بیگم صاحب زینت محل ( ۱۷۹۲–۱۷ ژوئیه سال ۱۸۸۶ ) عملاً ملکه حکومت امپراتوری گورکانی به نیابت شوهرش بهادر شاه دوم ظفر بود. او همسر مورد علاقه شاه بود.
زینت محل با بهادر شاه دوم در دهلی نو در ۱۹ نوامبر ۱۸۴۰ ازدواج کرد که حاصل آن یک پسر به اسم میرزا جوان بخت بود. [ ۱]
او تا حد زیادی امپراتور را تحت تأثیر قرار می داد، پس از مرگ ولیعهد میرزا دارا بخت او شروع به شناساندن پسرش، میرزا جوان بخت به عنوان وارث تاج و تخت در مقابل پسر ارشد شاه میرزا فتح الملک بهادر کرد. اما با توجه به سیاست حق اولویت نخستین فرزند که سیاست انگلیسی ها بود، این امر شدنی نبود. [ ۲] او به خاطر مسموم شدن مقیم انگلیسی در دهلی نو، توماس متکالف، در سال ۱۸۵۳ برای دخالت بیش از حد در امور دربار مورد شک قرار گرفت. [ ۳]
او در حویلی ( کاخ ) خود در لعل کوان در قسمت قدیمی دهلی اقامت داشت. [ ۴] [ ۵]
در طی شورش ۱۸۵۷ او پسرش را از تماس با شورشیان دور نگه داشت، این امر کوششی در جهت حفظ تاج و تخت برای پسرش بود. با پیروزی بریتانیایی ها، دو فرزند دیگر شاه به خاطر حمایت از شورشیان به ضرب گلوله کشته شدند؛ اما پسر او نیز وارث تاج و تخت نشد. در ۱۸۵۹، شوهرش توسط انگلیسی ها از حکومت خلع شد و امپراتوری گورکانیان هند به پایان خود رسید و زینت محل و شوهرش به رانگون در برمه تبعید شدند. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۸۶۲، بریتانی ادعای تاج و تخت کردن را منع کرد تا حکومتی پادشاهی در هند پایان یابد.
او در ۱۷ ژوئیه سال ۱۸۸۶ در گذشت. او در مقبره همسرش در یانگون در نزدیکی پاگوداشوداگون به خاک سپرده شد. این محل بعدها با عنوان درگاه شاه بهادر ظفر شناخته شد. [ ۶] [ ۷]
نوه او و بهادر شاه دوم نیز در کنار این زن و شوهر به خاک سپرده شد. پس از دهه ها مفقود شدن قبر. باقیمانده های قبر او در طی یک عملیات مرمتی در سال ۱۹۹۱ کشف شد. [ ۸]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفزینت محل با بهادر شاه دوم در دهلی نو در ۱۹ نوامبر ۱۸۴۰ ازدواج کرد که حاصل آن یک پسر به اسم میرزا جوان بخت بود. [ ۱]
او تا حد زیادی امپراتور را تحت تأثیر قرار می داد، پس از مرگ ولیعهد میرزا دارا بخت او شروع به شناساندن پسرش، میرزا جوان بخت به عنوان وارث تاج و تخت در مقابل پسر ارشد شاه میرزا فتح الملک بهادر کرد. اما با توجه به سیاست حق اولویت نخستین فرزند که سیاست انگلیسی ها بود، این امر شدنی نبود. [ ۲] او به خاطر مسموم شدن مقیم انگلیسی در دهلی نو، توماس متکالف، در سال ۱۸۵۳ برای دخالت بیش از حد در امور دربار مورد شک قرار گرفت. [ ۳]
او در حویلی ( کاخ ) خود در لعل کوان در قسمت قدیمی دهلی اقامت داشت. [ ۴] [ ۵]
در طی شورش ۱۸۵۷ او پسرش را از تماس با شورشیان دور نگه داشت، این امر کوششی در جهت حفظ تاج و تخت برای پسرش بود. با پیروزی بریتانیایی ها، دو فرزند دیگر شاه به خاطر حمایت از شورشیان به ضرب گلوله کشته شدند؛ اما پسر او نیز وارث تاج و تخت نشد. در ۱۸۵۹، شوهرش توسط انگلیسی ها از حکومت خلع شد و امپراتوری گورکانیان هند به پایان خود رسید و زینت محل و شوهرش به رانگون در برمه تبعید شدند. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۸۶۲، بریتانی ادعای تاج و تخت کردن را منع کرد تا حکومتی پادشاهی در هند پایان یابد.
او در ۱۷ ژوئیه سال ۱۸۸۶ در گذشت. او در مقبره همسرش در یانگون در نزدیکی پاگوداشوداگون به خاک سپرده شد. این محل بعدها با عنوان درگاه شاه بهادر ظفر شناخته شد. [ ۶] [ ۷]
نوه او و بهادر شاه دوم نیز در کنار این زن و شوهر به خاک سپرده شد. پس از دهه ها مفقود شدن قبر. باقیمانده های قبر او در طی یک عملیات مرمتی در سال ۱۹۹۱ کشف شد. [ ۸]
wiki: زینت محل