میکروالکترود ( به انگلیسی: Microelectrode ) الکترودی است که در الکتروفیزیولوژی، ثبت سیگنال های عصبی یا برای تحریک الکتریکی بافت عصبی استفاده می شود و برای اولین بار توسط آیدا هاید در سال ۱۹۲۱ ساخته شد. میکروالکترود از پیپت های شیشه ای کشیده با نوکی به قطر ۰٫۵ میکرومتر یا کمتر تشکیل شده است که معمولاً با محلول پتاسیم کلرید ۳ مولار به عنوان هادی الکتریکی پر می شوند. هنگامی که نوک پیپت به غشای سلولی نفوذ می کند، لیپیدهای موجود در بر روی غشاء و مجاور شیشه، یک اتصال الکتریکی آشکار بین نوک و فضای داخلی سلول ایجاد می کنند، زیرا میکروالکترود در مقایسه با محیط خارج سلولی از نظر الکتریکی منفی تر است. امروزه میکروالکترودهایی نیز وجود دارند که با سیم های فلزی عایق شده از فلزات بی اثر با مدول یانگ بالا مانند تنگستن، فولاد ضدزنگ یا آلیاژ پلاتین - ایریدیم ساخته شده و با عایق شیشه ای یا پلیمری با نوک های رسانا پوشانده شده اند. پیشرفت های اخیر در لیتوگرافی، میکروالکترودهای مبتنی بر سیلیکون را تولید کرده است. [ ۱] [ ۲]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلف
wiki: میکروالکترود