کارلوویتز

بر جای نهاده بود. لذا، حسین پاشا کوپرولو تصمیم به صلح گرفت. با میانجی گری سفرای ویلیام سوم ( اورانژ ) ، کنفرانس صلح به خواست عثمانی در روستای کارلوفچه ( کارلوویتز ) در حوالی بلگراد ( شمال صربستان ) ، که به مرز عثمانی نزدیک بود، برگزار شد. در این کنفرانس نمایندگان عثمانی، هابسبورگ ( اتریش ) ، ونیز، لهستان، روسیه، بریتانیا و هلند حضور یافتند. مذاکرات چهار ماه به درازا کشید و در ۲۴ رجب ۱۱۱۰ قمری/ ۲۶ ژانویه ۱۶۹۹ میلادی پیمانی میان عثمانی از یکسو و هابسبورگ ( اتریش ) و لهستان از سوی دیگر منعقد شد که به پیمان کارلوویتز ( کارلوفچه ) شهرت دارد. پیمان کارلوویتز اوّلین پیمانی است که طبق آن دولت عثمانی مجبور شد مستملکات خود را به قدرتهای پیروزمند واگذار کند. در این پیمان بخش عمده سرزمین های مجارستان و والاشی به دولت هابسبورگ، اوکرائین و پودولیا به لهستان و برخی امتیازات ارضی به ونیز داده شد. مورخین پیمان صلح کارلوویتز را نقطه عطفی در تاریخ اروپا و سرآغاز واقعی سقوط عثمانی میدانند.