زیردریایی کی ۱۹

زیردریایی کی - ۱۹ ( به انگلیسی: Soviet submarine K - 19 ) یک زیردریایی بود که طول آن ۱۱۴ متر ( ۳۷۴  فوت ۰  اینچ ) بود. این زیردریایی در سال ۱۹۵۹ ساخته شد.
K - 19 از نسل اولین زیر دریایی های هسته ای ساخت اتحاد جماهیر شوروی بود که توانایی حمل موشک های بالستیک با کلاهک هسته ای را دارا بود. K - 19 با عجله فراوان و در رقابت با ایالات متحده آمریکا ساخته شد و در طی ساخت آن ده نفر کارگر و ملوان در اثر آتش سوزی و حوادث کاری جان خود را از دست دادند.
این زیر دریایی در اولین سفر خود در ۴ ژوئیه ۱۹۶۱ با نقص فنی و از کار افتادن سیستم خنک کننده راکتور هسته ای روبرو شد. پرسنل واحد مهندسی K - 19 با فداکاری موفق به ایجاد سیستم خنک کننده ثانویه و جلوگیری از ذوب راکتور شدند. در طی دو سال پس از این حادثه ۲۲ نفر از پرسنل در اثر بیماری های ناشی از تشعشعات جان باختند. سلسله حوادثی که برای K - 19 پیش آمد، الهام بخش نامگذاری آن به نام مستعار «هیروشیما» شد.
پس از عملیاتی شدن زیردریایی اتمی ایالات متحده آمریکا، اتحاد جماهیر شوروی در یک رقابت جنون آمیز مترصد بود که تحت هر شرایطی زیردریایی هسته ای خود را با حداقل فاصله با رقیب توسعه دهد. کار طراحی و توسعه این زیر دریایی در سال ۱۹۵۷ آغاز گردید و در۱۷ اکتبر ۱۹۵۸ کار ساخت آن نیز شروع شد و در هشتم آوریل سال ۱۹۵۹ به آب اندازی و نهایتاً در سال ۱۹۶۱ با حدود ۷ سال فاصله با زیردریایی آمریکایی وارد خدمت عملیاتی شد. این زیردریایی در واقع به عنوان زیردریایی واکنش سریع اتمی توسعه یافته بود و توان حمل موشک بالستیک قاره پیما را داشت و اولین زیر دریایی از پروژه ۶۲۹ بود که در مجموع دو فروند زیر دریایی اتمی از این کلاس مشهور به کلاس هتل را شامل می شد. کا - ۱۹ مسلح به موشک های آر - ۱۳ بود که اختصاصاً جهت نصب و شلیک از زیردریایی های پروژه ۶۲۹ و ۶۵۸ توسط دفتر طراحی OKB - 1 توسعه یافته بود. رهبران شوروی جهت رقابت با ایالات متحده اصرار داشتند هرچه سریعتر زیر دریایی وارد خدمت شود، لذا بسیاری از فن آوری های تازه توسعه یافته یا به سرقت رفته از غرب بدون اینکه روال استاندارد خود را طی کنند با عجله روی زیردریایی نصب شدند. از دید مهندسی کا - ۱۹ یک جنگ افزار بسیار پیچیده و جدید به حساب می آمد که به عنوان اولین زیردریایی هسته ای چالشی بزرگ برای روس ها محسوب می شد، زیرا به دلیل عقب بودن آنها از نظر فناوری در مقایسه با غربی ها، تلاش کردند با استفاده دستیابی به اطلاعات نمونه مشابه غربی این ضعف های تکنولوژیکی خود را جبران کنند، در نتیجه طیف گسترده ای از فناوری های جدید در این زیر دریایی وجود داشت که اطلاعات زیادی دربارهٔ آنها در دسترس روس ها نبود و قاعدتاً باید مدتی را صرف تست عملی آنها می کردند که بخاطر عجله و فشار بسیار زیاد رهبران حزب کمونیست اتحاد شوروی بدون تست مناسب و زمان لازم جهت آزمایشات استانداردسازی این فناوری ها در زیردریایی نصب و راه اندازی شد، تا جایی که سازندگان نیز نگران عدم کارکرد ایمن و درست برخی قسمتهای زیر دریایی بودند. در واقع فرماندهان قصد داشتند جهت کم کردن زمان ورود بخدمت زیر دریایی در قیاس با رقیب آمریکایی ابتدا بشکل تشریفاتی و اسمی زیر دریایی را وارد خدمت کنند و پس از ثبت زمان ورود بخدمت و انجام یک سفر کوتاه تشریفاتی و تنها برای نمایش جلوی دروربین رسانه ها آنرا به کشتی سازی عودت دهند تا بخش هایی که تصور می شد به خوبی ایمن سازی نشده اند را دوباره و به اسم ارتقا بازبینی کنند.