په. [ پ ِه ْ ] ( اِ ) مخفف پیه. وزد. پی. شحم. دژپه. درپه : دولت بمن نمیدهد از گوسفند چرخ از بهر درد دنبه و بهر چراغ په.
خاقانی.
صد جگر پاره شد ز هر سویی تا درآمد پهی به پهلویی.
نظامی.
ای دریغا گر بدی پیه و پیاز په پیازی کردمی گر نان بدی.
مولوی.
رجوع به پیه شود. په. [ پ َه ْ ] ( اِ ) بلهجه طبری : پود، مقابل تار. په. [ پ َه ْ ] ( اِ صوت ) کلمه تعجب است. کلمه تحسین است بمعنی خوشا و حبذا و آن هنگام تحسین یا حیرت آمیخته بر زبان رانند و مکرر نیز گویند و آن بدل وَه است. ( آنندراج ). آفرین. به. کلمه ای که در هنگام شگفتی گویند؛ په په. به به. رجوع به په په شود. || آوائی که از دهان برآرند با دم زدن : کوه ، کیه ؛په گفتن کسی را تا بوی دهن او معلوم شود. ( منتهی الارب ). کهوب ؛ په کردن مست بر روی کسی. ( منتهی الارب ).
فرهنگ فارسی
کلمه تعجب وتحسین که درمقام شگفتی ازخوبی وپسند، یدگی چیزی میگویند ( اسم ) آوایی که از دهان بر آرند با دم زدن : کوه کبیه په گفتن کسی را تا بوی دهن او معلوم شود. په : یاپه بپهلو در آمدن . فربه شدن : [ صد جگر پاره شد ز هر سویی تا در آمد پهی به پهلویی .] ( نظامی ) بلهجه طبری پود مقابل تار
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلف
پیشنهاد کاربران
منبع. عکس فرهنگ فارسی یافرهنگ عمید منبع. عکس فرهنگ پاشنگ واژه ی په از ریشه ی واژه ی پیه فارسی هست. واژه په. [ پ ِه ْ ] ( اِ ) مخفف پیه. وزد. پی. شحم. دژپه. درپه : دولت بمن نمیدهد از گوسفند چرخ ... [مشاهده متن کامل]
از بهر درد دنبه و بهر چراغ په. خاقانی. صد جگر پاره شد ز هر سویی تا درآمد پهی به پهلویی. نظامی. ای دریغا گر بدی پیه و پیاز په پیازی کردمی گر نان بدی. مولوی. رجوع به پیه شود. منبع. لغت نامه دهخدا لینک کتاب فرهنگ واژه های اوستا قرار می می دهم چون واژه درش دوستان می تواند بررسی کنید و ببینید زبان های ترکی�در چند مرحله بر�زبان فارسی�تأثیر گذاشته است. نخستین تأثیر زبان ترکی بر پارسی، در زمان حضور سربازان تُرک در ارتش�سامانیان�روی داد. پس از آن، در زمان فرمان روایی�غزنویان، �سلجوقیان�و پس از�حملهٔ مغول، تعداد بیشتری�وام واژهٔ�ترکی به زبان فارسی راه یافت؛ اما بیشترین راه یابی واژه های ترکی به زبان فارسی در زمان فرمانروایی�صفویان، که ترکمانان�قزلباش�در تأسیس آن نقش اساسی داشتند، و�قاجاریان�بر ایران بود. • منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴ • تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴ • حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است ) • فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵ • غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶ • فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹
" په به ":په بگو ، پس بگو.
پَه = چهارپا ، گله ، رمه
منبع. عکس فرهنگ ریشه واژگان فارسی دکتر علی نورایی
در روستاها ی کویری شهرستان سبزوار بخش داورزن به سرفه پُه گویند په زدن =سرفه کردن
peh//در گویش مازنی = پاشو یا مخفف پرس یا بلند شو
در زبان چینی به گه به معنای ناچیز بی ارزش کسی که ارزش فکر کردن نداره
روی پیرزنها رو کم کنم
[ په . ] از علائم و نشانه های اختصاری فرهنگ لغت ها که مخفف کلمه ی پهلوی است.
پَه پَه. در هنگام خوردن غذا به نوزاد گفته می شود، پَه پَه بخوره. || به به. ( در زبان اطفال ) ، نوشیدنی یا غذایی شیرین یا خوشمزه.
در زبان مازنی به معنای یک لنگه کفش. په په : یعنی کفشی که برعکس، جفت شده باشد. یا برعکس آنرا بپوشند.
