نابریده

لغت نامه دهخدا

نابریده. [ ب ُ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب )پارچه به اندازه لباس که هنوز نبریده باشند دوختن را. نابرید : و نماز دیگر آن روز صلتی از آن وی رسولدار برد، دویست هزار درم و اسبی با ستام زرو پنجاه پارچه جامه نابریده. ( تاریخ بیهقی ص 44 ).
بسی چینی نورد نابریده
بجز مشک از هوا گردی ندیده.
نظامی.

پیشنهاد کاربران

"دویست هزار درم و اسبی با ستام زر و پنجاه پاره جامه ی نابریده ی مرتفع، و از عود و مشک و کافور چند خریطه؛"
تاریخ بیهقی، مجلّد پنجم