او - بوت ( به آلمانی: U - Boot ( شنیدن ) ) مخفف اصطلاح آلمانی Unterseeboot به معنای «قایق زیر آبی» است. [ ۱] درحالی که در زبان آلمانی این اصطلاح به شکل عمومی برای هر نوع زیردریایی به کار می رود، در خارج از آلمان به شکل اختصاصی برای اشاره به زیردریایی های آلمانی دوره جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم استفاده می شود.
در طول دو جنگ جهانی، در اثر ضعف ناوگان سطحی آلمان در مقابل دشمنان، از این زیردریایی ها که سلاح های توانمندی علیه شناورهای دشمن بودند، بیشتر در نقش حمله به مسیرهای تجارت دریایی استفاده شد تا یک محاصره دریایی علیه کشتی رانی دشمن اعمال کنند. در طول این دو جنگ نزدیک به ۸۰۰۰ کشتی تجاری و جنگی توسط او - بوت ها غرق شدند. به هر صورت با صورت گرفتن تمهیدات متقابل توسط دشمنان هدف نهایی او - بوت ها محقق نشد و مجموعاً ۹۶۲ او - بوت از بین رفت که به مرگ بیش از ۳۳ هزار تن از خدمه آن ها انجامید. [ ۲]
با پدیداری این شناورها در سده نوزدهم و ارتقای تدریجی آن ها امپراتوری آلمان همانند سایر قدرت های برتر دریایی جهان در ابتدا علاقه ای به سرمایه گزاری در زمینه زیردریایی ها نداشت. به هر صورت مهندسان آلمانی کار بر روی این گونه را ادامه دادند و نخستین زیردریایی با موتور دیزل را ابداع نمودند. در این حال فرماندهی عالی نیروی دریایی امپراتوری آلمان به دنبال ساخت کشتی های جنگی بزرگ بود و تمایلی به این گونه جدید با قابلیت های آزمایشی و به اثبات نرسیده نداشت. از این جهت صنعت آلمان رو به صادرات فناوری زیردریایی های خود به سایر کشورها از جمله امپراتوری روسیه آورد. با فشار وارد آمده از طرف ستاد کل نیروی دریایی، فرماندهی عالی در نهایت سفارش ساخت یک زیردریایی را به شرکت کروپ صادر کرد. این شناور نزد آلمانی ها «اونترزی بوت» ( Unterseeboot ) یا به اختصار «او - بوت» به معنای «قایق زیردریایی» نام گرفت. نمونه اولیه ای که به نیروی دریایی ارائه گردید بزرگ تر و بهتر از نمونه های پیشین بود. این مدل «او - ۱» نامیده شد. هنگامی که این او - بوت ماه دسامبر سال ۱۹۰۶ وارد خدمت شد امپراتوری آلمان را به آخرین قدرت دریایی که قدم در این عرصه نهاده بدل ساخت. در رقابت با سایر کشورها در چند سال آینده آلمانی ها با سردمداری کروپ طرح های متعددی برای او - بوت هایی با اندازه بزرگ تر، برد بلندتر، سرعت بیشتر و تسلیحاتی بهتر ارائه کردند. به هر صورت در مواجهه با مشکلات متعدد و پشتیبانی ضعیف فرماندهی عالی، نیروی او - بوت های آلمان با سرعت اندکی پیش می رفت. بین سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰ نیروی دریایی امپراتوری آلمان سفارش ساخت چهارده او - بوت را صادر کرد. این او - بوت ها به هسته نیروی در حال تشکیل او - بوت آلمان بدل گشتند. این او - بوت ها از پارافین که امن تر از بنزین بود و بهره وری بیشتری از موتور بخار داشت، به عنوان سوخت استفاده می کردند. به هر حال این نوع سوخت نیز مشکلات خود از جمله تولید دود سفید رنگ غلیظ که از چندین کیلومتری قابل مشاهده بود، را داشت. آلمان از سال ۱۹۱۰ بر تولید او - بوت با موتور دیزل تمرکز کرد. بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۲ نیروی دریایی امپراتوری آلمان ۲۳ او - بوت دیزل - الکتریک را سفارش داد. تابستان