زیست فناوری در حوزه تولید دارو ( به انگلیسی Biotechnology in pharmaceutical manufacturing ) در سال های اخیر ساخت داروهای مدرن اغلب با تکنیک های زیست فناوری انجام می شود. از جمله این داروها می توان انسولین انسانی، هورمون رشد انسانی، فاکتورهای انعقاد خون، تولید دام تراریخت، پکلیتاکسل ( تاکسول ) و آرتمیسینین ( Artemisinin ) را نام برد.
یکی از اولین موارد استفاده از بیوتکنولوژی در زمینه تولید دارو در سال ۱۹۷۸ در کارخانه Genentech انجام شد و آن استفاده از تکنولوژی DNAی نوترکیب ( recombinant DNA ) به منظور تغییر باکتری اشرشیاکولی برای تولید انسولین انسانی بود. [ ۱]
قبل از این انسولین از غدد لوزالمعده گاو، خوک و دیگر حیوانات مزرعه استخراج می شد. علی رغم این که انسولین مشتق شده از حیوانات در دیابت مؤثر بود اما به علت این که قابلیت تشخیص از انسولین انسانی را نداشت، ممکن بود واکنش های آلرژی زا در پی داشته باشد. [ ۲]
محققان Genentech ژن های هر دو رشته پروتئینی که مولکول انسولین را می سازد را به صورت مصنوعی تولید کردند. سپس این ژن ها در میان ژن های القا شونده با لاکتوز در داخل پلاسمید قرار گرفتند. در نتیجه ژن های تولیدکننده انسولین نیز با لاکتوز القاء می شد. سپس پلاسمیدها را به باکتری اشرشیا کولی وارد کردند. پس هر دو زنجیره پروتئینی انسولین ( A و B ) به تعداد زیاد ساخته شد. [ ۱] بعد از آن دو زنجیره پروتئین برای تولید مولکول های انسولین ترکیب شدند.
قبل از اینکه از تکنیک DNAی نوترکیب به منظور تولید هورمون رشد استفاده شود، این هورمون از غده هیپوفیز اجساد انسان استخراج می شد. چرا که هورمون رشد حیوانات برای انسان اثر درمانی ندارد؛ بنابراین برای تأمین سالانه هورمون رشد، به میزان قابل توجهی غده هیپوفیز نیاز بود. [ ۳] در سال ۱۹۷۹ دانشمندان شرکت Genentech موفق شدند با وارد کردن DNA ی کدکننده هورمون رشد به یک پلاسمید و سپس جایگذاری آن در باکتری اشرشیا کولی، هورمون رشد تولید کنند.
قبل از اینکه فاکتورهای انعقادی خون انسانی با استفاده از تکنیک های DNA ی نوترکیب تولید شود، این فاکتورها از فرد اهداکننده خون گرفته می شد که این خون اهدا شده خطر آلودگی به ویروس HIV را داشت؛ بنابراین افراد مبتلا به هموفیلی که فاکتورهای انعقادی خون را از فرد اهدا کننده دریافت می کردند در خطر ابتلا به ایدز بودند. بررسی های وسترن بلات ( Western blot ) حاکی از آن است که بین سالهای ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴، ۶۰ تا ۸۰ درصد از بیماران هموفیلی که فاکتور ۸ را دریافت کردند، HIV+ تشخیص داده شدند. [ ۴]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفیکی از اولین موارد استفاده از بیوتکنولوژی در زمینه تولید دارو در سال ۱۹۷۸ در کارخانه Genentech انجام شد و آن استفاده از تکنولوژی DNAی نوترکیب ( recombinant DNA ) به منظور تغییر باکتری اشرشیاکولی برای تولید انسولین انسانی بود. [ ۱]
قبل از این انسولین از غدد لوزالمعده گاو، خوک و دیگر حیوانات مزرعه استخراج می شد. علی رغم این که انسولین مشتق شده از حیوانات در دیابت مؤثر بود اما به علت این که قابلیت تشخیص از انسولین انسانی را نداشت، ممکن بود واکنش های آلرژی زا در پی داشته باشد. [ ۲]
محققان Genentech ژن های هر دو رشته پروتئینی که مولکول انسولین را می سازد را به صورت مصنوعی تولید کردند. سپس این ژن ها در میان ژن های القا شونده با لاکتوز در داخل پلاسمید قرار گرفتند. در نتیجه ژن های تولیدکننده انسولین نیز با لاکتوز القاء می شد. سپس پلاسمیدها را به باکتری اشرشیا کولی وارد کردند. پس هر دو زنجیره پروتئینی انسولین ( A و B ) به تعداد زیاد ساخته شد. [ ۱] بعد از آن دو زنجیره پروتئین برای تولید مولکول های انسولین ترکیب شدند.
قبل از اینکه از تکنیک DNAی نوترکیب به منظور تولید هورمون رشد استفاده شود، این هورمون از غده هیپوفیز اجساد انسان استخراج می شد. چرا که هورمون رشد حیوانات برای انسان اثر درمانی ندارد؛ بنابراین برای تأمین سالانه هورمون رشد، به میزان قابل توجهی غده هیپوفیز نیاز بود. [ ۳] در سال ۱۹۷۹ دانشمندان شرکت Genentech موفق شدند با وارد کردن DNA ی کدکننده هورمون رشد به یک پلاسمید و سپس جایگذاری آن در باکتری اشرشیا کولی، هورمون رشد تولید کنند.
قبل از اینکه فاکتورهای انعقادی خون انسانی با استفاده از تکنیک های DNA ی نوترکیب تولید شود، این فاکتورها از فرد اهداکننده خون گرفته می شد که این خون اهدا شده خطر آلودگی به ویروس HIV را داشت؛ بنابراین افراد مبتلا به هموفیلی که فاکتورهای انعقادی خون را از فرد اهدا کننده دریافت می کردند در خطر ابتلا به ایدز بودند. بررسی های وسترن بلات ( Western blot ) حاکی از آن است که بین سالهای ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴، ۶۰ تا ۸۰ درصد از بیماران هموفیلی که فاکتور ۸ را دریافت کردند، HIV+ تشخیص داده شدند. [ ۴]
