چوغا

• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹

ریشه ی کلمه ی چوغه و چوغا نیز از مصدر چوغ یا جوغ به معنی پوشش می باشد.
در فرهنگ تات های خراسان شمالی به سقف خانه چُق گفته می شود.
کلمه ی چغ در آلاچیغ یا آلاچوغ نیز در حال استفاده می باشد.
در فرهنگ آذری زبان های ما به کاسه جوغن گفته می شود که حکمت حرف ن در آخر کلمه ی جوغن اشاره به گودی و پوشش از پایین را دارد. به گونه ای که در این رابطه کلمه ی چُغُّر اشاره به گودی را دارد.
از کلمه ی چوغ با ریخت جُغ در کلمه ی جغرافیا با ریخت أصیل تر آن جُغْریابیا به معنی مکان یابی در حال استفاده امروزی می باشد.
همچنین پرنده ی چُغُک به جوجه گنجشک گفته می شود که در داخل چوغ در حال مراقبت می باشد. در این رابطه پرنده ی گنجشک نوع نر آن می باشد و پرنده ی مموچک نوع ماده ی آن می باشد.