نکو خو

لغت نامه دهخدا

نکوخو. [ ن ِ ] ( ص مرکب ) با حسن خلق. خلیق. خوش خلق. ( یادداشت مؤلف ). نکوخوی :
زنده تر از آنید و به نیروتر ازآنید
والاتر از آنید و نکوخوتر از آنید.

منوچهری.

بدخو شود از عشرت او سخت نکوخو
عاقل شود از عادت او سخت موله.

منوچهری.

با حسن خلق . خلیق . خوش خلق . نکو خوی.

با اخلاق
خوش خلق
خوش اخلاق
نیکوسرشت
نیک سرشت
گفت از سر گریه کای نکو خوی
بیگانه نمای آشنا روی
✏ امیرخسرو دهلوی