برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
شبکه مترجمین ایران

مرگ

/marg/

مترادف مرگ: ارتحال، درگذشت، حتف، رحلت، فوت، مردن، منون، موت، میر، وفات، اجل، زوال، فنا، نابودی، نیستی، هلاک

متضاد مرگ: هستی، حیات
مرگ
فوت
مرگ از غصه
دق
مرگ موش
سم الفار
مرگ ناگهانی
اجل معلق
مرگ و فنا
فوت
مرگ و مردن
ماسک
مرگ و موت
ممات
مرگ و میر چهار پایان
یوت
مرگ و نیستی
هلاک
مرگ و وفات
ممات
مرگ | موت
وفات
این بیماری عامل اصلی مرگ و میر در میان مبتلایان به ایدز در سراسر جهان است
سل
برادر مرگ است
ترس
بعد از مرگ سهراب چه سود؟
نوش دارو
بیماری مرگ سیاه
طاعون
خالق اثر مرگ دستفروش
ارتورمیلر
در اثر صدمات و مشکلات به مرگ خود راضی شدن
از جان خود سیر شدن
عامل مرگ آرام
مونوکسیدکربن
عد از مرگ سهراب چه سود؟
نوشدارو
نویسنده آلمانی و خالق مرگ در ونیز
مان
برادر مرگ
ترس, کران
برادر کوچک مرگ
ترس
بیماری مرگبار
وبا
پرتو مرگبار اتمی
الفا
جوانمرگ
ناکام
جوانمرگ | بی بهره
ناکام
درجه عالی مرگ
شهادت
درخت مرگ
دار
زمان مرگ
اجل
طوفان مرگباری در آمریکا
کاترینا
مجازات مرگ
اعدام
مقاومت کردن تا سر حد مرگ
تا پای جان ایستادن
نابودی و مرگ
فنا
نوعی بیماری مرگبار
وبا
هلاکت و مرگ
ردی
هنگام رسیدن مرگ
زلال
هنگام مرگ
اجل
از بازیگران فیلم قطار مرگ
,,,,,,,
از بازیگران مرد درشت جثه و اکشن کار سینمای آمریکا که پیش از این پلیس بوده و فیلمهای فراتر از قانون | جان سخت | روی زمین مرگبار و••• را در کارنامه دارد
استیون سیگال
Hani
جدا شدن روح از بدن
افشین
اجق
علیرضا فرزین خانثاه
یوت
Amin
Dead
فاطمه رجبی
مرگ را میتوان چنین تفسیر کرد: بازگشت رو و حیقت آدمی به جای که به آن تعلق دارد
مرگ یعنی : ستاندن کامل چیزی : بنابر این حقیقت مرگ : ستاندن کامل روح و انتقال آن به جابگاه حقیقی آن است
بن
deathبه معنای مردن و ingیعنی در حال جان کندن وdead یعنی مرده گذشته از مرگش
قندی
ناصر خسرو:
ترسیدن مردم ز مرگ دردیست
کان را جز از علم دین دوا نیست.
و به همراه دو بیتی های بسیار زیبای دیگر از حکیمان، ادیبان ، شاعران و عارفان بزرگ فارسی زبان . مرگ تجربه ای است که فرد تجربه کننده آن تجربه، دیگر قادر نخواهد بود که آن تجربه را برای دیگران تعریف کند.
