همتک

دوست
رفیق
همراه
باهم
آن حکیمی گفت دیدم هم تکی
در بیابان زاغ را با لک لکی
در عجب ماندم بجستم حال شان
تا چه قدر مشترک یابم نشان
چون شدم نزدیک و من حیران و لنگ
خود بدیدم هر دوان بودند لنگ
مولانا