و سرایت کننده می باشد.
سِر اسرار ؛ رازی که باید مکتوم بماند و سرایت پیدا نکند.
سرایش ؛ سرودن سرود ( شعر و آواز برای شادی و سرور و مَسِرَّت یافتن )
سرنا ؛ نوعی ساز بادی چوبی از خانواده نی که در نقاره خانه ها و روزهای جشن و سرور نوازند
سُرنگ سارَنگ ؛ سارِم ، نافذ ، وسیله ای برای سرایت دادن سُرُم
سرند ؛ ابزار سوراخ دار سرایت دهنده

• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹

سرمایهء زندگی ما سرود می باشد.
هر دم بنگر بر آن درود می باشد.
این ویژگی ادب چنین شد، زیباست.
از کِی بُود و کجای و بود می باشد.
شهرام ص

• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹

اندر نگاه یار من گاه هست عتاب.
گاهی نگاه خوش است و گاهی عتاب به*
گل را به گلستان بیاب وشیشه پر گلاب.
در نزد تو گل قشنگ تر یا گلاب به*
دریای آفرینش همه اهل مهر بین.
اینک بگو دریا دلی یا سراب به*
شهرام به فرزانگی ات چامه میزنی.
آن چامه می گزین که گویند ناب به*
شهرام.

دفتر عشقی عشق نامه ای.
دختر عشقی من به سویمت*
جای تو چسان من به جا آرم.
جام جاویدم من و اویمت*
تا تونباشی واژه بی جان است.
جان من بیا آب رویمت*
جای تو در جان یا روان در تن.
قاب عشق ودل من به خویمت*
بر دماغ ودل پیک انگیزی.
پیک خوش خبر من به بویمت*
ما به امیدی زنده می باشیم.
ای امید من آرزویمت*
ناب می تویی گفت فرزانی.
جام می تویی من سبویمت*
قوی اسپیده دریای هستی.
بر اسب سفید من گلویمت*
جاودانی وباورم این است.
شهروند ناب های و هویمت*
تا که شهرام خود این غزل گوید.
خود غزل گوید من به پویمت*
شهرام ( ص ) *

دیگر بگویند خدا نیست وجهان نیست.
آن را بگویند نه پیدا نه نهان هست*
هستند و بگویند که خود هست وخدا نیست.
یا آنکه گمان هست و زمان هست وفلان هست*
هر هست که باشد کم بیش چنان است.
هر هست که این است که در نیست چو آن است*
خود هست جهان هست خدا نیست ویا هست.
شهرام چو گویند چنین هست و چنان هست*
شهرام ( ص ) *

گلها زبرای تو شکوفان.
بلبل بر تو زنکته دانها*
شدچرخ نخست خانه اش هم.
زی جان جهان و بی زمانها*
بنموده نمود بی شمارین.
شکر تو همی کند بیانها*
گر جملهء دانشان بدانیم.
دانیم تو را نتابد آنها*
با این همه چشم و روشنایی.
وز این همه بر تو دست جانها*
اندیشه و عشق در شگفتی.
دانست به خمار از نشانها*
از جام تو ذره گشته جوشا.
از ریزه و چرخ و کهکشانها*
شیدایی مهر ونام خوبت.
بالش به فراز آسمانها*
بر نغمه ء باغ و نام هستی.
شهرام فزوده داستانها*
شهرام ( ص ) *

و سرود هنر مردمان است و مانند اینها پارادوکسیکال و متناقض ویا "نانما" بودن سرود را به دست می دهند که کسانی که سرودها را می خوانند باید راست ودروغ سرود وسراینده را بدانند.

هم ازل هم تاابد، چون یک پرانتز می نگر*
نقطهء پرگار آن بنگر که خود آراستی*
در مکان ودر زمان اندیشه در پرواز شد*
آنچه اندر دل بگیرد جا، دماغش خواستی*
هرکسی از بهر خود با بهره های بی کران*
بی کرانی هم یکی از بهره های ماستی*
خوبی و مهرت نمادی از خرد ورزی بوند*
ای خردمندان خرد راجمله خود گویاستی*
راه نیکویی گزین ای رهرو راه کمال*
پیش هر رهرو که می بیند نگر سرراستی*
راه آزادی بسی برتر بود از هر نگر*
تا که نیکو بنگری آزادگی اینجاستی*
تا حقوق خویش آری برکف آرای خود*
تا که خود آراشوی هر ره بود آنجاستی*
زندگی را در قوانین خودش آور به کف*
آفرینها بر کسی اینسان، که خودگویاستی*
رای تو یعنی که بود تو که ارج ومرج توست*
بنگر این آرای تو امروز هم فرداستی*
اجتماع وفرد در آغاز بشر در کار بود*
بنگرید در آینهء تاریخ هم پیداستی*
هر هنر را که تو می بینی ز بود مردم است *
تا زخط ورسم انسان این همه غو غاستی*
بنگرید فناوری ها را به دست مردمان*
مرد وزن در این روندش یک به یک یکتاستی*
فرد را وخانه را و اجتماع ونسلها*
نسلها با نسلها هر کس بخود آغاستی*
این برآیندی که بینی در فرایندی ببین*
هر فرایندی چو گامی باشدت گر راستی*
هرکسی یک مرکزی وبی شعاعی می بوند*
هر جهان را مرکزی دانند کمش دریاستی*
هر کسی از ویژگی های خودش شد ره سپر*
در کمال وبی کمال شاگردو هم استاستی*
رهروی چون قطرهء باران نماند در هوا*
بلکه تا بر غنچه آید غنچه ها راواستی*
دانش واندیشه آزادی نماید دم به دم*
جبر بر آزادگی چون روز بر شبهاستی*
هر نمادی ازپی دیگر نماد آید پدید *
نا به پایان ویژگی های تو و آنهاستی*
دانش و فرزانش وآیین و راز باشد گواه *
تا بشر را برتریها در روا والاستی*
از سر آغاز و سرانجامش به پندار است و وهم*
تاکه گفتار است وکردار زندگی برپاستی*
چامهء من را که می خوانید در دم گفته ام*
چامه ام بر آرمانم شاهد از حالاستی*
دور ونزدیک پست و والا نیست چونان رفته ها*
از کنون آینده را داریم با هر خواستی*
هم کنون شهرام به پایان تا رساند چامه را*
کیست تا از برکند آن را که خود ویراستی*
شهرام*