Windows Subsystem for Linux ( WSL ) یکی از ویژگی های ویندوز است که به توسعه دهندگان اجازه می دهد تا یک محیط لینوکس را بدون نیاز به ماشین مجازی جداگانه یا بوت دوگانه اجرا کنند. دو نسخه از WSL وجود دارد: WSL 1 و WSL 2. WSL 1 اولین بار در ۲ اوت ۲۰۱۶ منتشر شد و به عنوان یک لایه سازگاری برای اجرای فایل های اجرای پذیر لینوکس ( در قالب ELF ) با اجرای تماس به سامانهدر لینوکس بر روی هسته ویندوز عمل می کند. [ ۳] این ویژگی در ویندوز ۱۰، ویندوز ۱۱، [ ۴] ویندوز سرور ۲۰۱۶، ویندوز سرور ۲۰۱۹ و ویندوز ۲۰۲۲ در دسترس است.
در ماه مه ۲۰۱۹، نسخه 2 WSLمعرفی شد، [ ۵] که تغییرات مهمی مانند هسته واقعی لینوکس[ ۶] را از طریق زیرمجموعه ای از ویژگی های Hyper - V معرفی کرد. WSL 2 با WSL 1 تفاوت های بسیاری دارد زیرا WSL 2 در داخل یک ماشین مجازی مدیریت شده اجرا می شود که هسته کامل لینوکس را پیاده سازی می کند. در نتیجه، WSL 2 با تعداد بیشتری باینری لینوکس نسبت به WSL 1 سازگار است، زیرا همه syscalها در WSL 1 پیاده سازی نشده اند. از ژوئن ۲۰۱۹، WSL 2 از طریق برنامه ویندوز اینسایدر از جمله نسخه هوم در دسترس کاربران ویندوز ۱۰ قرار گرفت. [ ۷] WSL به طور پیش فرض برای همه کاربران ویندوز ۱۰ در دسترس نیست. می توان آن را با پیوستن به برنامه ویندوز اینسایدر یا به صورت دستی از طریق فروشگاه مایکروسافت یا Wingسامانه مدیریت بسته ویندوز ( winget ) نصب کرد.
اولین تلاش مایکروسافت برای دستیابی به سازگاری شبه یونیکس در ویندوز با زیرسیستم مایکروسافت POSIX آغاز شد که توسط خدمات ویندوز برای یونیکس از طریق ام کی اس و اینتریکس جایگزین شد، که در نهایت با انتشار ویندوز ۸٫۱ این ابزار نیز منسوخ شد. فناوری زیرسیستم برای لینوکس از پروژه منتشر نشده Astoria سرچشمه گرفته است که برخی از برنامه های اندروید را قادر می سازد تا روی ویندوز ۱۰ موبایل اجرا شوند. [ ۸] این ابزار اولین بار در نسخه ۱۴۳۱۶ ویندوز اینسایدر ۱۰ در دسترس قرار گرفت.
در حالی که پروژه های قبلی مایکروسافت و سیگوین های جانبی بر ایجاد محیط های منحصربه فرد شبیه به یونیکس بر اساس استاندارد POSIX تمرکز داشتند، هدف WSL سازگاری با لینوکس در سطح بومی است. طراحی اولیه WSL به جای قرار دادن عملکردهای غیر بومی در فراخوانی های سیستم Win32 مانند Cygwin، از مدیران اجرایی هسته NT ویندوز استفاده کرد تا برنامه های لینوکس را به عنوان فرآیندهای خاص و منزوی ( معروف به "فرآیندهای pico" ) متصل به حالت هسته استفاده کند. ارائه دهندگان pico" به عنوان کنترل کننده های فراخوان و اکسپشن های سیستم اختصاصی، متمایز از فرایند عادی NT هستند، و ترجیح می دهند تا جایی که ممکن است از فرمان ها هستهٔ NT موجود استفاده کنند. [ ۹]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفدر ماه مه ۲۰۱۹، نسخه 2 WSLمعرفی شد، [ ۵] که تغییرات مهمی مانند هسته واقعی لینوکس[ ۶] را از طریق زیرمجموعه ای از ویژگی های Hyper - V معرفی کرد. WSL 2 با WSL 1 تفاوت های بسیاری دارد زیرا WSL 2 در داخل یک ماشین مجازی مدیریت شده اجرا می شود که هسته کامل لینوکس را پیاده سازی می کند. در نتیجه، WSL 2 با تعداد بیشتری باینری لینوکس نسبت به WSL 1 سازگار است، زیرا همه syscalها در WSL 1 پیاده سازی نشده اند. از ژوئن ۲۰۱۹، WSL 2 از طریق برنامه ویندوز اینسایدر از جمله نسخه هوم در دسترس کاربران ویندوز ۱۰ قرار گرفت. [ ۷] WSL به طور پیش فرض برای همه کاربران ویندوز ۱۰ در دسترس نیست. می توان آن را با پیوستن به برنامه ویندوز اینسایدر یا به صورت دستی از طریق فروشگاه مایکروسافت یا Wingسامانه مدیریت بسته ویندوز ( winget ) نصب کرد.
اولین تلاش مایکروسافت برای دستیابی به سازگاری شبه یونیکس در ویندوز با زیرسیستم مایکروسافت POSIX آغاز شد که توسط خدمات ویندوز برای یونیکس از طریق ام کی اس و اینتریکس جایگزین شد، که در نهایت با انتشار ویندوز ۸٫۱ این ابزار نیز منسوخ شد. فناوری زیرسیستم برای لینوکس از پروژه منتشر نشده Astoria سرچشمه گرفته است که برخی از برنامه های اندروید را قادر می سازد تا روی ویندوز ۱۰ موبایل اجرا شوند. [ ۸] این ابزار اولین بار در نسخه ۱۴۳۱۶ ویندوز اینسایدر ۱۰ در دسترس قرار گرفت.
در حالی که پروژه های قبلی مایکروسافت و سیگوین های جانبی بر ایجاد محیط های منحصربه فرد شبیه به یونیکس بر اساس استاندارد POSIX تمرکز داشتند، هدف WSL سازگاری با لینوکس در سطح بومی است. طراحی اولیه WSL به جای قرار دادن عملکردهای غیر بومی در فراخوانی های سیستم Win32 مانند Cygwin، از مدیران اجرایی هسته NT ویندوز استفاده کرد تا برنامه های لینوکس را به عنوان فرآیندهای خاص و منزوی ( معروف به "فرآیندهای pico" ) متصل به حالت هسته استفاده کند. ارائه دهندگان pico" به عنوان کنترل کننده های فراخوان و اکسپشن های سیستم اختصاصی، متمایز از فرایند عادی NT هستند، و ترجیح می دهند تا جایی که ممکن است از فرمان ها هستهٔ NT موجود استفاده کنند. [ ۹]