زندگی هر فرد انسانی محدود است بین لحظه بسته شدن نطفه در رحم مادر و لحظه فرا رسیدن اجل و مرگ. تولد و مرگ یک دوقطبی نوسانگر را تشکیل می دهند و این دو قطب به طور جاودانه به همدیگر متصل اند و هرگز از همدیگر جدا ناپذیر. هر نوسانی همراه یک موج می باشد و هر موجی دارای فراز و نشیب، پستی و بلندی. علاوه بر آن هر موجی دارای یک زمان معین می باشد که آنرا پریود مینامند. این پریود برابر است با طول زندگی. موج تولد و مرگ با فرا رسیدن لحظه مرگ فنا نمی گردد بلکه نوسان خود را ادامه میدهد و آن به این معنا که زندگی از بین نمیرود بلکه دوباره آغاز میگردد. دو قطب های این نوسانگر جاودانه نمیتوانند جدا از هم وجود داشته باشند. اگر چنین باشد موج تخریب خواهد شد و پس از آن نوسان دیگری صورت نخواهد گرفت. تاکنون بخش وسیعی از جوامع بشری فقط از طریق معارف دینی، حکمی و فلسفی، ادبی و شعری و عرفانی پدیده مرگ و زندگی بعد از مرگ را مورد بررسی قرار داده است و مفاهیم و کلماتی از قبیل : جهان باقی ؛ عالم ملکوتی ؛ عالم برزخ و آخرت ؛ عالم ماوراءالطبیعه؛ جدایی و پرواز روح ، روان و جان از جسم و تن را خلق نموده است. دین معتقد است که این اطلاعات از طرف خداوند به پیامبران در قالب وحی ابلاغ گردیده است. اما علم عصر جدید در بخش کیهان شناسی حدود یک قرن است که مارا با یک حقیقت یا یک تصویر جدید از حقیقت آشنا نموده است. این تصویر علمی هنوز کامل نگردیده و جهت تکمیل آن نیاز به آوردن یک دین جدید و یک پیامبر نو در پس پیامبر اسلام نیازی نیست. تا این تصویر کامل گردد و به یک اعتقاد علمی تبدیل شود و جایگزین ادیان فعلی گردد، شاید هزاران سال دیگر طول خواهد بکشید. اما تا آن زمان با صبر و حوصله می توان به موازات سعی و کوشش علم تجربی، از طریق مدل سازی خیالی سعی کرد که این نظریه علمی را قبل از نتیجه گیری نهائی تجربی، به کمال رساند. از طریق معارف ادیان ابراهیمی با کلمه دیگری هم آشنا می باشیم که " معاد " باشد. این ادیان در بررسی مفهوم و معنا و حکمت معاد از طریق آیات و روایات و احادیث به این باور رسیده اند که کلمه معاد به معنای باز گشت به زندگی می باشد که فقط از راه برپایی روز قیامت میسر میگردد و راه دیگری وجود ندارد. لذا طبق قول ناصر خسرو، دوا و داروی دیگه ای غیر از معرفت دینی جهت مداوای ترس از مرگ وجود ندارد. این نتیجه گیری زمانی حاصل گردیده است که نظریه علمی مه بانگ هنوز در افکار و اندیشه انسان زاده نشده بود. هندوان باستان وجود داشتن زنجیره تولد و مرگ را کشف کرده بودند، اما به علت پایین بودن سطح آگاهی علمی و اندک بودن شناخت تجربی نتوانسته اند که آنرا به کمال برسانند و از طریق جدایی روان از بدن و سرگردانی آن بعد از مرگ و حلول آن به بدن موجودات دیگر سعی کرده اند در پایان به سرگردانی آن پایان دهند و آنرا به حالت موشکا و نیروانا برسانند تا آن طفلک بتواند پس از حیرت و سرگردانی طولانی مدت به آرامش کامل برسد. تعبیر صحیح کلمه معاد عبارت است از زنجیره تولد و مرگ. خود کیهان به عنوان یک کل متناهی در وجود نامتناهی خداوند، در حال نوسان میباشد و دارای یک طول موج با یک پریود معین است. این موج کیهانی دارای دو نیم موج میباشد که یکی را فاز انبساط و دیگری را فاز انقباض میتوان نامید. این دو نیم موج با هم برابر می باشند و علم کیهان شناسی تاکنون نتوانسته است که مقدار این دو نیم موج را محاسبه و تعیین نماید، اما در آینده های دور دستی موفق به محاسبه و تعیین آن خواهد شد. من خودم در این زمینه