سال ۱۹۱۴ امپراتوری آلمان با ۲۶ او - بوت فعال و ۱۵ او - بوت در حال ساخت در رده پنجم کشورهای جهان از منظر نیروی زیردریایی قرار داشت. [ ۳]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفدر طول دو جنگ جهانی، در اثر ضعف ناوگان سطحی آلمان در مقابل دشمنان، از این زیردریایی ها که سلاح های توانمندی علیه شناورهای دشمن بودند، بیشتر در نقش حمله به مسیرهای تجارت دریایی استفاده شد تا یک محاصره دریایی علیه کشتی رانی دشمن اعمال کنند. در طول این دو جنگ نزدیک به ۸۰۰۰ کشتی تجاری و جنگی توسط او - بوت ها غرق شدند. به هر صورت با صورت گرفتن تمهیدات متقابل توسط دشمنان هدف نهایی او - بوت ها محقق نشد و مجموعاً ۹۶۲ او - بوت از بین رفت که به مرگ بیش از ۳۳ هزار تن از خدمه آن ها انجامید. [ ۲]
با پدیداری این شناورها در سده نوزدهم و ارتقای تدریجی آن ها امپراتوری آلمان همانند سایر قدرت های برتر دریایی جهان در ابتدا علاقه ای به سرمایه گزاری در زمینه زیردریایی ها نداشت. به هر صورت مهندسان آلمانی کار بر روی این گونه را ادامه دادند و نخستین زیردریایی با موتور دیزل را ابداع نمودند. در این حال فرماندهی عالی نیروی دریایی امپراتوری آلمان به دنبال ساخت کشتی های جنگی بزرگ بود و تمایلی به این گونه جدید با قابلیت های آزمایشی و به اثبات نرسیده نداشت. از این جهت صنعت آلمان رو به صادرات فناوری زیردریایی های خود به سایر کشورها از جمله امپراتوری روسیه آورد. با فشار وارد آمده از طرف ستاد کل نیروی دریایی، فرماندهی عالی در نهایت سفارش ساخت یک زیردریایی را به شرکت کروپ صادر کرد. این شناور نزد آلمانی ها «اونترزی بوت» ( Unterseeboot ) یا به اختصار «او - بوت» به معنای «قایق زیردریایی» نام گرفت. نمونه اولیه ای که به نیروی دریایی ارائه گردید بزرگ تر و بهتر از نمونه های پیشین بود. این مدل «او - ۱» نامیده شد. هنگامی که این او - بوت ماه دسامبر سال ۱۹۰۶ وارد خدمت شد امپراتوری آلمان را به آخرین قدرت دریایی که قدم در این عرصه نهاده بدل ساخت. در رقابت با سایر کشورها در چند سال آینده آلمانی ها با سردمداری کروپ طرح های متعددی برای او - بوت هایی با اندازه بزرگ تر، برد بلندتر، سرعت بیشتر و تسلیحاتی بهتر ارائه کردند. به هر صورت در مواجهه با مشکلات متعدد و پشتیبانی ضعیف فرماندهی عالی، نیروی او - بوت های آلمان با سرعت اندکی پیش می رفت. بین سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰ نیروی دریایی امپراتوری آلمان سفارش ساخت چهارده او - بوت را صادر کرد. این او - بوت ها به هسته نیروی در حال تشکیل او - بوت آلمان بدل گشتند. این او - بوت ها از پارافین که امن تر از بنزین بود و بهره وری بیشتری از موتور بخار داشت، به عنوان سوخت استفاده می کردند. به هر حال این نوع سوخت نیز مشکلات خود از جمله تولید دود سفید رنگ غلیظ که از چندین کیلومتری قابل مشاهده بود، را داشت. آلمان از سال ۱۹۱۰ بر تولید او - بوت با موتور دیزل تمرکز کرد. بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۲ نیروی دریایی امپراتوری آلمان ۲۳ او - بوت دیزل - الکتریک را سفارش داد. تابستان سال ۱۹۱۴ امپراتوری آلمان با ۲۶ او - بوت فعال و ۱۵ او - بوت در حال ساخت در رده پنجم کشورهای جهان از منظر نیروی زیردریایی قرار داشت. [ ۳]
wiki: او بوت