نظریه کرامت ذاتی انسان از استاد ابراهیم صنوبر نظریه پرداز و پدر صلح ایران
نظریه کرامت ذاتی انسان
�صلح زمانی ممکن است که کرامت به عنوان حق ذاتی هر فرد شناخته شود. �
صلح، نه در پیمان ها و نهادها، بلکه در شناخت ارزش انسان آغاز می شود.
... [مشاهده متن کامل]
تا زمانی که انسان، انسان را به چشم ابزار، عدد یا تابعی از قدرت ببیند، هیچ صلح پایداری بر زمین ممکن نخواهد بود.
پایه ی هر نظام صلح محور، ایمان به کرامت ذاتی انسان است — کرامتی که از آفرینش سرچشمه می گیرد، نه از موقعیت، نژاد، مذهب یا جنسیت.
در این نظریه، انسان به خودی خود محترم است،
نه به خاطر دارایی اش، نه اندیشه اش، و نه دینش؛
بلکه به سبب آن که حامل نور آگاهی الهی است.
همین آگاهی است که او را از صرف موجودی زیستی، به موجودی اخلاقی و روحانی بدل می کند.
کرامت، حق طبیعی انسان است، نه امتیاز اجتماعی.
هیچ حکومت، قانون یا قدرتی نمی تواند آن را ببخشد یا سلب کند، زیرا از درونِ آفرینش برخاسته است.
وقتی جامعه ای به این حقیقت ایمان آورد، روابط انسانی از رقابت به احترام، از ترس به اعتماد، و از خشونت به همکاری دگرگون می شود.
از دیدگاه فلسفی، کرامت انسان، برآمده از وحدت آگاهی جهانی است.
همان نوری که در یک انسان می درخشد، در دیگری نیز حضور دارد؛
و بی احترامی به دیگری، در واقع توهین به همان نور در خویشتن است.
از منظر اجتماعی، کرامت ذاتی، بنیان عدالت و آزادی است.
عدالت زمانی معنا دارد که به شأن انسانی احترام گذاشته شود،
و آزادی زمانی ارزشمند است که در خدمت رشد کرامت دیگران باشد.
از منظر معنوی، کرامت، نشانه ی حضور خدا در انسان است.
هرکس که به دیگری با احترام می نگرد، در واقع به خالق احترام گذاشته است؛
و هرکس که انسان را خوار می دارد، به مقدس ترین حقیقت هستی پشت کرده است.
این نظریه به ما یادآوری می کند که هیچ صلحی بدون احترام متقابل به کرامت انسان ها پایدار نخواهد بود.
نمی توان جهانی آرام ساخت در حالی که انسان ها تحقیر می شوند، کودکان گرسنه اند، یا ملت ها در بی عدالتی زندگی می کنند.
از این دیدگاه:
• آموزش باید بر کرامت هر کودک استوار باشد، نه بر رقابت.
• سیاست باید پاسدار کرامت ملت ها باشد، نه ابزار سلطه.
دین باید محافظ حرمت انسان ها باشد، نه وسیله ی قضاوت آن ها.
• رسانه باید وجدان جمعی را به احترام و مهربانی فراخواند.
در نهایت، این نظریه پیام واحدی دارد:
صلح، بدون کرامت ممکن نیست.
زیرا هر بی احترامی، بذر جنگی است که دیر یا زود خواهد رویید.
اما هرگاه بشر بیاموزد که کرامت، سرچشمه ی همه ارزش هاست،
زمین، خانه ی آرام انسان ها خواهد شد — خانه ای که در آن، هیچ کس احساس حقارت نمی کند، و همه در سایه ی احترام متقابل می بالند.
ابراهیم صنوبر
نظریه کرامت ذاتی انسان
�صلح زمانی ممکن است که کرامت به عنوان حق ذاتی هر فرد شناخته شود. �
صلح، نه در پیمان ها و نهادها، بلکه در شناخت ارزش انسان آغاز می شود.
... [مشاهده متن کامل]
تا زمانی که انسان، انسان را به چشم ابزار، عدد یا تابعی از قدرت ببیند، هیچ صلح پایداری بر زمین ممکن نخواهد بود.
پایه ی هر نظام صلح محور، ایمان به کرامت ذاتی انسان است — کرامتی که از آفرینش سرچشمه می گیرد، نه از موقعیت، نژاد، مذهب یا جنسیت.
در این نظریه، انسان به خودی خود محترم است،
نه به خاطر دارایی اش، نه اندیشه اش، و نه دینش؛
بلکه به سبب آن که حامل نور آگاهی الهی است.
همین آگاهی است که او را از صرف موجودی زیستی، به موجودی اخلاقی و روحانی بدل می کند.
کرامت، حق طبیعی انسان است، نه امتیاز اجتماعی.
هیچ حکومت، قانون یا قدرتی نمی تواند آن را ببخشد یا سلب کند، زیرا از درونِ آفرینش برخاسته است.
وقتی جامعه ای به این حقیقت ایمان آورد، روابط انسانی از رقابت به احترام، از ترس به اعتماد، و از خشونت به همکاری دگرگون می شود.
از دیدگاه فلسفی، کرامت انسان، برآمده از وحدت آگاهی جهانی است.
همان نوری که در یک انسان می درخشد، در دیگری نیز حضور دارد؛
و بی احترامی به دیگری، در واقع توهین به همان نور در خویشتن است.
از منظر اجتماعی، کرامت ذاتی، بنیان عدالت و آزادی است.
عدالت زمانی معنا دارد که به شأن انسانی احترام گذاشته شود،
و آزادی زمانی ارزشمند است که در خدمت رشد کرامت دیگران باشد.
از منظر معنوی، کرامت، نشانه ی حضور خدا در انسان است.
هرکس که به دیگری با احترام می نگرد، در واقع به خالق احترام گذاشته است؛
و هرکس که انسان را خوار می دارد، به مقدس ترین حقیقت هستی پشت کرده است.
این نظریه به ما یادآوری می کند که هیچ صلحی بدون احترام متقابل به کرامت انسان ها پایدار نخواهد بود.
نمی توان جهانی آرام ساخت در حالی که انسان ها تحقیر می شوند، کودکان گرسنه اند، یا ملت ها در بی عدالتی زندگی می کنند.
از این دیدگاه:
• آموزش باید بر کرامت هر کودک استوار باشد، نه بر رقابت.
• سیاست باید پاسدار کرامت ملت ها باشد، نه ابزار سلطه.
دین باید محافظ حرمت انسان ها باشد، نه وسیله ی قضاوت آن ها.
• رسانه باید وجدان جمعی را به احترام و مهربانی فراخواند.
در نهایت، این نظریه پیام واحدی دارد:
صلح، بدون کرامت ممکن نیست.
زیرا هر بی احترامی، بذر جنگی است که دیر یا زود خواهد رویید.
اما هرگاه بشر بیاموزد که کرامت، سرچشمه ی همه ارزش هاست،
زمین، خانه ی آرام انسان ها خواهد شد — خانه ای که در آن، هیچ کس احساس حقارت نمی کند، و همه در سایه ی احترام متقابل می بالند.
ابراهیم صنوبر