جهت آرامش و قانع نمودن کنج کاوی روحی، عمر کیهان را ۹۰ میلیارد سال تخمین زده ام و این تخمین علمی نیست بلکه حدس و گمان خیالی. طبق این تخمین خیالی، کیهان پس از لحظه تولد ۴۵ میلیارد سال منبسط خواهد شد و پس از آن نیم موج انقباض آغاز خواهد شد و تا لحظه مرگ کیهان ۴۵ میلیارد سال دیگر خواهد گذشت. این موج با فرا رسیدن لحظه مرگ کیهان نابود و فنا نمیگردد بلکه نوسان خود را از نو آغاز میکند. بنابر این زنجیره تولد و مرگ انسان خارج از زنجیره تولد و مرگ کیهان نمی تواند وجود داشته باشد. سیر و سلوک و تغییر و تحولات و زندگی کیهان ، سیر و سلوک، تغییرات و تحولات و زندگی خود خداوند است، البته نه تمام وجود خداوند بلکه ذره ای متناهی در پهنه وجود نامتناهی خداوند. غیر از این جهان ، جهان های بیشمار دیگری هم وجود دارند که هرکدام از آنها ذرات محدود و متناهی از وجود خداوند می باشند و همگی دارای یک شکل و یک محتوا می باشند. سیر و سلوک انسان به سمت و سوی سعادت اخروی و سرحد کمال، فقط به همراه سیر و سلوک خود کیهان در قالب یک کل متناهی میسر و امکان پذیر است و نه جدا شدن از آن پس از مرگ تن، مثل پرنده ای که از قفس آزاد گردیده باشد، به پرواز در آید و سوی جهان باقی و یا عالم برزخ و آخرت پر بکشد و بدن و طبیعت را تک و تنها و بی سر پرست پشت سر خود برای دیگران باقی بگذارد. فاصله زمانی بین لحظه مرگ و لحظه تولد در عالم بعدی برای همه انسان ها برابر با طول عمر کیهان می باشد و طول عمر کیهان برابر با فاصله زمانی بین وقوع دو مه بانگ متوالی که برابر است با طول زمان ابد فعلی. پس از مرگ بدن، ضمیر خودآگاه بطور کامل مختل میگردد و متعاقب آن درک گذر زمان دیگر غیر ممکن میگردد، لذا چه یک ثانیه و چه میلیارد ها میلیارد سال شمسی یا قمری،هردو برای یک انسان فوت کرده به لحظه کوتاه تبدیل خواهد شد. این فاصله طولانی فقط از دیدگاه زندگان بسیار دراز به نظر میرسد و نه برای مردگان. به این نکته بهتر است توجه داشته باشیم که در پشت سلسله تولد و مرگ کیهان و به همراه آن در پشت زنجیره تولد و مرگ انسان، اصل دینی سیر و سلوک به سوی کمال و اصل علمی تکامل نهفته است و یک تکرار خسته کننده جاودانه نیست. عوالم بعدی در سطوح عالی تر و کمال یافته تری از سطوح عوالم قبلی به ظهور خواهند رسید. این حقیر بر این باور است که با بریدن از تعلقات زندگی دنیوی، انسان نمیتواند به شناخت خویشتن و خداوند نائل گردد بلکه از طریق غرق شدن در تعلقات زندگی دنیوی. زندگی دنیوی ، زندگی خود خداوند است و از اصالت کمتری از زندگی ملکوتی نمی باشد. اگر زندگی ملکوتی برای خداوند، زندگیِ زندگی ها و عالی ترین نوع زندگی بود، آنگاه خداوند متعال دل به شنا کردن در اقیانوس زندگی دنیوی نمی داد. خداوند از زندگی دنیوی لذت هایی را میبرد که در زندگی ملکوتی غیر قابل تجربه بوده اند. به قول عارف و حکیم و شاعر بزرگ مولانا : کَی از مردن کم گردیدم. البته طوریکه میدانیم جان مبارک جلال هم اکنون در عالمی زندگی میکند که وصف آن در طول زندگی آن بزرگوار در وهم نمی گنجید. اما امروز با خیال راحت و کمال اطمینان باور داشته باشیم که در لحظه فرا رسیدن اجل مرگ، هیچ چیزی از تن جدا نمی شود، نه روح، نه روان و نه جان. غیر از بدن و طبیعت، چیزی که باقی میماند، هویت فردی، خانوادگی و اجتماعی انسان است که در ذهن خداوند بطور جاودانه ثبت و ضبط گردیده و هیچگاه از بین نمیرود.
در پایان اعتراف میکنم که با این تصویر و این باور خیالی علمی ترس ام از مرگ کمتر نشده است.
