کلاه وایکینگ

کارل اِمیل دوپلر، طراح لباس، سال ۱۸۷۶ در نخستین اجرای اپرای ریچارد واگنر به نام �حلقه ی نیبلونگ� در فستیوال بایرویت از این کلاه خود های شاخدار استفاده کرد. مروج دیگرِ این افسانه در قرن نوزدهم نقاش سوئدی، یوهان آگوست مالمستروم بود که از آن کلاه های شاخدار در به تصویر کشیدن حماسه های اسکاندیناوی استفاده کرد.
دوپلرِ طراح لباس، مالمسترومِ نقاش و دیگران شاید از کلاه خود های شاخداری که در عصر خودشان توسط باستانشناسان کشف شدند الهام گرفته باشند، کشفیاتی که بعدتر کاشف به عمل آمد از عصر وایکینگ ها هم قدیمی تر است یا شاید این هنرمندان متاثر از مورخان یونان و روم باستان باشند که اروپاییان شمالی را با کلاه خود های مزین به شاخ توصیف میکردند. پوشاک سر نه تنها حداقل یک قرن قبل از ظهور وایکینگ ها از مُد افتاده بود، بلکه شاید فقط برای مراسم خاص و فقط توسط کشیشان اسکاندیناوی و ژرمنی استفاده میشد.