noumenon

اما این واژه ها ( اولی مفرد و دومی جمع ) بصورت های تفکیکی: nou men on و nou men a با توضیح کوتاه و فشرده به شرح زیر؛ nou با تلفظ نوّ ( نوو ) در زبان قوم ماد و کردهای امروز ایران معادل عدد نُه به زبان قوم پارس و در زبان فارسی فرابستان، باستان و امروز بوده و میباشد و men با تلفظ مِن در اصل و ریشه به شکل man بوده با تلفظ مَن یعنی ضمیر اول شخص مفرد در زبان فارسی و on با تلفظ اون به معنای او، ضمیر سوم شخص مفرد و حرف a در پایان واژه ی جمع با تلفظ آ، حرف اول کلمه ی آسمانی.
لذا این واژه ها به معنای ؛ نُه من های او ( هر فرد انسانی ) و نُه من های آسمانی، به احتمال قریب به یقین از طریق بازی کردن با حروف و اعداد ساخته شده و از دیدگاه واژه سازان ماهر و خبره در میدان ناپیدای بازی کابلا با مرجعیت غیبی و نامعلوم، اشاره به من های دهگانه ی ملکوتی یا آسمانی هرکدام از افراد انسانی داشته؛ مشتمل بر ۵ منِ شاهانه و ۵ منِ ملکهانه، جملگی خودی و غیر بیگانه از هم، پاراپارادیزی، فرافردوسی یا بهشت برینی و جاودانه.
نُه تا از آنها در مقابل حواس پنجگانه ی بیرونی و درونی این عضو دنیوی ( تا زمانیکه کالبد، تن یا بدنش زنده است ) غیب و ناپیدا میباشند و یکی از آن نُه من های غیبی، نیمزوج ملکوتی یا آسمانی و جاودانه ی خاص و ویژه ی منِ همین فرد دنیوی میباشد با جنسیت معکوس ( شاه یا ملکه ) و هشت تای دیگر دوبدو با هم زوجند با ترکیبات ۴۰ درصد هترو ( چهار شاه و چهار ملکه یکدرمیان ) و ۴۰ درصد همو ( دو شاه و دو ملکه دو بدو ) .
نه تنها کانت فیلسوف بزرگ آلمانی در دوران روشنگری پسا رُنسانس، بلکه کلیه ی فلاسفه ی غرب چه ایده آلیست و چه ماتریالیست، چه نوومنولوژ ( یا نُه من شناس ) و چه فنومنولوژ ( یا پدیدار شناس ) نتوانسته اند در پشت پرده ی ظاهر حروفی این واژه ها، رمز عددی یا کد انسانی یعنی عدد ۱۰ را کشف و در یابند.
انسان امروز از طریق مطالعه ی کل معارف وحیانی، حدیثی و روائی آئینی و دینی و دیوان های قطور ادبی، شعری، عرفانی و کلیه ی آثار فلسفی، نه میداند که خود کجائی و کیست و چیست و نه میداند که این طبیعت ناچیزی فیزیکی چیست و نه میداند که طبیعت وسیع متافیزیکی چیست و کجاست و نه میداند که خدای حقیقی و واقعی کیست و چیست و یک نکته ی بسیار مهمتر از این نکات مهم اینست که نمیداند پس از مرگ چه اتفاقات یا رویدادهائی برایش رُخ خواهند داد و حتا از طریق این معارف هنگفت و گوناگون، با یقین و اطمینان و بدون شک و تردید های دکارتی نمیداند و یا نمیتواند بداند ( و یا نمیخواهد بداند ) که قبل از بسته شدن نطفه ی کالبد، جسم، تن یا بدنش در رحم مادر، نفس مجرد یا من اش در قالب یک نقطه ی بی بُعد هندسی در نفس یا من واحد، مطلق و بیکران پروردگارش یعنی خدای حقیقی و واقعی ( و نه خدای کلمه ای دینی با الفاظ و نام های گوناگون در زبان های مختلف بشری که فقط در زبان و خط از موجودیت برخوردار ست و در خارج از آنها هیچگونه مصداق و مثال بیرونی ندارد، به این معنا که از هیچ نوع موجودیت دیگری چه عینی و چه غیبی برخوردار نمیباشد و درست به همین علت و دلیل کلیه سعی ها و کوشش های برهانی و استدلالی فلاسفه و الاهی دانان در اثبات وجود این نوع خدا در اعصار گذشته و حال و آینده همیشه با شکست مواجه بوده و هست و خواهد بود ) در حالت برزخ یعنی در خواب سنگین، ژرف و شیرین به سر میبرده و بموزات آن از مشاهده و تجربه ی عشق و زندگی روئیایی در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، اعتدال و نظم و هماهنگی و در نهایت کمال سلامتی و صلح و صفا، لذت و شادی و شادابی، آزادی و بازی و عدالت و اخلاق نیکو و برابری و. . . بهمراه ثروتمندی، توانائی، دانائی، هنرمندی، هوشمندی و دانش کامل با کمیت و کیفیت بهشت برین برخوردار بوده و پس از مرگ تن یا بدنش، دوباره از آن رویاهای شیرین و لذت بخش برخوردار خواهد گردید.
بخش وسیع غیبی، برزخی و متافیزیکی در محتوای هرکدام از گیتی ها، کیهان ها و یا جهان های متناهی، مساوی، موازی و بیشمار، دقیقا شش برابر بخش واقعی، عینی و فیزیکی میباشد به اضافه ی بخش متافیزیکی خود این دنیای فیزیکی که هنوز به ظهور و پیدایش و کثرت نرسیده و با یقین و اطمینان و بدون شک و تردید تا زمان وقوع مهبانگ بعدی، بطور کامل به ظهور و پیدایش و کثرت خواهد رسید و آنهم فقط روی یک پله با یک درجه ی تکاملی.