مؤذ

لغت نامه دهخدا

مؤذ. [ م ُءْ ذِن ْ ] ( ع ص ) رنجاننده و فی الحدیث : کل مؤذ فی النار. ( لسان العرب ).

رنجاننده .

دعاگو ، اذان گو

Prayer