هدف و معنا و مفهوم زندگانی انسانی رسیدن به درگاه خداوند و بوسیدن درگاه و زیارت لقاالله و به آغوش کشیدن محبوبِ محبوبان نیست بلکه از راه توالی زندگی ها، شناخت مطلق خویشتن و به همراه آن شناخت مطلق خداوند می باشد، زیرا کیهان هم درگاه و هم خود خداوند است و ما انسان ها هم جزئی از کل متناهی کیهانی در بطن و باطن کل نامتناهی خداوندی. برخلاف جهان بینی ارزشمند عرفانی مولانا، ما انسان ها نَی نیستیم که از نیستان ملکوتی بریده باشیم و در قفس تن دنیوی در آمده باشیم، بلکه همیشه در وجود خداوند بوده ، هستیم و خواهیم بود. ما به همراه خداوند فقط حالت ملکوتی را رها کرده ایم و نه اینکه از آن جدا شده باشیم.معراج کیهان و به همراه آن سفر انسان به سوی حالت اولیه ملکوتی در چهار چوب ثابت و پایدار جهان ها صورت می پذیرد و نه بیرون از آنها. هرکدام از ما از لحاظ عددی بینهایت می باشیم و در همه جهان ها همین زندگی دنیوی را تجربه میکنیم و با همین واقعیت و طبیعت سر و کار داریم. همین خورشید، همین ماه و ستارگان. در عصر بسیار دور دستی که خورشید به همراه اهل و بیت اش یا سیارگان منظومه شمسی و اقمار یا ماه های آنان به درون سیاه چال مرکزی کهکشان را شیری سقوط کند، قبل از آن چهار سیاره سنگی نزدیک به خورشید به درون خورشید سقوط خواهند کرد و قبل از آن روی کره زمین نه تنها آب اقیانوس ها به جوش خواهد آمد بلکه تمامی آب های روی زمین به بخار تبدیل خواهند شد و قطره ای آب باقی نخواهد ماند. به همراه آن کوه ها نه تنها متلاشی بلکه همگی ذوب خواهند شد و پس از آن کره زمین به شکل یک رودخانه بزرگ مملو از مواد مذاب به درون اقیانوس آتشین خورشید سرازیر خواهد شد و الا آخر. نترسید، جای هیچگونه ترسی نیست این صحنه وحشتناک که نشانه های پایان زمان باشد، حدود چهار و نیم میلیارد سال دیگر به وقوع خواهد پیوست و پس از آن عمر کیهان فرا نمیرسد بلکه فقط تمدن و فرهنگ افول خواهد کرد. تا پایان زمان که مسیح و پیامبر اسلام از تعیین نمودن آن ناتوان بودند، حدود ۷۶ میلیارد سال دیگر باقی مانده است.
روشنک
تصور ما انسان ها این است که مرگ قطب مقابل زندگی است و یک روز بر قطب زندگی غلبه خواهد کرد. این تصویر اشتباه می باشد. تصویر صحیح این است که قطب مرگ در مقابل قطب تولد قرار دارد و خود زندگی پدیده ای است جاودانه که بین این دو قطب همیشه ظاهر و پنهان و پنهان میگردد نه اینکه فنا پذیرد. موج زندگی در لحظه مرگ تخریب نمیشود بلکه فقط در مقابل دید زندگان محو میگردد و ناپدید می شود. با تولد بعدی برای مدتی دوباره در مقابل دید زندگان ظاهر میگردد و با مرگ بعدی دوباره در مقابل دید زندگان قایم میشود. اگر تولد وجود نداشت مرگ هم نمی‌توانست وجود داشته باشد و اگر مرگ نباشد تولد هم نمیتواند وجود داشته باشد. حتا نظم های غیر زنده هم دارای تولد و مرگ می باشند. خود زندگی دارای قطب متضاد نمی باشد. یا میتوان گفت که دو قطب زندگی ظهور و محو میباشند و نه وجود و عدم وجود. قطب محو در پشت و بطن واقعیت ناپدید می شود و نه اینکه معدوم و نیست شود. زندگی یک پدیده معنوی است و نه مادی و روحی. ابزار سخت افزاری مادی و نرم افزاری روحی و روانی فقط شرائط و مقتضیات ظهور و محو آن را موجب میشوند و نه خلق و انهدام آنرا. ترس از مرگ را خداوند در وجود انسان گذاشته است که تا حد امکان حافظ حیات خویش باشد.
آیلین
مرگ یعنی مُردن
علی باقری
مرگ: در پهلوی با همین ریخت و همچنین به شکل مرگیه margīh کار برد داشته است.
((برو تاختن کرد ناگاه مرگ ؛
نهادش ، به سر بر ، یکی تیره تَرگ.))
(نامه ی باستان ، جلد اول ، میر جلال الدین کزازی ، 1385، ص 216.)
