اَوتو دافه ( از پرتغالی auto da fé، به معنای «عمل ایمانی» ) مراسم توبه عمومی بود که بین قرن های ۱۵ و ۱۹ برای افراد محکوم به بدعت گذاری و ارتداد توسط تفتیش عقاید اسپانیایی، پرتغالی یا مکزیکی به عنوان مجازات تحمیل و توسط مرجع مدنی اجرا می شد. شدیدترین شکل آن زنده سوزانی بود.
از قرن هشتم تا پانزدهم، مناطق بسیاری از اسپانیا تحت کنترل مسلمانان بود که بر اساس قوانین آنها به یهودیان و مسیحیان وضعیت ذمی داده شد. این بدان معنا است که آنها ملزم به پرداخت مالیات ویژه ای به نام جزیه برای «حفاظت» بودند، که همان طور که در متون شرعی اسلام آمده بود این مالیات برای یادآوری تسلیم و فرمانبری آنها بود. این مالیات بر «اهل کتاب» شامل یهودیان و مسیحیان بودند وضع شد تا آنان را متواضع سازد. [ ۲] [ ۳]
یهودیان گاهی اوقات می توانستند در ساختار سیاسی به مناصب مهمی برسند. خشونت ضدیهودی نیز ممکن است فوران کند. در کشتار گرانادا در سال ۱۰۶۶، بسیاری از جمعیت یهودی گرانادا توسط یک اوباش مسلمان کشته شدند. [ ۴] [ ۵] [ ۶]
رفتار با اقلیت های مذهبی بسته به دوران متفاوت بود. به عنوان مثال، الموحد که در زمان عروج خود عنوان خلیفه را به خود گرفته بود، یک سلسله معیارهای شدید مذهبی را معرفی کرد و در صدد تقویت دولت های خود از طریق اتحاد دینی بود که به معنای وادار کردن یهودیان و مسیحیان به اسلام آوردن یا بیرون راندن آنان بود. [ ۷] در حدود قرن یازدهم، سوء ظن فزاینده نسبت به یهودیان، مسیحیان را بر آن داشت تا علیه مسلمانان و یهودیان متحد شوند. از آن نقطه، اسپانیا به یک ملقمه سیاسی از قدرت ها و سرزمین های مختلف تبدیل شد که هر کدام سیاست های خاص خود را در مورد وضعیت یهودیان و مسلمانان داشتند. در قرن سیزدهم تقریباً تمام اسپانیای مدرن تحت حاکمیت مسیحیان قرار گرفت. فردیناند سوم کاستیل به پادشاهی سه دین افتخار می کرد. [ ۸] اما این تسامح زیاد دوام نیاورد.
در قرن چهاردهم، کشیشان دومینیکن و فرانسیسکن از مسیحیان کمک کرفتند تا یهودیان را از اسپانیا بیرون کنند و یهودیان را به خاطر مشکلات اجتماعی سرزنش می کردند و اکثریت مسیحی را برای تخریب کنیسه ها، زنده سوزاندن یهودیان و تحمیل تغییر دین اجباری تهییج می کردند. یهودیان مجبور بودند در موعظه ها شرکت کنند و از واعظان مسیحی بخواهند آنچه را که مسیحیان به عنوان خطاهای روش های یهودیان می دانستند، به آن ها گوش زد کنند. [ ۹]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفاز قرن هشتم تا پانزدهم، مناطق بسیاری از اسپانیا تحت کنترل مسلمانان بود که بر اساس قوانین آنها به یهودیان و مسیحیان وضعیت ذمی داده شد. این بدان معنا است که آنها ملزم به پرداخت مالیات ویژه ای به نام جزیه برای «حفاظت» بودند، که همان طور که در متون شرعی اسلام آمده بود این مالیات برای یادآوری تسلیم و فرمانبری آنها بود. این مالیات بر «اهل کتاب» شامل یهودیان و مسیحیان بودند وضع شد تا آنان را متواضع سازد. [ ۲] [ ۳]
یهودیان گاهی اوقات می توانستند در ساختار سیاسی به مناصب مهمی برسند. خشونت ضدیهودی نیز ممکن است فوران کند. در کشتار گرانادا در سال ۱۰۶۶، بسیاری از جمعیت یهودی گرانادا توسط یک اوباش مسلمان کشته شدند. [ ۴] [ ۵] [ ۶]
رفتار با اقلیت های مذهبی بسته به دوران متفاوت بود. به عنوان مثال، الموحد که در زمان عروج خود عنوان خلیفه را به خود گرفته بود، یک سلسله معیارهای شدید مذهبی را معرفی کرد و در صدد تقویت دولت های خود از طریق اتحاد دینی بود که به معنای وادار کردن یهودیان و مسیحیان به اسلام آوردن یا بیرون راندن آنان بود. [ ۷] در حدود قرن یازدهم، سوء ظن فزاینده نسبت به یهودیان، مسیحیان را بر آن داشت تا علیه مسلمانان و یهودیان متحد شوند. از آن نقطه، اسپانیا به یک ملقمه سیاسی از قدرت ها و سرزمین های مختلف تبدیل شد که هر کدام سیاست های خاص خود را در مورد وضعیت یهودیان و مسلمانان داشتند. در قرن سیزدهم تقریباً تمام اسپانیای مدرن تحت حاکمیت مسیحیان قرار گرفت. فردیناند سوم کاستیل به پادشاهی سه دین افتخار می کرد. [ ۸] اما این تسامح زیاد دوام نیاورد.
در قرن چهاردهم، کشیشان دومینیکن و فرانسیسکن از مسیحیان کمک کرفتند تا یهودیان را از اسپانیا بیرون کنند و یهودیان را به خاطر مشکلات اجتماعی سرزنش می کردند و اکثریت مسیحی را برای تخریب کنیسه ها، زنده سوزاندن یهودیان و تحمیل تغییر دین اجباری تهییج می کردند. یهودیان مجبور بودند در موعظه ها شرکت کنند و از واعظان مسیحی بخواهند آنچه را که مسیحیان به عنوان خطاهای روش های یهودیان می دانستند، به آن ها گوش زد کنند. [ ۹]
wiki: اوتو دافه