کیز

اَرزَنَق: نام یک جایی در آذربایجان است که نگارش درست آن اَرزَنَگ است یعنی کوچک ولی با توانندی بسیار بالا. این واژه از بون اَرزَنیتَن ( اَرزَن - ) به معنی بسیار توانمند کردن می آید و ارزن دانه کوچک با توان بسیار برای رویش و آفرینش گیاه کامل است که دانه های بسیار دارد. در ایران پیش از اسلام، از نام گیاهان و جانوران ولو حتی جانوری مانند مار به نیکی نگریسته می شد و برای نمونه ارزن نماد کوچکی و پستی و خواری شمرده نمی شد و مار در واژه مارال دیده می شود که به معنی خوش خط و نگار ( صفت دختران و بانوان ) است و مارالان هم نام جایی در تبریز است
آذربایجان، که پیشتر از یورش بیگانگان عرب و مغول با الفبای پارسی پهلوی آدورپایگان، آتورپاتکان و . . . نوشته می شود و آتر و آدور همان آذر یا آتش هستند که امروزه آذر نام یک ماه از سال هم هست.
ریجار: در زبان پارسی پهلوی به نوعی ترشی گفته می شده است که امروزه در زبان عربی به ریصار معرب شده و جمع مکسر هم دارد، رواصیر.
نام یکی از یاران بابک خررمدین آذین بود ولی ما در زبان پارسی پهلوی حرف ذ را نداریم و نام او به احتمال بسیار آدین نوشته می شد.
کافیست که هوشمندانه به فیلم نسیمی شاعر آذربایجانی ایران زمین نگاه کنید تا ببینید چگونه اتحاد شوم متجاوزین تیمورخان مغول و خودفروختگان به متجاوزین دیروز این چکامه سرای مبارز را زنده زنده پوست از تنش جدا می سازد! نسیمی شعرش را به زبان مغول زده و عرب زده سروده چون او پس از حمله اعراب و چنگیز در بدبختی بزرگ شده و در جوانیش هم دچار تیمورخان لنگ مغول تبار و دژم اندیشان عرب زده شده است ولی او نه در بند این است و نه دربند آن. او بنده عشق به مردم و میهن خود است. اکنون هم بابک خررمدین را بی بیک می کنند تا از او تورک متجاوز به کشورمان را بتراشند و این بار دژم اندیشان مغول زده را داریم که نمی اندیشند که بی بیک کجا و خررمدین پارسی پهلوی کجا؟!!! تازه دشمنان او چه ایرانیان عرب زده و چه اعراب، نام او را بابک و البابک خوانده و نوشته اند و روشن نیست که این خرده فروشان مرز و بوم مادری از کجا بی بیک را به او وصله می زنند تا پهلوانی را که به عشق ایرانشهر ساسانی خود را بابک نامیده بود را تورک مغول بشناسانند؟!!! شما تورک مغول تبار نیستید و زبان مادری راستین ما زبان مادری ما تورکی نیست چون ما تورک نیستیم. واره دوگی ( برنج ) در کشوری که زمانی بخشی از ایران بود و برایش نام تورکیه را بریده اند، پیرینج گفته می شود و واژه دوگی واژه ای به زبان تاتار است و نه زبان من و تو و حتی نه زبان مادری مردم تورکیه! که نامش هم با نژاد مردمش همخوانی ندارد. اندامهای بدن ما مانند اَل ( دست ) نام پهلوی دارند. شما اَل را در اَلَک، و در نام اَلیگودرز ( اَل ی گودرز ) و در نام الیت در جنگل هیرکانی می بینید. پس زبان کشتارگران پدر و مادران و نیاکان خود و ویرانگران مرز و بوم خودتان را به ندانمکاری و بدبختی نستایید. در هیچ چیزی شتابزده کاری را انجام ندهید و خوب درباره آنچه درست می پندارید، درستی آزمایی کنید. دلشاد تندرست و سرفراز پیروز باشید.