کوروار

لغت نامه دهخدا

کوروار. [ کورْ ] ( ق مرکب ) مانند کور. چون نابینایان :
سوی شهر بی نیازی ره بپرس
چند گردی کوروار اندر ضلال.

ناصرخسرو.

ناخنی که اصل کار است وشکار
کوژ کمپیری ببرد کوروار.

( مثنوی چ رمضانی ص 258 ).

مانند کور . چون نابینایان

پس کوروار عذابی آن آدمی کُش را چندان به این سوی و آن سوی می کشاند.
( آیسخولوس، عبدالله کوثری )