کاتارها

مبانی اعتقادی و الهیات
کاتاریسم بر پایه یک جهان بینی دوگانه انگار استوار بود که هستی را به دو قلمروی متضاد تقسیم می کرد:
ثنویت گرایی: کاتارها معتقد بودند که جهان روحانی و روح انسان توسط خدای نیک ( خالق عهد جدید ) آفریده شده، در حالی که جهان مادی، زمان و بدن انسان توسط موجودی شرور یا خدایی فرودست ( موسوم به �رکس ماندی� یا پادشاه جهان ) خلق شده است.
اسطوره شناسی سقوط: بنا بر این آموزه، ارواح انسانی در واقع فرشتگانی بودند که توسط شیطان فریب خورده و در کالبد مادی ( زندان تن ) گرفتار شده اند. هدف نهایی، رهایی از چرخه تناسخ و بازگشت به قلمرو نور بود.
نفی آیین های کلیسایی: کاتارها تثلیث، تجسد مسیح ( به معنای مادی آن ) و آیین های هفت گانه کلیسای کاتولیک ( مانند غسل تعمید با آب و ازدواج ) را مردود می شمردند و کلیسا را نهادی مادی و فاسد می دانستند.
ساختار اجتماعی و مناسک
جامعه کاتار دارای ساختاری دو سطحی بود:
برگزیدگان ( Perfecti/Parfaits ) : اقلیت زاهدی که پس از گذراندن دوره های ریاضت سخت و دریافت آیین کونسولامنتوم ( Consolamentum ) یا غسل تعمید روحانی، به مقام �کامل� می رسیدند. آن ها ملزم به تجرد مطلق، گیاه خواری و پرهیز از دروغ و خشونت بودند.
مؤمنان ( Credentes ) : بدنه اصلی پیروان که زندگی عادی داشتند اما از برگزیدگان حمایت می کردند و امیدوار بودند پیش از مرگ، با دریافت آیین تطهیر، به رستگاری برسند.
تاریخچه و افول
به دلیل گسترش سریع کاتاریسم و تهدید اقتدار کلیسای کاتولیک، پاپ اینوسنت سوم در سال ۱۲۰۹ میلادی فرمان جنگ صلیبی آلبیژوا را صادر کرد. این نبرد دو دهه به طول انجامید و با سرکوب خونین پیروان این آیین همراه بود. در ادامه، برای ریشه کن کردن بقایای این جنبش، نهاد تفتیش عقاید ( Inquisition ) ایجاد شد. با سقوط قلعه مونت سگور در سال ۱۲۴۴ و اعدام آخرین رهبران کاتار در اوایل سده چهاردهم، این جنبش از صحنه تاریخ حذف گردید.