موی میان

لغت نامه دهخدا

موی میان. ( ص مرکب ) کسی که کمری سخت باریک دارد.کمرباریک. میان باریک. ( یادداشت مؤلف ) :
در عشق تو شد موی زبانم به گزاف
کآن موی میان ز غم دلم کرد معاف.
خاقانی.

فرهنگ فارسی

کسی که کمری سخت باریک دارد ٠ کمر باریک ٠ میان باریک ٠

پیشنهاد کاربران

موی میان ؛ باریکی کمر. چون موی باریک بودن کمر. کمر که در باریکی موی را ماند :
عاجز از موی میانت مردمان موشکاف
مضطر از درک دهانت مردمان خرده بین.
وحشی بافقی.