نعمات روزانه

بیش تر از همه مربوط به قدیم و شکرگزاری می باشد و با دعا کردن مکرر و به طور نمادین برکت را بر روی هر روز ما می گشاید. قلب در مرکز و به اصطلاح اندام دعا قرار گرفته شده است. بسیار خطرناک است، اگر کسی اصلاً نیازی به دعا کردن را در مورد حال و قدیم نداشته باشد، در آن صورت خدا نیز شما را به یاد نیاورده اند. معمولاً اینطور است، که خود خداوند متعال، از روی محبتشان کلمه سپاس را بر لباهای شما می گشایند. همانطور که خودتان نمی توانید، غسل تایید را طی کنید، اما هر روز برای خود و با شکرگزاری و پاکیزگی، دریافت نعمات را آشکار می سازید. آرامش و آسایش شما را پایدار ذهن می سازند و همچنین برای نعمات مجدد، باید در مورد گذشته نیز دعا کرد، فقط به آینده هیچ گاه فکر نکنیم. وقتی در مورد سلامتی به آینده فکر می کنیم و یا به سوی آینده دست می افکانیم، بدون شکرگزاری در رابطه با زمان حال هزاران نعمت و هدایا را از دست خواهیم داد. مثل این است، که توپی را به آسمان بیافکانیم و آن هزاران بار در هوا بچرخد و سپس روی زمین بیافتد و شما ندانید، که کدام طرف توپ روی زمین افتاده است. به همین دلیل، که باید دعای خود را حداقل در مورد سلامتی خود با خداوند عز و جل بسپاریم و حفظ کنیم و اجازه ندهیم دیگران در آن شریک شوند، زیرا فکر کردن، در رابطه با آینده این عملکرد را دارد. چشم ها حریص ترین عضو بدن انسان می باشند و فقط با دعا کردن و یا از ته دل خندیدن می توانند، حس طمع را از خود دور سازند و به همین گونه شفافیت درون چشم ها را بوجود بیاورد، که گاهی اوقات در مقابل به ما هدیه داده می شود و همین جاست که اکنون می باشد، جایی که باید، در مورد آن فکر نکنیم و فوراً دعا و شکرگزاری را بگشاییم و دوباره خود را زمینی و خاکی سازیم، تا که به این شیوه، چشم سوم بتواند، واضح تر ببیند و خدایی نکرده دچار مشکل نشویم…