بارش

چند نمونه از مصدر هایی که هم باقاعده هم بیقاعده شاه رایج است:
۱. رَستَن یا رَهیدَن=آزاد و رها شدن
چنین گفت اکنون که رستی ز بد
ز تو خوبی و راست گفتن سزد ( فردوسی )
زانکه دل برکنده از بیرون شدن
بسته شد راه رهیدن از بدن ( مولانا )
۲. رُستن یا روییدن=رشد کردن و بالیدن، رشد عربی از رست فارسی گرفته شده است.
نخواهم زمانه جز آن کو بهشت
چنان رُست باید که یزدانْت کشت ( فردوسی )
در فارسی گفتاری روییدن رایج است ولی فردوسی از رُستن استفاده کرده پس همین نشان میدهد ربطی به وام واژه بودن یا نبودن ندارد.
۳. پَزیدن و پُختن!
هر میوه که در باغ جهان بد همه پخته ست
ای غوره چون سنگ نخواهی تو پزیدن ( مولوی! )
آیا مولوی بیسواد بوده و نمی دانسته که پزیدن را میتوان پختن نوشت؟ مولوی که ۶۳هزار بیت از بهترین سروده های فارسی را که برق از سر شنونده میپراند را سروده؟ قطعا میدانسته چنان که در همین شعر از "پخته" استفاده کرده نه پزیده، ولی برای بهتر درآمدن شعرش از پزیدن بهره برده اینجا.
کودکانی هم که تازه زبان وامیکنند بیشتر از مصدر قاعده مند استفاده میکنند مانند نویسیدن به جای نوشتن، کاریدن به جای کاشتن، شنیدن به جای شنفتن و. . .
همچنین در فارسی مصدر بی قاعده ای به نام فهمستن داریم که از فهم عربی میاید یعنی یک مصدر ساختگی ریخت حقیقی به خود گرفته است، پس از اساس این نظریه که مصدرهای قاعده دار فارسی وام هستند چرند است و هیچ زبان شناس و ادیبی در آثارش به ان اشاره نکرده و کسی آن را باور ندارد.
بگذریم
بارش از باریدن یا باشتن میاید.
پسوند شین نام مصدر می سازد مانند رویش جویش کاهش زایش ( زادن و زاییدن هم به نمونه های بالا بیفزایید. )
از این مصدر چندین واژه بیرون کشیده شده.
۱. باران ( همساختار با گریان بریان جوشان خروشان ) که فاعلی و حالتی است.
۲. بارنده و بارندگی ( فارسی میانه: بارندگ و بارندگیه، ه ساکن است: barandagih )
۳. انبار و انباریدن یا انباشتن=>ان همان هم است مانند انباز یا همباز ( شریک ) یا اندوختن و همدوختن
۴. افباریدن یا اوباریدن یا افباشتن یا اوباشتن=>فرودادن، بلعیدن
هست اوباشتن چه افکندن
معنی دیگرش چه آگندن
اگرمرگ کس را نیوباردی
ز پیر و جوان خاک بسپاردی
اف به معنی بالا است مانند افروختن ( اف یعنی بالا روختن یا روزیدن از روز یعنی روشن کردن ) افراشتن ( اف راست ) و افباریدن به معنی از بالا به پایین باراندن و افکندن ( کندن، افکندن )
این واژه پیوندی به باریش ترکی به معنی آشتی ندارد.
این مصدر شکل بی قاعده باشتن را هم دارد.
وجود چندین هم خانواده پیوسته با ان در فارسی درحالی که در ترکی نیستند نشان دهنده فارسی بودن این واژه است.