هباء منثورا

لغت نامه دهخدا

هباء منثورا. [ هََ ئَن ْ م َ ] ( ع ص مرکب ) گرد و غبار پراکنده : «و قدمنا الی ما عملوا من عمل فجعلناه هباء منثورا». ( قرآن 23/25 ).

پیشنهاد کاربران

هباء به معنی ذرات معلق در هوا
منثورا به معنی پاشیده و پراکنده شده
در اصطلاح هباء منثورا یعنی هیچ و پوچ
مثال: در کتاب تالار آیینه نوشته ی امیرحسن چهل تن می خوانیم: می بینی یکهو همه چیز به آن واحد هباء منثورا می شود!
هباء منثورا: به معنی غبار پراکنده و مأخوذ از آیه 23 سورۀ فرقان که می فرماید: " وقدمنا الی ما عملوا من عمل فجعلناه هباء منثورا" ( و به هر عملی که کرده اند روی آوریم و آن را هیچ و پوچ گردانیم ) این تعبیر را برای کاری که بی نتیجه باشد و یا به مفهوم هیچ و پوچ و بر باد رفته به کار می برند.