پیکند

لغت نامه دهخدا

پیکند. [ ک َ ] ( اِخ ) مقامی است از توران زمین. ( برهان ). رجوع به بیکند و فهرست ولف شود:
ز دریای پیکند تا مرز تور
در آن بخش گیتی ز نزدیک و دور.
فردوسی.
کنون نام گندژ به پیکند گشت
زمانه پر از بند و اورند گشت.
فردوسی.

پیشنهاد کاربران