حمیدرضا دادگر_فریمان
ممات،ارتحال، درگذشت، حتف، رحلت، فوت، مردن، منون، موت، میر، وفات، اجل، زوال، فنا، نابودی، نیستی، هلاک
ستوده مه تابیان
با عرض سلام و تقدیم احترام،
چندیست که یک فکر ذهنم را به خود مشغول داشته است و سوالاتی برایم مطرح نموده است که این حقیره ناچیزه پاسخی هایی روشن و آرامبخش روح و روان را در این زمینه تاکنون نیافته ام. شاید از این طریق خواننده ای گرامی توانست پاسخی به سوالاتم بدهد و مرا از تنهایی در پاسخ گویی برهاند. بزرگان دین و دیانت با اتکا به آیات و روایات و احادیث نبوی و اولیا و معصومین یکی از مواقف و منزلگاه های سفر آخرت را در یافت نامه اعمال می پندارند و به آن باور دارند. در این رابطه سوالی که برایم مطرح است این است که مرحوم پدرم در زندگی دنیوی چَپِل یا چپ دست بود، طوریکه بیشتر کار ها را با دست چپ انجام میداد و دست راست اش نقش دست چپ راست دست ها را بازی میکرد و انسان موئمن و درست کاری بود. حال میخواهم بدانم و مطمئن باشم که آیا نامه اعمال نیک اش در آن منزلگاه به کدام دست اش تعلق میگیرد؟ سول دومم این است که اگر مقدار صواب و گناه یک فرد بطور کامل با هم برابر بودند و مثل کفه های ترازو میزان در یک سطح بودند آیا آن فرد روی پل صراط که پهنای آن به باریکی مو و برندگی آن مثل لبه تیز شمشیر است خواهد ایستاد و راه عبور دیگران را سد خواهد کرد؟ در یکی از احادیث نبوی پیامبر اسلام به ولی خویش علی ابن ابو طالب فرموده است که در روز قیامت هردوی آنان با جبرئیل روی پل خواهند ایستاد و عبور عابرین از طریق کسب رخصت از آن بزرگواران صورت خواهد گرفت. قرن ها قبل از بیان و تحریر این حدیث ، مسیح به شاگردان و پیروان خود فرموده است که انسان تنها از طریق وی میتواند به آسمان و پیشگاه پدر راه یابد. سوالم در این رابطه این است که آیا حدیث نبوی یک تقلید و اقتباس از کلام مسیح می باشد؟ در مورد اندازه پل صراط تنها به پهنای آن اشاره شده است ، اما آیا دارای طول و ارتفاع هم می باشد؟ به عنوان مثال طول پل صراط چند فرسنگ میباشد و چقدر از شعله سوزان آتش جهنم که زیر آن است فاصله دارد ؟ و از همه مهمتر اینکه محتوای نامه اعمال تعیین کننده سرنوشت نهایی انسان می باشد و در این رابطه اینکه پس از دریافت آن چه لزوم و نیازی هست که با در دست داشتن آن افراد انسانی از روی پل صراط هم عبور کنند؟ آیا این عمل نشان دهنده این حقیقت نیست که محتوای نامه اعمال به تنهایی سرنوشت نهایی را به روشنی تعیین نمیکنند و به آزمایش دیگری نیاز مند می باشند ؟ اگر نامه اعمال مرحوم پدرم در روز قیامت به دست چپ اش تعلق بگیرد، امیدوارم که همسایگان و آشنایان در نگاه اول اورا گناه کار نه پندارند از اینکه به چپل بودن او آگاه نبوده اند. در پایان سوال آخرم را طرح میکنم که آیا در سفر آخرت حتما و بطور گریز ناپذیر راه دیگری غیر از برپایی روز قیامت و عبور از دادگاه عدل الاهی تاکنون در اندیشه انسان به ظهور نرسیده است که بتواند اندیشه انسان را به حقیقت برتر یا بنیادی تری از معارف وحیانی و دینی رهنمون شود ؟ به عنوان مثال سوار بودن انسان در طی سفر آخرت بر امواج حاصل از نوسانات متوالی انبساط و انقباض کیهانی که تاکنون فهم و عقل انسان به آگاهی از وجود این مرکب ره نورد نرسیده است. در پایان پیشاپیش از پاسخگویی خوانندگان گرامی سپاسگزارم.
