در سوره بقره آیه 13 قرآن کریک آورده شده است:
وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ آمِنُواْ کَمَا آمَنَ النَّاسُ قَالُواْ أَ نُؤْمِنُ کَمَا آمَنَ السُّفَهَاء أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاء وَلَکِن لاَّ یَعْلَمُونَ
... [مشاهده متن کامل]
چون به آنان گویند: ایمان آورید چنان که دیگر مردم ایمان آوردند می گویند: آیا ما هم مانند سبک مغزان ایمان آوریم؟! آگاه باشید! قطعاً اینان خود سبک مغزند، ولی آگاه نیستند
یکی از اشتباهات بنیادی فلاسفه غرب اینستکه نتوانسته بدانند که مفاهیمی از قبیل فنومن، نئومن ( مفرد ) و نوومن ( جمع ) و به ویژه کاتگوری و ایده و ایده آل به زبان فارسی بوده اند و نه یونانی. این واژگان یا واژه گان و یا کلمات با حروف لاتین بصورت درست و صحیح مفرد و جمع به شکل زیر بوده و میباشند:
... [مشاهده متن کامل]
الف - فارسی - لاتین ( درست و صحیح ) :
فَنومَن ؛ phanoman.
نَئومَن ؛ naoman که مفرد می باشد به شکل نا او من، یعنی او این من نیست بلکه من دیگریست در درون این من بیرونی.
نوومَن ؛ nouman که جمع بوده به معنای نوّ یا نُه تا من، به معنای نُه عضو دیگر خانواده ده عضوی ملکوتی یا آسمانی این من تجربی و دنیوی.
ب - یونانی - لاتین ( نادرست و ناصحیح ) :
phenomen و جمع آن به شکل phenomenon به معنای پدیده و پدیده ها و امورات و موضوعات پدیدار شده و شونده و تجربی یا فیزیکی.
neomen و جمع آن به شکل neoumenon به معنای موجود یا موجودات و موضوعات و امورات غیبی، امکانی، غیر تجربی، پدیدار نشده و ناپیدا یا متافیزیکی.
این روش نوشتاری در اصل و ریشه اشتباه بوده، زیرا علامت یا نشان بالا ( فتحه ) به علامت یا نشان پائین ( کسره ) تبدیل گردیده اند.
ضمنن، ضمنا، بر خلاف بینش و باور و قضاوت و نتیجه گیری منطقی و فهمانی و عقلانی کانت فیلسوف ایده آلیست آلمانی و بنیانگذار فلاسفه ترانسندتال یا آنسوئی و متافیزیک شبه علمی، فقط یک من و یک دنیای آنسوئی ( یعنی غیبی، امکانی یا متافیزیکی ) وجود ندارند بلکه نُه من ( برای هر فرد انسانی ) و شش دنیای آنسوئی به شکل شش آسمان و شش زمین دیگر و هرآنچه که بین آنهاست.
یک نکته بسیار مهم و شاید جالب و شایان یا درخور توجه فلسفی در ورای اعتقادات، باور ها و بینش های آیینی و دینی و مذهبی ادیان ابراهیمی یعنی یهودیت و مسیحیت و اسلام و آئین های هندوئی و بودائی و مزدیسنائی زردشتی و سیستم های قطور و پرحجم برهانی و استدلالی فلسفی و دیوان های عظیم الجثه یا گولیاد آسای نثری و شعری عرفان های دینی و آن اینکه
خدای حقیقی و واقعی در لحظه ی جاودانه حال از دو نوع سامانه یا نظام پادشاهی، حاکمیت یا فرمانروایی موازی و همزمان برخوردار است؛ یکی دنیوی، کوتاه مدت و ناقص هم بهشتی و هم جهنمی تحت تابش نور روشن پدیده تولد و دیگری برزخی، بلند مدت و در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، اعتدال و نظم و هماهنگی با کمیت و کیفیت بهشت برین تحت تابش نور سیاه پدیده مرگ در بخش بسیار وسیع متافیزیکی در پشت پرده ضخیم و نفوذ ناپذیر همین دنیای فیزیکی و نه در ورای فلک الافلاک گمراهان وحیانی، وهمانی و ابهامگرا.
