ویلیام کنت لوفتوس ( ۱۳ نوامبر ۱۸۲۰، در لینتون، کنت - ۲۷ نوامبر ۱۸۵۸، در دریا ) زمین شناس، طبیعت شناس، کاوشگر و باستان شناسی بریتانیایی بود. او شهر باستانی سومری اوروک را در سال ۱۸۴۹ کشف کرد به مانند: سنگ نوشته کوروش بزرگ در اوروک و کشف آپادانا.
... [مشاهده متن کامل]
لوفتوس در رای ، ساسکس شرقی بزرگ شد و در مدرسه سلطنتی گرامر نیوکاسل به آموزش پرداخت. در کمبریج، جایی که از سال ۱۸۴۰ زمین شناسی خواند، دانشجوی کالج کایوس بود. [۲] در سال ۱۸۴۵ با شارلوت تولبورن ازدواج کرد. از سال ۱۸۴۹ او همچون زمین شناس و طبیعی دان در کمیسیون مرزی ایران و ترکیه از سوی دولت بریتانیا، در کنار سرهنگ فنویک ویلیامز ( توپخانه سلطنتی ) کار کرد. این کار به گماردگی لوفتوس و دوستش هنری آدریان چرچیل این فرصت را داد تا از مکان های باستانی بازدید کنند و در سال ۱۸۵۰، به مدت یک ماه در اوروک ( وارکا ) و لارسا ( سنکره ) کاوش کنند و زیگورات اور را کشف کنند. لوفتوس و چرچیل نیز در سال ۱۸۵۰ از شوش بازدید کردند، اما آنها تنها نقشه هایی از جای آن فراهم کردند و پرسی سایکس خوشامدگویی از این دو نفر در شوش را "سرد و خُشک و غیردوستانه" بیان کرد.
برای مدت کوتاهی، در فوریه تا آوریل ۱۸۵۱، لوفتوس از کار در هیئت کاوش در شوش به نمایندگی از موزه بریتانیا معاف شد، اما در ماه ژوئن هرمزد رسام جایگزین او شد که لوفتوس پس از آن، به همراه او به کاوش در این مکان ها پرداخت و در تهیه گزارشی از کار در شوش با او همکاری کرد. کشف آپادانا که بعدها توسط باستان شناس تازه کار فرانسوی، مارسل - آگوست دیولافوا، کاوش شد، به لوفتوس نسبت داده می شود. او برای اولین بار طی انتشار کتابی به معادن نفت در ایران در سال 1855 میلادی اشاره میکند.
لوفتوس که در سال ۱۸۵۳ توسط صندوق تازه تأسیس کاوش های آشوری برای انجام کاوش در وارکا استخدام شده بود، از ژانویه تا آوریل ۱۸۵۴ در این محل کار کرد و دیوار مخروطی سفالی رنگی معروف و چند سنگ نوشته شده به خط میخی را کشف کرد. در اکتبر همان سال، او به نینوا جابجا شد و همچنین در نیمرود کار کرد، جایی که در فوریه ۱۸۵۵، به اصطلاح یا گویی: "کاخ سوخته" پادشاه آشوری ، آشورنصیرپال دوم و گنجینه ای از عاج های نفیس را پیدا کرد. در سال ۱۸۵۴ او مدت کوتاهی در تل صفر کاوش کرد.
در سپتامبر ۱۸۵۶، لوفتوس به عنوان زمین شناس دستیار در سازمان زمین شناسی هند کار کرد ولی در هند دچار بیماری شد و در سفر بازگشت به بریتانیا، در سن ۳۸ سالگی در دریا درگذشت.
... [مشاهده متن کامل]
لوفتوس در رای ، ساسکس شرقی بزرگ شد و در مدرسه سلطنتی گرامر نیوکاسل به آموزش پرداخت. در کمبریج، جایی که از سال ۱۸۴۰ زمین شناسی خواند، دانشجوی کالج کایوس بود. [۲] در سال ۱۸۴۵ با شارلوت تولبورن ازدواج کرد. از سال ۱۸۴۹ او همچون زمین شناس و طبیعی دان در کمیسیون مرزی ایران و ترکیه از سوی دولت بریتانیا، در کنار سرهنگ فنویک ویلیامز ( توپخانه سلطنتی ) کار کرد. این کار به گماردگی لوفتوس و دوستش هنری آدریان چرچیل این فرصت را داد تا از مکان های باستانی بازدید کنند و در سال ۱۸۵۰، به مدت یک ماه در اوروک ( وارکا ) و لارسا ( سنکره ) کاوش کنند و زیگورات اور را کشف کنند. لوفتوس و چرچیل نیز در سال ۱۸۵۰ از شوش بازدید کردند، اما آنها تنها نقشه هایی از جای آن فراهم کردند و پرسی سایکس خوشامدگویی از این دو نفر در شوش را "سرد و خُشک و غیردوستانه" بیان کرد.
برای مدت کوتاهی، در فوریه تا آوریل ۱۸۵۱، لوفتوس از کار در هیئت کاوش در شوش به نمایندگی از موزه بریتانیا معاف شد، اما در ماه ژوئن هرمزد رسام جایگزین او شد که لوفتوس پس از آن، به همراه او به کاوش در این مکان ها پرداخت و در تهیه گزارشی از کار در شوش با او همکاری کرد. کشف آپادانا که بعدها توسط باستان شناس تازه کار فرانسوی، مارسل - آگوست دیولافوا، کاوش شد، به لوفتوس نسبت داده می شود. او برای اولین بار طی انتشار کتابی به معادن نفت در ایران در سال 1855 میلادی اشاره میکند.
لوفتوس که در سال ۱۸۵۳ توسط صندوق تازه تأسیس کاوش های آشوری برای انجام کاوش در وارکا استخدام شده بود، از ژانویه تا آوریل ۱۸۵۴ در این محل کار کرد و دیوار مخروطی سفالی رنگی معروف و چند سنگ نوشته شده به خط میخی را کشف کرد. در اکتبر همان سال، او به نینوا جابجا شد و همچنین در نیمرود کار کرد، جایی که در فوریه ۱۸۵۵، به اصطلاح یا گویی: "کاخ سوخته" پادشاه آشوری ، آشورنصیرپال دوم و گنجینه ای از عاج های نفیس را پیدا کرد. در سال ۱۸۵۴ او مدت کوتاهی در تل صفر کاوش کرد.
در سپتامبر ۱۸۵۶، لوفتوس به عنوان زمین شناس دستیار در سازمان زمین شناسی هند کار کرد ولی در هند دچار بیماری شد و در سفر بازگشت به بریتانیا، در سن ۳۸ سالگی در دریا درگذشت.
