پاکیزه جان. [ زَ / زِ ] ( ص مرکب ) پاک جان. پاک درون. پاک باطن. دارای روح پاک. روشن بین : چنان پاک تن بود و پاکیزه جان که بودی بر او آشکارا نهان.دقیقی. || ( اِ مرکب ) جان ِ پاک.جان ِ پاکیزه : اگر زین پیش تن بودم کنون پاکیزه جان گشتم بمن شادی کند شادی که شادی را روان گشتم.فرخی.
۱- ( صفت ) دارای جان پاک پاک جان پاک درون پاک باطن روشن بین . ۲- ( اسم ) جان پاکیزه جان پاک .پاک جان پاک درون