کینه گه

لغت نامه دهخدا

کینه گه. [ ن َ / ن ِ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) کینه گاه. میدان جنگ. رزمگاه. عرصه کارزار :
به پیش نیاکانْت بسته کمر
به هر کینه گه با یکی کینه ور.
فردوسی.
زمانی نکرد او یله جای خویش
بیفشرد بر کینه گه پای خویش.
فردوسی.
همه نامداران شمشیرزن
بر این کینه گه بر شدیم انجمن.
فردوسی.
خنک آنکه بر کینه گه کشته شد
نه از ننگ ترکان سرش گشته شد.
فردوسی.
و رجوع به کینه گاه شود.

فرهنگ فارسی

کینه گاه ٠ میدان جنگ ٠ رزمگاه ٠ عرص. کارزار ٠

پیشنهاد کاربران

به قلب اندر اورند مهران به پای
که در کینه گه داشتی دل به جای
✏ فردوسی
کینه گاه
محل جنگ
محل نبرد
بپیش نیاکانت بسته کمر
بهر کینه گه با یکی کینه ور
✏ �فردوسی