بررسی تاریخی جنبش پاولیکیان؛ از تقابل با بیزانس تا رویارویی با جنگجویان صلیبی
جنبش پاولیکیان ( Paulicians ) یکی از باثبات ترین و تأثیرگذارترین جریان های ثنویت گرا ( Dualist ) در سده های میانه بود که از سده هفتم میلادی در نواحی شرقی امپراتوری بیزانس و ارمنستان ظهور کرد. این فرقه با نفی سلسله مراتب کلیسایی و مادی انگاشتن جهان ظاهری، همواره به عنوان بدعتی خطرناک مورد غضب کلیسای ارتدوکس و امپراتوران بیزانس قرار داشت. با این حال، توان نظامی بالا و روحیه سلحشوری اعضای این فرقه، آن ها را به بازیگری مهم در معادلات سیاسی و نظامی منطقه مبدل ساخت.
... [مشاهده متن کامل]
یکی از نقاط عطف تاریخ این گروه، سیاست جابه جایی اجباری جمعیت توسط امپراتوران بیزانس بود. دولت بیزانس به منظور تضعیف پاولیکیان ها در مرزهای شرقی و هم زمان بهره گیری از توان رزمی آن ها برای حراست از مرزهای اروپایی، شمار زیادی از آنان را به منطقه بالکان و تراکیه ( بلغارستان امروزی ) کوچاند. این جابه جایی، پاولیکیان ها را در مجاورت اسلاوها و بلغارها قرار داد؛ اقوامی که به دلیل سلحشوری و عقاید خاص پاولیکیان ها، همواره از آنان در هراس بودند.
در دوران میان سده، علی رغم فشارهای مذهبی و سیاسی، این گروه هویت خود را حفظ کرد. در اواخر سده یازدهم و اوایل سده دوازدهم میلادی، الکسیوس اول کومنن، امپراتور بیزانس، تلاش های گسترده ای را برای تغییر آیین یا سرکوب قطعی آنان به کار بست. با وجود سخت گیری های بی رحمانه و تدابیر تفتیش عقایدی که در دوران الکسیوس اعمال شد، هسته های مقاومت پاولیکیان در بالکان و بخش هایی از آسیای صغیر تا سده های بعد دوام آوردند.
برخورد خونین و نهایی با این گروه در جریان جنگ های صلیبی، به ویژه در بازه زمانی ۱۲۰۲ تا ۱۲۰۴ میلادی ( مقارن با جنگ چهارم صلیبی ) ، رخ داد. صلیبیون در مسیر حرکت خود در بالکان با بقایای این فرقه مواجه شدند. در منابع و اسناد لاتین به جای مانده از جنگ های صلیبی، از این گروه با نام تحریف شده �پوپلیکان� ( Popelican ) یا �پابلیکانی� ( Publicani ) یاد شده است. پیروان این فرقه که نزد شوالیه های غربی به عنوان بدعت گذارانی نفوذناپذیر شناخته می شدند، هدف کشتارهای وسیع و بی رحمانه قرار گرفتند. این تقابل های خونین در اسناد تاریخی به عنوان یکی از وجوه تاریک برخورد تعصب مذهبی غرب با جریان های دگراندیش شرق مسیحی به ثبت رسیده است. حضور تاریخی پاولیکیان ها در بالکان نه تنها بر جغرافیای انسانی منطقه تأثیر گذاشت، بلکه به لحاظ ایدئولوژیک، بستر پدید آمدن جنبش های بعدی نظیر �بوگومیل ها� در بلغارستان و �کاتارها� در جنوب فرانسه را فراهم آورد.
جنبش پاولیکیان ( Paulicians ) یکی از باثبات ترین و تأثیرگذارترین جریان های ثنویت گرا ( Dualist ) در سده های میانه بود که از سده هفتم میلادی در نواحی شرقی امپراتوری بیزانس و ارمنستان ظهور کرد. این فرقه با نفی سلسله مراتب کلیسایی و مادی انگاشتن جهان ظاهری، همواره به عنوان بدعتی خطرناک مورد غضب کلیسای ارتدوکس و امپراتوران بیزانس قرار داشت. با این حال، توان نظامی بالا و روحیه سلحشوری اعضای این فرقه، آن ها را به بازیگری مهم در معادلات سیاسی و نظامی منطقه مبدل ساخت.
... [مشاهده متن کامل]
یکی از نقاط عطف تاریخ این گروه، سیاست جابه جایی اجباری جمعیت توسط امپراتوران بیزانس بود. دولت بیزانس به منظور تضعیف پاولیکیان ها در مرزهای شرقی و هم زمان بهره گیری از توان رزمی آن ها برای حراست از مرزهای اروپایی، شمار زیادی از آنان را به منطقه بالکان و تراکیه ( بلغارستان امروزی ) کوچاند. این جابه جایی، پاولیکیان ها را در مجاورت اسلاوها و بلغارها قرار داد؛ اقوامی که به دلیل سلحشوری و عقاید خاص پاولیکیان ها، همواره از آنان در هراس بودند.
در دوران میان سده، علی رغم فشارهای مذهبی و سیاسی، این گروه هویت خود را حفظ کرد. در اواخر سده یازدهم و اوایل سده دوازدهم میلادی، الکسیوس اول کومنن، امپراتور بیزانس، تلاش های گسترده ای را برای تغییر آیین یا سرکوب قطعی آنان به کار بست. با وجود سخت گیری های بی رحمانه و تدابیر تفتیش عقایدی که در دوران الکسیوس اعمال شد، هسته های مقاومت پاولیکیان در بالکان و بخش هایی از آسیای صغیر تا سده های بعد دوام آوردند.
برخورد خونین و نهایی با این گروه در جریان جنگ های صلیبی، به ویژه در بازه زمانی ۱۲۰۲ تا ۱۲۰۴ میلادی ( مقارن با جنگ چهارم صلیبی ) ، رخ داد. صلیبیون در مسیر حرکت خود در بالکان با بقایای این فرقه مواجه شدند. در منابع و اسناد لاتین به جای مانده از جنگ های صلیبی، از این گروه با نام تحریف شده �پوپلیکان� ( Popelican ) یا �پابلیکانی� ( Publicani ) یاد شده است. پیروان این فرقه که نزد شوالیه های غربی به عنوان بدعت گذارانی نفوذناپذیر شناخته می شدند، هدف کشتارهای وسیع و بی رحمانه قرار گرفتند. این تقابل های خونین در اسناد تاریخی به عنوان یکی از وجوه تاریک برخورد تعصب مذهبی غرب با جریان های دگراندیش شرق مسیحی به ثبت رسیده است. حضور تاریخی پاولیکیان ها در بالکان نه تنها بر جغرافیای انسانی منطقه تأثیر گذاشت، بلکه به لحاظ ایدئولوژیک، بستر پدید آمدن جنبش های بعدی نظیر �بوگومیل ها� در بلغارستان و �کاتارها� در جنوب فرانسه را فراهم آورد.