مگه

- **you see** = می دونی / آخه
- **after all** = بالاخره / به هرحال
مثلاً:
> **Yeah, I mean, it’s usually warm here. **
> آره، آخه اینجا معمولاً هوا گرمه.
> **Yeah, you see, it’s usually warm here. **
> آره، آخه می دونی اینجا معمولاً هوا گرمه.
> **Yeah, because it’s usually warm here. **
> آره، چون اینجا معمولاً هوا گرمه.
در این مثال، طبیعی ترین گزینه معمولاً **because** یا در گفتار صمیمی تر **I mean** است.
## �مگه� چه می شود؟
�مگه� چند کاربرد مختلف دارد و ترجمه اش به معنی جمله بستگی دارد.
### ۱. اعتراض یا تعجب
> **مگه من چی گفتم؟**
> **What did I say?**
> یا: **What do you mean? I didn’t say anything wrong. **
### ۲. پرسش با این تصور که جواب را می دانی
> **مگه فردا تعطیل نیست؟**
> **Isn’t tomorrow a holiday?**
اینجا `isn't` همان حس �مگه . . . نیست؟� را منتقل می کند.
### ۳. �مگر اینکه�
> **نمی رم، مگه اینکه تو هم بیای. **
> **I won’t go unless you come too. **
### ۴. �مگه می شود؟ / امکان ندارد�
> **مگه می شه اینو فراموش کرد؟**
> **How could anyone forget this?**
یا:
> **No way!**
> امکان نداره!
### ۵. برای تأکید یا یادآوری
> **مگه نگفتم زود بیا؟**
> **Didn’t I tell you to come early?**
## نکتهٔ مهم
در انگلیسی، این مفاهیم معمولاً با **لحن، کلمات آغازگر جمله و ساختار پرسش** منتقل می شوند، نه با یک کلمهٔ ثابت.
برای �آخه� در مکالمه بیشتر این ها را امتحان کن:
> **because** — وقتی دلیل می دهی
> **I mean** — وقتی توضیح یا توجیه می کنی
> **you see** — وقتی می خواهی طرف مقابل را متوجه کنی
> **after all** — وقتی دلیلت را بدیهی یا قابل انتظار می دانی

• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹

یه نقطه سفید؛ چیزی خاصی نیست! ( به مشتری وقمرهاش نگاه کرد )
یه نوری سفیدمیبینم؛خراب است. ( به خورشید ولکّه های سیاه نگاه کرد )
این که زمینه! ( به ماه کامل با زوم520 برابر دید )
سرگرمیه! چیزی نشان نمیده!یه نقطه! ( به زحل نگاه کرد )
بابرق کار میکنه؟
باطریش تمام شد وسیاه نشان میده؟
لامپ گذاشتی توش؟
خیلی با چشمم فرقی نکرد! ( ماه دید با زووم 520 برابر! ) ،
برو بابا! الکیه!
این واقعی نیست؛ عکسه.
مردم سرکارگذاشتی!
من تلسکوپ خریدم چیزی نشان نمیده؛ این همینتور اینه چیزی نشان نمیده. ( پیش قضاوتی )
میکروسکوبه؟
دوربین نقش برداریه؟
موشک پرتاپ کن؟خمپاره؟
لوله فاضل آبه؟پولیکا؟
چیزی نشان میده یا قلّابیه؟
ماکت هست؟اسباب بازیه؟
. . .
این جملات بعض عقلاء وقتیکه رایگان دعوتشان کردم برای تماشاکردن زیبائی آسمان را با
Telescope with Zoom X520 Times!
شما چی میگی؟نظرت چیه؟ تا حالا دیدی یا مانند 7 میلیارد انسان دیگر هستی؟