بر اساس آنچه از وندیداد بر می آید از همان زمان که نفس و جنبش جسم انسان را ترک می کرد، جسد و لاشه عنصری می شد سخت نجس و مورد پرهیز. موجب مرگ، دیوی به نام دروخش نسوش دانسته می شد که خطرناک ترین دیوها بود.
... [مشاهده متن کامل]
... [مشاهده متن کامل]
این دیو هنگامی که در تن کسی حلول می کرد، آن شخص می مرد. به همان میزان که این دیو ناپاک و نجس و خطرناک بود، لاشه و مرده نیز نجس و خطرناک محسوب می شد. آشکار است که در میان مردم وندیداد ترس و بیمی بسیار از گزندِ مردگان وجود داشته است. این مردم بر آن بودند که روح مرده در بالای جسدش همواره در پرواز است تا به هر نحوی شده به بازماندگان خود گزندی وارد کند. هر کس از سه قدمی به مرده ای نزدیک تر می شد، ناپاک شده و لازم بود مراسم دیوزدایی و غسلِ میت درباره اش انجام شود، تا پاک گردد.