زیردریایی هواپیمابر به نوعی زیردریایی گفته می شود که مجهز به هواپیما برای مأموریت های شناسایی، نظارتی یا حمله است. این زیردریایی ها بیشترین کاربرد خود را در طول جنگ جهانی دوم تجربه کردند اما اهمیت عملیاتی آن ها نسبتاً کم بود. معروف ترین آن ها زیردریایی کلاس آی - ۴۰۰ ژاپنی و زیردریایی سورکوف فرانسوی بودند. تعداد کمی از زیردریایی های مشابه برای نیروی دریایی سایر کشورها نیز ساخته شد.
بیشتر زیردریایی های هواپیمابر عملیاتی، به استثنای کلاس های آی - ۴۰۰ و AM، از هواپیماهای خود برای شناسایی و نظارت استفاده می کردند. این ویژگی، برخلاف ناوهای هواپیمابر سطحی معمولی است که وظیفهٔ اصلی آن ها به عنوان پایگاهی برای هواپیماهای تهاجمی است.
آلمان نخستین کشوری بود که یک زیردریایی هواپیمابر را آزمایش کرد. یک هواپیمای دریایی تازه اصلاح شده و مجهز به بمب های ۱۲ کیلوگرمی از یک زیردریایی اس ام یو - ۱۲ به پرواز درآمد و در سراسر کانال انگلیس و رود تیمز پرواز کرد و بمب هایی را در حومهٔ لندن پرتاب کرد اما تنها خسارت جزئی ایجاد کرد و توسط جنگنده های انگلیسی تعقیب شد اما به سلامت به پایگاه بازگشت. در نخستین مأموریت بمباران، آشکار بود که هواپیما از کمبود بُرد بیشتر رنج می برد.
انگلیسی ها نیز طرحی مشابه آلمان ها را آغاز کردند با این حال، درست مانند آزمایش آلمان، هواپیما بدون محافظت روی عرشه حمل می شد و زیردریایی قادر به غوطه ور شدن با وجود آن ها نبود.
زیردریایی سورکوف یک زیردریایی فرانسوی بود که در دسامبر ۱۹۲۷ سفارش داده شد، در ۱۸ اکتبر ۱۹۲۹ به آب انداخته شد و در مه ۱۹۳۴ به بهره برداری رسید که بزرگ ترین زیردریایی جهان در آغاز جنگ جهانی دوم بود.
زیردریایی سورکوف به عنوان یک «رزمناو زیر آب» طراحی شده بود که هدف آن جستجو و شرکت در نبردهای سطحی بود. این زیردریایی، یک هواپیمای شناور شناسایی را در آشیانه ای که در قسمت انتهایی برج ارتباطی تعبیه شده بود، حمل می کرد. در این زیردریایی همچنین اژدرافکن و توپ های ضدهوایی و مسلسل نصب شده بود.
نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ یک زیردریایی اتوره فی یراموسکا با آشیانهٔ ضدآب برای یک هواپیمای دریایی کوچک شناسایی را سفارش داد. در سال ۱۹۲۸، اروماکی و پیاجو هر کدام سفارش هایی برای هواپیماهای مناسب دریافت کردند اما این برنامه لغو شد و آشیانهٔ هواپیما در دسامبر ۱۹۳۱، پیش از تحویل زیردریایی اتوره فی یراموسکا برداشته شد.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفبیشتر زیردریایی های هواپیمابر عملیاتی، به استثنای کلاس های آی - ۴۰۰ و AM، از هواپیماهای خود برای شناسایی و نظارت استفاده می کردند. این ویژگی، برخلاف ناوهای هواپیمابر سطحی معمولی است که وظیفهٔ اصلی آن ها به عنوان پایگاهی برای هواپیماهای تهاجمی است.
آلمان نخستین کشوری بود که یک زیردریایی هواپیمابر را آزمایش کرد. یک هواپیمای دریایی تازه اصلاح شده و مجهز به بمب های ۱۲ کیلوگرمی از یک زیردریایی اس ام یو - ۱۲ به پرواز درآمد و در سراسر کانال انگلیس و رود تیمز پرواز کرد و بمب هایی را در حومهٔ لندن پرتاب کرد اما تنها خسارت جزئی ایجاد کرد و توسط جنگنده های انگلیسی تعقیب شد اما به سلامت به پایگاه بازگشت. در نخستین مأموریت بمباران، آشکار بود که هواپیما از کمبود بُرد بیشتر رنج می برد.
انگلیسی ها نیز طرحی مشابه آلمان ها را آغاز کردند با این حال، درست مانند آزمایش آلمان، هواپیما بدون محافظت روی عرشه حمل می شد و زیردریایی قادر به غوطه ور شدن با وجود آن ها نبود.
زیردریایی سورکوف یک زیردریایی فرانسوی بود که در دسامبر ۱۹۲۷ سفارش داده شد، در ۱۸ اکتبر ۱۹۲۹ به آب انداخته شد و در مه ۱۹۳۴ به بهره برداری رسید که بزرگ ترین زیردریایی جهان در آغاز جنگ جهانی دوم بود.
زیردریایی سورکوف به عنوان یک «رزمناو زیر آب» طراحی شده بود که هدف آن جستجو و شرکت در نبردهای سطحی بود. این زیردریایی، یک هواپیمای شناور شناسایی را در آشیانه ای که در قسمت انتهایی برج ارتباطی تعبیه شده بود، حمل می کرد. در این زیردریایی همچنین اژدرافکن و توپ های ضدهوایی و مسلسل نصب شده بود.
نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ یک زیردریایی اتوره فی یراموسکا با آشیانهٔ ضدآب برای یک هواپیمای دریایی کوچک شناسایی را سفارش داد. در سال ۱۹۲۸، اروماکی و پیاجو هر کدام سفارش هایی برای هواپیماهای مناسب دریافت کردند اما این برنامه لغو شد و آشیانهٔ هواپیما در دسامبر ۱۹۳۱، پیش از تحویل زیردریایی اتوره فی یراموسکا برداشته شد.
wiki: زیردریایی هواپیمابر