چوشیدن

لغت نامه دهخدا

چوشیدن. [ دَ ] ( مص ) مکیدن. ( جهانگیری ) ( برهان ) ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ) ( انجمن آرا ) ( فرهنگ نظام ). مکیدن و امتصاص نمودن. ( ناظم الاطباء ). در سنسکریت چوش بمعنی مکیدنست که در اردو چوسنا شده است. ( فرهنگ نظام ). مزیدن. میکیدن. چنانکه حجام شاخ را. ( یادداشت مؤلف ). در افغانستان امروز هم بجای مکیدن چوشیدن گویند: الملحان ؛ آنکه پستان شتر بچوشد تا آواز دوشیدن نشنوند. ضغیل ؛ بانگ چوشیدن حجام شیشه را. ( مهذب الاسماء ). رجوع به چوشدن و مکیدن شود.

فرهنگ فارسی

مکیدن، چوشدن هم گفته شده
( مصدر ) مکیدن .
مکیدن و امتصاص نمودن

فرهنگ معین

(دَ ) (مص م . ) مکیدن .

فرهنگ عمید

مکیدن.

پیشنهاد کاربران

بپرس