مترجم
مرگ یعنی مردن،آب به آب شدن (ضرب المثل).
اینگونه میپندارم: پایان زندگی دنیوی وتازه شروع شدن زندگی اصلی؛زندگی که همه سرنوشتشان،همین است.بهره بردن از توشه فراهم شده درزندگی دنیوی (یعنی کارهایی که برای زندگی اخرت کرده ایم)وشاید مجازات شدن.(عدل وحساب دقیق خداوند)
نکته کوچک �همین نظرات شمادر دیکشنری،خودش پاداشهایی به حساب خدا دارد،چون اگردرست باشندودروغ نباشند،میتواننددرزندگی،برای کاربران این دیکشنری،مفیدباشند!
باتشکرازشما که خواننده این مطلب بودید.
پارک جیمین
مرگ یعنی جدا شدن روح از بدن. جدا شدن دو ترکیب مهم که نسان برای به کار افتادن تمام نقاط بدن لازم است.
Sarya
خوشبختی بدون بیداری
اکبر روشنی
مرغ در زبان ملکی گالی بشکرد
لی لی
مرگ و تولد همزاد همدیگر اند . و بدون همدیگر نمی توانند وجود داشته باشند. همیشه یکی از آنها در پشت دیگری قایم است، گویا با هم قایم موشک بازی می کنند. انگار در یک مسابقه بی پایان دوندگی به سر می برند. در فاصله زمانی که یکی از آنها در حال دویدن است و بطور کامل از نفس نیفتاده است ، دیگری بهمراه او در خواب به سر می برد و خواب زندگی و دوندگی می بیند. ما انسان ها همیشه حیات پس از تولد را می بینیم و تجربه می کنیم و از حیات پس از مرگ غافلیم. درست همانطور که حیات پس از تولد وجود دارد، حیات پس از مرگ هم وجود دارد. زیرا این دوقلو جدا ناپذیر از هم می باشند. همیشه یکی از آنها دیگری را می زاید. و در پشت هر زایشی یک حیات نهفته است. از دیدگاه علمی تولد و مرگ های بیشمار افراد انسانی تنها به همراهی و همگامی با تولد و مرگ های بیشمار کیهانی امکان پذیر و میسّر می باشد و نه از طریقی دیگر. سم سرای اجزاء بطور جداگانه و مستقل از سم سرای کل مطلقا امکان ناپذیر و نا میسّر. سم سرا ( گاهی اوقات با تلفظ سم سارا : samsara ) در زبان سانسکریت به معنای زنجیره یا چرخه های تولد و مرگ می باشد. از این به بعد میتوان به زبان انگلیسی cosmical samsara و یا the samsara of universe را هم به آن افزود ، که داستان قدیمی دینی اصلاح گردد.
نن سی
یک اصل یا یک قاعده بنیادی حرکت هستی که به خاطر سپردن آن بسیار سهل و آسان می باشد :
تولد دوباره کلیه افراد انسانی و موجودات زنده و غیر زنده و کلیه نظم و سامان های محدود و جزئی در پهنه کیهان بدون تولد دوباره خود کیهان مطلقا محال و غیر ممکن می باشد. این اصل و قاعده مشمول حال دو انسان شریف و بزرگوار و سرشناس با نام های ایسا و مهدی هم میشود. علاوه بر این قاعده یک حقیقت دیگر را هم میتوان به سهولت به خاطر سپرد و آن اینکه خمیر مایه ساختاری هستی یک واحد یگانه و منحصر به فرد و مطلق می باشد که همیشه سه جنبه ظهوری دارد و این سه جنبه عبارتند از ماده - روح - روان.سه جنبه این خمیر مایه واحد تثلیثی بطور مطلق جدا ناپذیر از همدیگر بوده و هستند و خواهند بود، اما قابل تبدیل شدن به همدیگر. این خمیر مایه دو حالت سر حدی دارد: یکی واقعیت محض و غیبی و دیگری واقعیت واقعی و عینی. و این دو حد از هم جدا نیستند بلکه اجین در هم اند. لذا آنسوی مرگ همین زندگی و واقعیت عینی خواهد بود در سطحی دیگر و با کیفتی دیگر با نفوس یا خویشتن های دیگر . ظهور یکی دیگر از خویشتن های دهگانه افراد انسانی.


نام نویسی   |   ورود
پارچه گرامی