هضاب

لغت نامه دهخدا

هضاب. [ هَِ ] ( ع اِ ) ج ِ هضبة. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). کوهها و پشته ها : بر معاطف آن شعاب و مخارم آن هضاب اطلاع یافته بود. ( ترجمه تاریخ یمینی ). هامون از ازدحام کتاب با هضاب سرافرازی کرد. ( جهانگشای جوینی ).

فرهنگ فارسی

(اسم ) جمع هضبه : (( ... وهمه راه از شخص کشتگان تلال وهضاب ساخت . ) )

فرهنگ عمید

= هضبه

پیشنهاد کاربران

ارجو من صروف الدهر لیناً
و لم تغفل عن الصم الهضاب؟
امرؤالقیس
هَضاب: همان معنی هضبه را می دهد به معنی کوه ستبر، کوهی که یکپارچه از سنگ باشد؛ کوهستان؛ کوه و کوهپایه