واژه فارسی تاجیکی، سمرقندی: بِیچارَه - شخص کم بضاعت، فقیر، یعنی شخصی که برای بهبود زندگی چاره ای ندارد. مثال: وی آدم بَدولت [دولتمند] بود، امروز بیچاره شده مانده است، بیچارگی به عیبش نیست. یعنی فقر و بیچارگی
... [مشاهده متن کامل]
... [مشاهده متن کامل]
عیب نیست. بیچاره در مورد افراد به معنای مجازی نیز استعمال میشود که در آن صورت مقصود کم بضاعتی نیست، بلکه معادل بنده خدا می باشد، که تعبیر ایرانیان است. مثلاً: بیچاره سه مراتبه ( مرتبه ) آمد، شما را دیده نتانست. یا: بیچاره شما زحمت کشیده این باغ را آباد کردید.