مهمات رَسّام ( انگلیسی: Tracer ammunition ) گلوله ها یا پرتابه های کالیبر توپ هستند که با یک خرج کوچک آتشکاری در پایه خود ساخته می شوند. هنگام شلیک این مهمات، ترکیب آتشکاری توسط پودر سوزان مشتعل می شود و به طور بسیار درخشان می سوزد، و باعث می شود حرکت پرتابه در نور روز با چشم غیر مسلح قابل مشاهده، و در شلیک شب بسیار روشن باشد. این امر به تیرانداز اجازه می دهد تا مسیر پرواز پرتابه را به صورت چشمی ردیابی کند و در نتیجه اصلاحات بالستیک لازم را بدون نیاز به تأیید برخورد پرتابه و حتی بدون استفاده از نشانه گیر اسلحه انجام دهد. آتش رسام همچنین می تواند به عنوان یک ابزار علامت گذاری برای علامت دادن به تیراندازان دیگر استفاده شود تا آتش خود را روی یک هدف خاص در طول نبرد متمرکز کنند.
هنگام استفاده، رسام ها معمولاً به عنوان هر پنجمین دور در نوار فشنگ مسلسل بارگذاری می شوند ( بعد از چهار عدد فشنگ معمولی، یک عدد فشنگ رسام در خشاب یا نوار فشنگ بارگذاری می شود ) که به آن رسام چهار به یک گفته می شود. رهبران جوخه تعدادی گلوله رسام را در خشاب اسلحه خود بارگذاری می کنند یا حتی از رسام ها صرفاً برای علامت گذاری اهداف برای شلیک سربازان خود استفاده می کنند. رسام ها نیز گاهی به عنوان دو یا سه فشنگ در انتهای خشاب قرار می گیرند تا به تیراندازان هشدار دهند که سلاح هایشان در حال خالی شدن است. در طول جنگ جهانی دوم، هواپیماهایی که مسلسل های ثابت یا توپ های نصب شده داشتند، گاهی تعدادی گلولهٔ رسام در انتهای نوار فشنگ مهمات خود اضافه می کردند تا به خلبان هشدار دهند که مهمات تقریباً تمام شده است. با این حال، این عمل به طور مشابه به دشمنان هشدار می داد که مهمات دشمنان آنها تقریباً تمام شده است، اگرچه بیشتر اوقات، کل جعبه نوار تیر به صورت چهار به یک، هم بر روی اسلحه های تهاجمی ثابت و هم بر روی تفنگ های دفاعی انعطاف پذیر قرار می گرفت تا به کاهش مشکلات توپچی هوایی کمک کند. مهمات رسام در اکثر هواپیماهای جنگ جهانی دوم، به استثنای جنگنده های شبانه که باید می توانستند قبل از اینکه دشمن متوجه حضورشان شود، حمله کرده و بدون اینکه موقعیت مکانی خود را به توپچی های دفاعی دشمن لو بدهند از موقعیت خارج شوند، بسیار رایج بودند. ایالات متحده آمریکا به شدت به مهمات رسام برای مسلسل های دفاعی ام۲ برونینگ بر روی بمب افکن های سنگین خود مانند کانسالیدیتید بی - ۲۴ لیبراتور متکی بود.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفهنگام استفاده، رسام ها معمولاً به عنوان هر پنجمین دور در نوار فشنگ مسلسل بارگذاری می شوند ( بعد از چهار عدد فشنگ معمولی، یک عدد فشنگ رسام در خشاب یا نوار فشنگ بارگذاری می شود ) که به آن رسام چهار به یک گفته می شود. رهبران جوخه تعدادی گلوله رسام را در خشاب اسلحه خود بارگذاری می کنند یا حتی از رسام ها صرفاً برای علامت گذاری اهداف برای شلیک سربازان خود استفاده می کنند. رسام ها نیز گاهی به عنوان دو یا سه فشنگ در انتهای خشاب قرار می گیرند تا به تیراندازان هشدار دهند که سلاح هایشان در حال خالی شدن است. در طول جنگ جهانی دوم، هواپیماهایی که مسلسل های ثابت یا توپ های نصب شده داشتند، گاهی تعدادی گلولهٔ رسام در انتهای نوار فشنگ مهمات خود اضافه می کردند تا به خلبان هشدار دهند که مهمات تقریباً تمام شده است. با این حال، این عمل به طور مشابه به دشمنان هشدار می داد که مهمات دشمنان آنها تقریباً تمام شده است، اگرچه بیشتر اوقات، کل جعبه نوار تیر به صورت چهار به یک، هم بر روی اسلحه های تهاجمی ثابت و هم بر روی تفنگ های دفاعی انعطاف پذیر قرار می گرفت تا به کاهش مشکلات توپچی هوایی کمک کند. مهمات رسام در اکثر هواپیماهای جنگ جهانی دوم، به استثنای جنگنده های شبانه که باید می توانستند قبل از اینکه دشمن متوجه حضورشان شود، حمله کرده و بدون اینکه موقعیت مکانی خود را به توپچی های دفاعی دشمن لو بدهند از موقعیت خارج شوند، بسیار رایج بودند. ایالات متحده آمریکا به شدت به مهمات رسام برای مسلسل های دفاعی ام۲ برونینگ بر روی بمب افکن های سنگین خود مانند کانسالیدیتید بی - ۲۴ لیبراتور متکی بود.
wiki: مهمات رسام